[Part 6 # END]
เสียงคลื่นซัดกระทบหาดทรายยามค่ำคืน และแสงจันทร์สีเหลืองนวลตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มอันไร้แสงดาว
ร่างเล็กที่ยืนรับลมอยู่ตามลำพังบริเวณหาดทรายขาว คลี่ยิ้มบางๆ พลางทอดมองออกไปยังเบื้องหน้า
..... ทะเลที่แสนเวิ้งว้างและว่างเปล่า .....
..... สิ่งที่นำตัวเค้า ให้มาพบเจอ กับรักแท้ .....
วงแขนแกร่งที่จู่ๆก็อ้อมเข้ามาโอบจากด้านหลัง พร้อมกับของในมือ เรียกรอยยิ้มกว้างจากคนตัวเล็กให้หันกลับไป
ดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ในมือของปาร์คยูชอน ถูกยื่นให้ร่างเล็ก ขณะที่เจ้าตัวนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า
"ทำอะไรน่ะยูชอน~" จุนซูหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นท่าทางอันน่าประหลาดของคนรัก ที่ทำราวกับพระเอกในหนังฝรั่ง
ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ พลางล้วงสิ่งของบางอย่างในกระเป๋าเสื้อนอก และจับมือข้างซ้ายที่ว่างของจุนซูขึ้นมา
แหวนเงินเกลี้ยงไร้ลวดลายถูกสวมเข้าที่นิ้วนางอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วอบอุ่น
"...อยู่กับผมตลอดไปนะจุนซู ....อยู่เคียงข้างผมตลอดไป ........ ผมรักคุณ ...."
ร่างเล็กนิ่งอึ้งไปราวกับว่าภาพทั้งหมดเป็นความฝัน จนเมื่อรู้สึกตัวอีกทีกับสัมผัสอันแผ่วเบาที่ถูกประทับลงบนกลีบปากนุ่ม
และอ้อมกอดที่โอบรัดเข้ามาใกล้ จนรับรู้ได้ถึงเสียงเต้นในหัวใจของอีกฝ่าย
จูบที่แสนอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักที่ถูกถ่ายทอดออกมา ทำให้รู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ
"...สัญญานะจุนซู .... สัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างผม ... อยู่กับผมอย่างนี้ตลอดไป..."
"... ผมสัญญา ... ยูชอน ... ผมจะอยู่ข้างๆคุณ ... อยู่ในอ้อมกอดของคุณตลอดไป ..."
"... ผมสัญญา..."
"..คุณสัญญาแล้วนะจุนซู.... ผมต้องกลับมาอยู่ข้างๆผมตลอดไปนะ..."
เสียงทุ้มพูดพึมพำกับรูปถ่ายของคนตัวเล็กที่ยังคงส่งยิ้มกว้างมาให้กับเขา
นิ้วเรียวเผลอยกขึ้นลูบแหวนแบบเดียวกันกับของอีกฝ่ายไปมาอย่างเหม่อลอย
ร่างสูงเอนตัวลงพิงกับหัวเตียง พร้อมกับกอดรูปของคนรักไว้แนบอก...
ข้างกายที่ว่างเปล่า ... มันช่างหนาวเหน็บเหลือเกิน ที่ต้องอยู่คนเดียวตามลำพัง
.... ในที่สุด ... จุนซูก็กลับไปกับยุนโฮ กลับไปยังโลกที่เคยอยู่ ... กลับไปดูแลยุนโฮจนกว่าจะหายดี ....
.... แล้วจุนซูก็จะกลับมา ... กลับมาเหมือนดังที่ได้สัญญาไว้ ....
"... ผมจะกลับมาหายูชอนนะ .... ผมสัญญา ..."
คำสัญญาสุดท้ายที่จุนซูให้ไว้ก่อนจากไป ยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ
ถึงแม้จะกังวลและหวาดกลัวขนาดไหน .... แต่เขาก้อยังจะเชื่อ ... เชื่อว่าจุนซูจะต้องกลับมา
.... กลับมาอยู่เคียงข้างกัน .... และอยู่ด้วยกันตลอดไป ....
"...ผมจะรอคุณนะจุนซู ... จะรอคุณ ... ไม่ว่ามันจะนานซักแค่ไหนก็ตาม ..."
.
.
.
.... ก๊อกๆๆ!!! ....
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวเข้ามาในห้อง ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียง ยิ้มกว้างอย่างยินดี
จุนซูทรุดตัวลงนั่งลงบนเตียง พลางเอื้อมมือไปลูบที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเบาๆอย่างอ่อนโยน...
