Note : อย่าทำหน้าอย่างนั้น~~~ มันมิใช่ฟิกใหม่คับพี่น้อง !! (คนอ่านโล่งใจ)
มันคือ The choosey Lover ที่เคยลง prologue ไว้เมื่อชาติที่แล้วนั่นเอง ^^
แต่แบบว่า ขอเปลี่ยนชื่อเรื่องใหม่นะคับ แบบว่าไม่อยากให้เค้ารู้ว่าดองนาน (ไม่ใช่ละ)
นั่นแหละคับขอเปลี่ยนเป็น La' ma Prince ละกันเนอะ
La' = The , ma = my , Prince = Prince
อันนี้เป็น prologue อันเก่านะคับ แล้วก็เพิ่มตอนใหม่ ตอนที่ 1 ต่อท้ายเลย
ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจและช่วยติดตามด้วยนะคับ ^^
-------------------------------------------------------
[..prologue..]
วันที่ 18 เดือน 8 ในสมัยของพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ลีของเกาหลี
"องค์ชาย!! อย่าทรงทำเช่นนี้กระหม่อม!!" เสียงร้องของบรรดาข้ารับใช้ดังขึ้น
เหล่าทหารและนางกำนัลถูกเสื้อผ้าข้าวของขว้างเข้าใส่ จนทำให้ต้องล่าถอยออกมาจากห้อง...
"เกิดอะไรขึ้น.." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบื้องหลัง ทำให้เหล่าคนรับใช้หันไปมองแล้วรีบก้มลงทำความเคารพ
"องค์ชายใหญ่เพคะ...องค์ชายจุนซูทรงกริ้ว ..หม่อมชั้นเกรงว่า..."
"..พวกเจ้าออกไปก่อน..ข้าจะคุยกับจุนซูเอง"
ร่างสูงสั่งให้เหล่านางกำนัลล่าถอยออกไป แล้วเดินเข้าไปในตำหนัก
.
.
"พวกเจ้ายังกล้าเข้ามาอีกเหรอ!!!นี่แน่ะ!!" ชายร่างเล็กที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ในห้อง
เมื่อได้ยินเสียงคนเข้าประตูมาก็ปาของเข้าใส่โดยที่ยังไม่ได้หันมามองว่าเป็นใคร
..ฟุ่บ!!..
มือหนาคว้าหมอนหนุนใบใหญ่ไว้ได้ก่อนที่จะกระแทกเข้ากับหน้าตัวเอง
"นี่เจ้าจะฆ่าพี่รึไง หืมส์ จุนซู"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล เรียกให้เจ้าของห้องต้องหันไปมองด้วยความประหลาดใจ
"..ท่านพี่ยุนโฮ.."
เสียงเล็กครางออกมาอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายด้วยสีหน้าอ้อนๆ
"น้องรักของพี่..ใครทำให้เจ้าโกรธบอกพี่มาซิ"
องค์ชายยุนโฮลูบหัวน้องชายคนเล็กเบาๆด้วยความเอ็นดู
.. ก็มีแต่ยุนโฮเนี่ยแหละ ที่จุนซูชอบเข้ามาอ้อนบ่อยๆ ..
"ก็นางกำนัลพวกนั้นน่ะสิท่านพี่..ไม่ยอมให้ข้าออกไปเที่ยวในเมือง..น่าเบื่อที่สุด!!"
องค์ชายจุนซูพูดเสียงงอนๆ ทำหน้าบึ้ง ...แต่ช่างน่าเอ็นดูในสายตาพี่ชายคนนี้เสียจริง
"มันก็ควรแล้วไม่ใช่เหรอ..เจ้ายังเด็กนัก จะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกได้อย่างไรกัน"
คำตอบจากพี่ชาย ทำเอาร่างเล็กชะงัก
"ท่านพี่!!ข้าอายุ 18แล้วนะ! ไม่ใช่เด็กๆซักหน่อย!!"
องค์ชายน้อยสะบัดออกจากอ้อมกอดของพี่ชาย ทำหน้างอ
"แล้วนี่ไม่ใช่กิริยาที่เด็กๆเค้าทำกันรึไร" องค์ชายยุนโฮมองน้องชายด้วยความเอ็นดู
"ท่านพี่!!~~"
องค์ชายน้อยทำหน้างอน สะบัดหน้าทำท่าจะเดินหนีไปทางอื่น ทำให้พี่ชายต้องรีบคว้าตัวเอาไว้ ..