"เป็นยังไงบ้างยุนโฮ ... รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ย"
มือเล็กไล้ไปตามใบหน้าคมที่มีสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ...
ตั้งแต่กลับมาที่บ้าน โดยมีจุนซูตามกลับมาดูแล อาการของยุนโฮก็ดีขึ้นตามลำดับ
ร่างสูงขยับกายเข้าไปใกล้ พลางรั้งร่างเล็กมากอดไว้แน่นอย่างหวงแหน ... ริมฝีปากหนาก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ
"ผมดีใจมากเลยรู้มั้ยจุนซู ... ดีใจมาก .. ที่คุณยอมกลับมากับผม"
"ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณอยู่ตามลำพัง ทั้งๆที่คุณป่วยแบบนี้หรอก..." จุนซูคลี่ยิ้มให้อีกฝ่าย
"ที่ผ่านมา คุณคงจะเจ็บปวดมากที่ผมหายไปแบบนั้น ... ผมขอโทษนะ ยุนโฮ ... ผมขอโทษจริงๆ ..."
เสียงเล็กสั่นเครือ เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเสียใจที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้
"ไม่เป็นไรหรอกจุนซู แค่ในตอนนี้มีคุณอยู่ใกล้ๆ ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว...ผมรักคุณมากนะ คุณรู้รึเปล่า"
สายตาคมมองมายังร่างเล็กอย่างอ่อนโยน พลางคลี่ยิ้มบางๆ ..รอยยิ้มของยุนโฮที่ทำให้จุนซูรู้สึกดีในทุกๆครั้ง
"เรามาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันอีกครั้งนะครับ จุนซู ..แต่งงานกับผมนะ"
.
.
.
หลังจากนั้นเพียงแค่สองอาทิตย์ ..
ข่าวการแต่งงานอย่างเป็นทางการของจองยุนโฮนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงกับคู่หมั้นที่เพิ่งตามหาจนพบตัว
ได้แพร่กระจายไปตามหน้าหนังสือพิมพ์และรายการทีวีช่วงข่าวสังคม
ทำให้ในตอนนี้ไม่ว่าใครจะมุมไหนของเกาหลีก็ไม่มีทางที่จะไม่ทราบข่าว
...รวมไปถึงผู้เฝ้ารอคนนี้ด้วย...
"พี่ยูชอนครับ..พี่เห็นข่าวนี้รึยัง"
ร่างสูงของเด็กหนุ่มเดินเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชาย พร้อมกับหนังสือพิมพ์ในมือ
ชางมินชะงักไปเมื่อมองเห็นหนังสือพิมพ์อีกฉบับที่เหมือนกับของเขา อยู่ในมือของอีกฝ่ายก่อนแล้ว
..... แต่ที่น่าแปลกใจกว่า คือสีหน้าอันเรียบเฉยของยูชอนที่นั่งมองมันอยู่เงียบๆ
"แล้ว..พี่จะทำยังต่อไปเหรอครับ"เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับพี่ชาย
ยูชอนพับหนังสือพิมพ์ลงวางกับโต๊ะ ก่อนจะหันมายิ้มบางๆให้กับชางมิน
"ไม่เห็นต้องทำอะไรเลย..พี่ก็แค่รอ..รอให้จุนซูกลับมา"
"แต่ว่าพี่จุนซูกำลังจะแต่งงาน.."
"พี่เชื่อว่าจุนซูจะต้องกลับมา...เค้าสัญญากับพี่ไว้...จุนซูต้องกลับมา" เสียงทุ้มพูดอย่างมั่นใจ
..เขาจะต้องเชื่อใจจุนซู ..เชื่อในคำสัญญา..แม้ว่า ในอนาคตข้างหน้า เขาก็ยังไม่รุ้ว่าจะต้องเจอกับอะไร
.
.
.
ภายในห้องพักระดับ VIP ของโรงเเรมหรูใจกลางเมือง
จุนซูยืนเหม่อมองลงไปยังเบื้องล่างของทิวทัศน์จากตึกสูง
ใบหน้าหวานและทรงผมถูกจัดทรงให้เข้ากันกับชุดสูทสีขาวสะอาดตา ทำให้ร่างเล็กในตอนนี้ดูราวกับเทวดาองค์น้อยๆ
แต่ทว่าดวงตาคู่สวยของร่างเล็กนั้น ยังคงฉายแววสับสนกังวลใจ
"น่ารักจังเลย จุนซู~" เสียงของแจจุงดังเข้ามาพร้อมกับตัว ร่างบางอยู่ในชุดสูทลายขวางด้วยฐานะเพื่อนเจ้าบ่าว
มือเรียวจับตัวของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เพื่อตรวจตราความเรียบร้อย แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อมองเห็นดวงตาหมองเศร้าคู่นั้น
"..ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ.." แจจุงเชยคางเรียวของเพื่อนตัวเล็กขึ้นมาสบตาให้ชัดขึ้น
น้ำใสๆไหลปริ่มขอบตา พร้อมกับสีหน้าสับสนของจุนซูที่ดูเหมือนจะร้องไห้ออกมาทุกที
"จุนซู..นายเป็นอะไรไป"
"ฮึกก..แจจุง.." คนตัวเล็กโผเข้ากอดอีกฝ่าย พร้อมทั้งร้องไห้สะอึกสะอื้น
"นายร้องไห้ทำไมจุนซู..วันนี้วันแต่งงานของนายนะ..อย่าร้องไห้สิ" แจจุงลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ
"หรือว่านายลืมหมอนั่นไม่ได้ ...นายยังไม่ลืมปาร์คยูชอนใช่มั้ย" ร่างบางดันตัวออก ก่อนจะถามอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น
และเมื่อพบว่าจุนซูเมื่อได้ยินคำถามยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีก ... เค้าก็พอจะเดาได้ ว่าร่างเล็กรู้สึกยังไง
"จุนซู..นายกำลังจะเเต่งงานกับยุนโฮนะ...นายคิดถึงหมอนั่นไม่ได้"
"แต่ว่า..." ร่างเล็กพูดไม่ออก
..ไม่ใช่ว่าลืมไม่ได้หรอกนะแจจุง แต่ไม่เคยลืมต่างหาก...
จุนซูในตอนนี้สับสนยิ่งกว่าตอนไหนๆ ทั้งที่รับปากจะแต่งงานกับยุนโฮแล้ว แต่ในใจเขาก็ยังมีภาพของยูชอนอยู่ตลอดเวลา
..คิดถึงถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ...เสียงกระซิบที่บอกว่ารักทุกคืน ...
...ทั้งที่มียุนโฮอยู่ข้างกายแท้ๆ แต่ทำไมเขายังคิดถึงยูชอนอีก ...
"นายยังไม่ถอดแหวนของหมอนั่นออกอีกเหรอ.."
แจจุงที่เหลือบไปเห็นเเหวนเงินวงเล็กตรงนิ้วนางข้างซ้ายของอีกฝ่าย ปราดเข้าไปจับมือเล็กขึ้นมาดู
"อีกไม่กี่นาทีนี้ นายก็จะเป็นเจ้าสาวของยุนโฮแล้วนะ ..นายยังใส่แหวนคนอื่นอยู่ได้ยังไง"
"แต่..."
"ไม่มีแต่นะ ...นายคิดดูสิ ถ้ายุนโฮยังเห็นนายใส่แหวนของหมอนั่นอยู่...ยุนโฮจะรุ้สึกยังไง"
"แต่มันเป็นแหวนของยูชอน..."
จุนซูพูดพึมพำ พลางก้มลงมองแหวนอย่างอาลัยอาวรณ์ ...เค้าไม่เคยคิดจะถอดมันออกเลยซักนิด
"จุนซู!"
ร่างบางที่เริ่มจะหงุดหงิดกับอาการของอีกฝ่าย พยายามจะดึงแหวนที่นิ้วของจุนซูออก
"อย่านะแจจุง!~"
ร่างเล็กพยายามดึงมือกลับ ทั้งสองยื้อกันไปมาอยู่ซักพักหนึ่ง จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งร้องห้ามดังขึ้น
"พอเถอะแจจุง.."