มือหนาคว้าเอวบางรั้งเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง ..
"พี่กำลังคิดว่าจะพาเจ้าออกไปเที่ยวอยู่พอดี ไม่รู้ว่าเจ้าจะอยากไปกับพี่รึเปล่า"
เสียงทุ้มกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กที่ยังคงงอนอยู่
แต่เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดี
"ท่านพี่จะพาข้าออกไปเที่ยวเหรอเพคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
ใบหน้าหวานหันมาพูดคุยกับพี่ชายอย่างตื่นเต้น ...ช่างดูน่ารักยิ่งกว่าตอนไหนๆ
ดวงตาคมมองลงสบกับดวงตาใสๆอย่างอ่อนโยน...เจ้ากำลังทำให้พี่ใจเต้นอีกแล้วนะจุนซู
วงแขนแกร่งค่อยๆปล่อยตัวน้องชายร่วมสายเลือดลงอย่างช้าๆ
ก่อนที่ร่างเล็กในอ้อมกอดจะได้ยินเสียงของหัวใจที่กำลังเต้นอยู่อย่างผิดปกติ..
"เราจะไปเที่ยวที่ฮอนริวกัน"
.
.
.
"ข้ายังไม่อยากกลับเลย~ท่านพี่ยุนโฮ" ร่างเล็กดึงแขนพี่ชายไว้ด้วยท่าทางงอแง
ทั้งสองคนอยู่บนหน้าผาสูง ที่ๆสามารถชื่นชมธรรมชาติของทั้งเมืองได้ ..ที่ๆมีชื่อว่า ฮอนริว
"มันค่ำแล้วนะจุนซู..ถ้าเรากลับช้าเสด็จพ่อกับเสด็จแม่คงเป็นห่วง"องค์ชายใหญ่ยิ้มบางๆให้น้องรัก
นี่พระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว..กว่าจะกลับถึงวังก็คงจะค่อนดึกพอดี
"ท่านพี่ใจร้าย!!" องค์ชายจุนซูที่เห็นว่าอ้อนไปก็ไม่สำเร็จ สะบัดหน้าเดินหนีมาทางขอบหน้าผา
"จุนซู..อย่าดื้อสิ..กลับมานี่นะ..ตรงนั้นมันอันตราย.."
องค์ชายใหญ่ที่กำลังปลดเชือกม้าอยู่ เมื่อเห็นร่างเล็กเดินไปใกล้ขอบหน้าผาเช่นนั้นจึงร้องเตือนด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย......อ๊ะ!!!!!..."
สายลมประหลาดลูกใหญ่ พัดจากที่ไหนไม่รู้ ปะทะเข้ากับตัวร่างเล็กอย่างจัง
องค์ชายจุนซูที่ไม่ได้ระวังตัวอยู่แล้ว จึงพลัดตกจากหน้าผา
"จุนซู!!!!!!!"
.
.
.
วันที่ 18 เดือน 8 ปี 2008 เวลา 17.00น.
ชายร่างโปร่งผุดลุกขึ้นจากที่นอน เมื่อได้ยินเสียงร้องของมือถือเครื่องเล็กที่วางอยู่ข้างหัวเตียง
"เออ..ว่าไง~" เสียงทุ้มรับสายด้วยความงัวเงีย มือหนาขยี้หัวทรงสกินเฮดของตัวเองเบาๆ
("วันนี้ผับปิดนะเว้ย..แกไม่ต้องมานะยูชอน") เสียงจากปลายสายดังลอดออกมา
"โห่..คนอุตส่าห์ตื่น บ้าชิบเป๋ง" ชายหนุ่มหงุดหงิด
...นี่เค้าเพิ่งจะได้นอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วนี่เอง...
(เออ!นั่นแหละ แค่นี้นะเว้ย!!.....ตื้ด!!ตื้ด!!)
เสียงกระแทกหูโทรศัพท์จากปลายสาย ทำให้ร่างสูงเบ้หน้าด้วยความไม่พอใจเล็กๆ
ยูชอนสะบัดหัวไปมาเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ
"..ออกไปหาอะไรกินดีกว่า.."