ร่างสูงในชุดสูทสีเทาอ่อนๆก้าวเข้ามาในห้อง มือหนาคว้าร่างเล็กของจุนซูที่กำลังตกใจอยู่มากอดไว้แนบอก
"ชั้นมีเรื่องจะคุยกับจุนซู..นายออกไปก่อนได้มั้ย"
ยุนโฮเอ่ยกับแจจุง ทำให้ร่างบางจิ๊ปากด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป
ร่างสูงจับมือเล็กที่มีรอยแดงเป็นเปื้อนจากการยื้อกับแจจุงเมื่อสักครู่นี้ขึ้นมาดูอย่างทะนุถนอม
ดวงตาคมหม่นแสงลงไปทันที เมื่อเห็นแหวนเงินที่ประดับอยู่ตรงข้อนิ้วเล็ก
"ยุนโฮ.." เสียงเล็กเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของอีกฝ่าย
จุนซุรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ...ไม่อยากให้ยุนโฮต้องเสียใจ ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย
ร่างสูงฝืนยิ้มให้อีกฝ่าย ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบางๆ แม้ว่าจะทำได้ยากเย็นเต็มที
"ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะครับ...เจ้าสาวของผม"
มือหนาอีกข้างไล้ใบหน้าหวานเบาๆ สายตาของร่างสูงที่มองมายังจุนซุนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
"แหวนของเค้าใช่มั้ย" ยุนโฮเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
ร่างเล็กได้แต่พยักหน้าเบาๆ พลางหลบสายตาของร่างสูงด้วยความรุ้สึกผิด
"ผมอาจจะผิดเองที่เร่งรัดคุณมากเกินไป...ผมเห็นแก่ตัวมากซะจนไม่คิดถึงความรุ้สึกของจุนซูเลย
ผมอยากแต่งงานกับจุนซู อยากอยู่ใกล้ๆจุนซุ ...อยากให้จุนซุอยู่กับผมตลอดไป"
"ยุนโฮ.." หยาดน้ำใสไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยที่เงยขึ้นสบตาอีกฝ่าย
"แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว...มันจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย ถ้าสุดท้ายแล้ว จุนซูจะไม่มีความสุข
ความสุขของผม คือ การที่ได้เห็นจุนซุมีความสุขนะ..." ร่างสูงคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
"ยุนโฮ...ผมขอโทษ.....ฮึกก..."
ร่างเล็กโผเข้ากอดคนตรงหน้าแน่น ...ใบหน้าหวานซบลงกับอกแกร่ง
อ้อมกอดของยุนโฮที่คอยโอบอุ้มเขาไว้เสมอ ...ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้
ร่างสูงกอดตอบอีกฝ่ายไว้ พลางลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ริมฝีปากหนาจูบเบาๆที่กลุ่มผมนุ่ม
...วินาทีที่จุนซูตอบรับคำขอแต่งงาน ทุกอย่างก็ดูดีและราบรื่นไปซะหมด
โลกของยุนโฮกลายเป็นสีชมพู เขารู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะกลับไปเหมือนเดิม
..เหมือนกับก่อนหน้าอุบัติเหตุในครั้งนั้น..
แต่ทว่า กลับมีบางอย่างในตัวจุนซูที่ดูแปลกไป ..
แววตาของจุนซูไม่ได้สะท้อนแต่เพียงเงาของเขาคนเดียวอีกต่อไปแล้ว...
"จุนซู...คุณยังรักผมอยู่รึเปล่า"
ยุนโฮกระซิบถามคนในอ้อมกอด สองมือหนาโอบรัดร่างเล็กของอีกฝ่ายเอาไว้
"ผมรักยุนโฮ..ฮึกก..ผมรักยุนโฮจริงๆ"
ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตา ก่อนเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมั่นคง
ยุนโฮคลี่ยิ้มกว้าง พลางยกมือหนาขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าหวานให้หายไป
ร่างสูงก้มลงประทับจูบเบาๆที่กลีบปากบางอย่างแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก
"..ผมก็รักจุนซู.."
.
.
.
แจจุงที่เดินวนไปมาอยู่หน้าห้องพัก รีบก้าวเข้าไปหาร่างสูงที่เดินออกมาจากห้อง
"เป็นยังไงบ้างวะยุนโฮ จุนซูยอมถอดแหวนของหมอนั่นแล้วรึยัง"
ร่างสูงได้แต่เพียงยิ้มให้เพื่อนรักบางๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อน
"ถ้าอีก 10 นาที จุนซูยังไม่ออกมา .... ให้สั่งยกเลิกงานทั้งหมด แล้วก็ฝากขอโทษคนในงานด้วยนะแจจุง"
ร่างบางอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินคำพูดจากปากของเพื่อนรัก
"อะไรกัน!!หมายความว่ายังไง!ยุนโฮ..นาย!"
มือเรียวคว้าแขนเพื่อนรักเอาไว้ สีหน้าของแจจุงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
"แจจุง...ความรักของชั้น คือ การที่ได้เห็นคนที่ชั้นรักมีความสุข
... ถึงแม้ว่า ความสุขนั้นอาจจะไม่ได้เกิดจากชั้นก็ตาม" ยุนโฮกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"นายจะปล่อยให้จุนซูกลับไปหาหมอนั่นเหรอ"
"..นั่นจะเป็นสิ่งที่จุนซูต้องเลือกเอง.."
.
.
.
"ยูชอน ... ยูชอน~"
เสียงหวานเรียกลอยมาตามลม รวมไปถึงแรงเขย่าเบาๆที่ต้นแขน
ทำให้ร่างสูงที่นอนหลับอยู่บนเปลที่ตั้งอยู่ริมทะเล ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่เฝ้าคิดถึงอยู่ใกล้ในระยะประชิด
มาพร้อมกับรอยยิ้มที่ช่วงชิงเอาลมหายใจของเขาไปได้ในทุกๆครั้งที่เห็น
"จุนซู..."
ยูชอนผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตกตะลึง ร่างสูงนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มกว้างพลางดึงร่างเล็กเข้าไปกอด
"คุณกลับมาแล้ว ... คุณกลับมาจริงๆ ... ในที่สุดคุณก็กลับมา"
ริมฝีปากหนาระล่ำระลักด้วยความดีใจ วงแขนแกร่งกอดรั้งอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับจะไม่ให้หลุดลอยไปไหน
"ผมบอกแล้วไงว่าผมจะกลับมา ... ผมรักยูชอน ... แล้วผมก็จะอยู่ข้างๆยูชอนตลอดไปนะ"
คนตัวเล็กกอดตอบ พลางกระซิบเบาๆที่ข้างหู
"ผมรักยูชอน ... ผมรักยูชอนจริงๆ"
"พี่ยูชอนครับ!!!"
เสียงเรียกของเด็กหนุ่มทำให้ร่างสูงสะดุ้งจนตื่นจากความฝัน
ยูชอนมองไปรอบกายพบเพียงแต่ความว่างเปล่า จะมีก็เพียงชางมินและเสียงคลื่นจากทะเลเท่านั้น
... แต่ทำไมสัมผัสและไออุ่นที่ได้รับ ยังคงติดแน่นอยู่ในความรู้สึก แม้จนถึงขณะนี้ ...
"มีอะไรชางมิน ... แล้วจุน.."
"พี่จุนซูรถคว่ำ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลครับ!"
.
.
.
เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างสูงที่นั่งทรุดตัวอยู่หน้าห้องผ่าตัดเงยหน้าขึ้นมามอง
"จุนซูเป็นยังไงบ้างครับ ... เขาเป็นยังไงบ้าง!"
ยูชอนถลาเข้าไปถามอีกฝ่ายที่ค่อยๆยันตัวลุกขึ้น แต่ก็ต้องชะงักไป
เมื่อมองเห็นคราบน้ำตามากมาย บนใบหน้าคมของร่างสูง
ยุนโฮไม่ได้ตอบอะไร เขาหลับตาเงยหน้าขึ้น
พลางสูดหายใจเข้าและยกมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้า
"...ผมจะพาคุณไปหาเค้าเอง..."
.
.
ในห้องสีขาวโล่ง กลางห้องมีเพียงเตียงเดี่ยวที่มีร่างของใครคนหนึ่งอยู่...
ยุนโฮเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนจะก้าวเดินไปยังที่นั่น โดยมียูชอนเดินตามเข้ามาช้าๆ
...ก้อนเนื้อในอกของเขาเต้นถี่ ทุกอย่างดูราวกับหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ...
บนเตียงสีขาว มีร่างเล็กของจุนซูนอนอยู่ ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มราวกับกำลังหลับใหล
จะมีก็เพียงผิวกายที่ดูซีดและร่องรอยบาดแผลเล็กน้อยตามร่างกายเท่านั้น
มือหนาเอื้อมไปกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้ เพียงเพื่ออยากจะสัมผัส
แต่เมื่อรู้สึกได้แต่เพียงความว่างเปล่าและความเย็นจากร่างเล็กที่เคยโอบกอดไว้นั้น
... โลกทั้งใบของยูชอนก็เหมือนกำลังหยุดหมุน ...
"จุนซูรถคว่ำตอนที่เค้ากำลังจะขับรถเพื่อกลับไปหาคุณ ... เรายกเลิกงานแต่งงาน จุนซูจะกลับไปคุณ
... เค้าเลือกคุณนะ ยูชอน ..." เสียงทุ้มที่สั่งเครือดังออกจากปากของยุนโฮที่กำลังกำหมัดแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
ร่างสูงเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูไม่หยุด
.... ภาพที่ตอกย้ำเสียเหลือเกิน ว่าคนที่เขารักมากที่สุดได้จากไปแล้ว ....
"ไม่จริง....ไม่จริงใช่มั้ย...."
ยูชอนส่ายหน้าไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขารั้งร่างเล็กที่ได้การรับรู้ใดๆขึ้นมากอดไว้พลางร้องไห้ฟูมฟาย
"จุนซู...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ... ทำไมคุณถึงทิ้งผมไปแบบนี้ ... เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ใช่เหรอ
คุณจะกลับมาอยู่เคียงข้างผมตลอดไปไม่ใช่เหรอ ... ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ...
.. ผมรักคุณนะจุนซู ... คุณได้ยินมั้ย .... คุณได้ยินรึเปล่า ...."
ใบหน้าคมซบลงกับไหล่เล็กของร่างที่กอดไว้
...... ไม่มีอีกแล้วไออุ่นจากร่างเล็กที่ได้เคยสัมผัส
...... ไม่มีอีกแล้วเสียงหวานๆที่คอยกระซิบอยู่ข้างหู
...... ไม่มีอีกแล้วคนตัวเล็กที่คอยเป็นห่วงดูแลเอาใจใส่
...... ไม่มีอีกแล้ว คิมจุนซู .... คิมจุนซูที่เขารักจนหมดหัวใจ
"นี่แจจุง ... คนเราจะสามารถรักคนสองคนได้พร้อมๆกันได้มั้ย..."
"ไม่รู้สิ ... ถึงจะเป็นอย่างนั้นได้ แต่ชั้นว่ามันคงไม่เท่ากันอยู่ดี"
"ความรู้สึกรัก มันมีมากมีน้อยด้วยเหรอ ... ชั้นว่ามันเป็นเรื่องของความรู้สึกมากกว่า"
"ถ้าอย่างนั้น มันก็ไม่แปลกหรอกที่คนเราจะรักใครพร้อมๆกันทั้งสองคนได้"
"ใช่ ... เพราะมันเป็นเรื่องของความรู้สึกจริงๆนี่นา"
... แหวนเงินสองวงที่ถูกใส่ซ้อนไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของจุนซูคงเป็นพยานได้ดีกับคำพูดนี้ ...
... เพราะความรักเป็นเรื่องของความรู้สึก ... มีเพียงแค่นั้นจริงๆ ...
.
.
.
"นี่จุนซู ... คุณยุนโฮได้รับรางวัลนักธุรกิจดีเด่นของปีนี้ด้วยนะ คุณดีใจรึเปล่า ... น่ายินดีกับเค้าจริงๆเลยใช่มั้ย"
ร่างสูงเอ่ยพลางวางช่อดอกกุหลาบสีขาวลงตรงหน้าหลุมศพที่ปรากฏภาพของจุนซูที่กำลังส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน
"ผมเองก็คิดว่าจะขยายรีสอร์ตของเราต่อไปอีกซักหน่อย มันต้องเหนื่อยแน่ๆ คอยเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะจุนซู"
ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มบางๆ พลางเอื้อมมือไปแตะเบาๆที่รูปถ่ายของร่างเล็ก
"ผมรักคุณนะ ... ผมรักคุณมากเลยนะจุนซู"
"ผมก็รักคุณ ... ยูชอน"
เสียงที่ดังแว่วมากับลม ทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
ริมฝีปากหนาประทับจูบเบาๆลงบนรูป ก่อนจะเดินออกไป
... ผมจะเก็บช่วงเวลาแห่งความทรงจำของเราเอาไว้ตลอดไปนะจุนซู ...
... ผมรักคุณ ...
#################### END ####################
จบแล้ว ... จบแบบนี้ด้วย ^^"
เรื่องเเรกที่มีคนตายเท่าที่เขียนมาในชีวิต (นอกนั้นตายแล้วฟื้น 55)
แถมยังเป็นลูกสาวสุดที่รักอีก ทำใจลำบาก ยากจิงๆคับ T^T
แต่ไม่เปนไร เพราะเด๋วผมก็จะต้องตายตามจากการโดนคนอ่านกระทืบอยู่แล้ว 55
ขอบคุณที่ยังจำได้(มั้ย)และติดตามมาจนจบนะคับ สำหรับฟิกดองข้ามปีเรื่องนี้
ขอบคุณมากมาย ขอบคุณมากจริงๆ ... เจอกันเรื่องหน้าคับผม ^^ (จะไม่ดองนานขนาดนี้แล้ว สัญญา~~)