.
.
.
รถสปอร์ตสีดำคันหรูทะยานออกสู่ท้องถนน ..
ชายหนุ่มเปลี่ยนใจจากการออกมาหาอะไรกินเป็นการออกมาขับรถเล่นชมเมืองในยามใกล้ค่ำเช่นนี้..
จากตัวเมืองใหญ่ที่มีผู้คนอยู่มากมาย รถคันหรูแล่นออกมาไกลจากชานเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ
ความมืดเริ่มโรยตัวเข้ามาอย่างช้าๆ ....ยูชอนมองออกไปนอกรถเรื่อยเปื่อย
ต้นไม้ใบไม้ขึ้นอยู่ตามข้างทางมากมาย มารู้ตัวอีกทีรถของเขาก็ไต่อยู่บนขอบภูเขาสูงซะแล้ว..
"ข้างบนนี้ก็เป็นฮอนริวสินะ.."
ร่างสูงรำพึงเบาๆ ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวไปตามถนนทางขึ้นเขา
เสียงเพลงร็อคหนักๆดังขึ้น หลังจากที่ร่างสูงกดเปลี่ยนแทร็ก ...
ยูชอนโยกตัวเบาๆตามจังหวะดนตรี สายตาคมเหลือบมองไปที่กระจกมองหลัง
พลางโน้มตัวไปเอามือข้างที่ว่างจัดแต่งทรงผมของตัวเองทั้งที่ยังขับรถไปด้วย
....ทรงนี้ก็เหมือนจัสตินอย่างที่ช่างบอกจิงด้วยเว้ย เหอะๆ....
ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มเล็กน้อย
แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อเห็นบางสิ่งขวางอยู่ด้านหน้า
...เอี๊ยด!!!!!...
ร่างสูงกดเหยียบเบรกส่งผลให้รถทั้งคันหยุดอย่างกะทันหัน และตัวเขาเองก็เกือบหน้าทิ่ม
...ดีนะที่คาดเข็มขัดนิรภัย...ร่างสูงคิดในใจ ก่อนที่จะปลดออกแล้วก้าวจากจากรถ
เบื้องหน้าของเราเป็นร่างของคนตัวเล็กๆคนหนึ่งในชุดฮันบกประหลาดๆนอนสลบอยู่
ใบหน้าและร่างกายของชายคนนั้นเปรอะปรื้นไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นมากมาย
..ตายรึยังวะเนี่ย..
"คุณ..คุณ.." ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะเขย่าตัวอีกฝ่ายเบาๆ
แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้จากร่างที่นอนนิ่งอยู่ ...
จิตใจฝ่ายดีและฝ่ายชั่วของยูชอนตีกันในใจอย่างรุนแรง
..ก็ไม่ได้ชนซักหน่อย ทิ้งไว้เงี้ยแหละ ขับรถไปเที่ยวต่อดีกว่า..
..ไม่ได้สิ แกจะใจร้ายทิ้งคนเจ็บให้นอนอยู่กลางถนนอย่างงี้เหรอ..
และแล้วความดีอันน้อยนิดของปาร์กยูชอนก็เป็นฝ่ายชนะ
ร่างสูงตัดสินใจอุ้มคนตัวเล็กที่สลบไม่ได้สติขึ้นมาไว้ที่อีกฝั่งหนึ่งของเบาะรถ
แล้วขับรถกลับไปยังที่พักของตน...
.
.
.
ในห้องสูทขนาดปานกลางบนคอนโดแห่งหนึ่ง..
ยูชอนวางร่างเล็กไว้บนโซฟาที่มุมรับแขก
ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดหน้าของอีกฝ่าย
..ทำไมคนอย่างยูชอนต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ..ร่างสูงคิดในใจ
ใบหน้าหวานที่คราบเปื้อนหายไปทีละน้อย เริ่มเผยให้เห็นแก้มใสสีชมพูระเรื่อ
ริมฝีปากบางสีแดงรูปเชอรี่ ..แพขนตาหนาที่ปิดสนิท
...นี่เราเก็บนางฟ้าจากกลางถนนได้เหรอวะเนี่ย...
ร่างสูงคิดในใจ ก่อนจะพิจารณาร่างเล็กที่ยังสลบไสลอยู่
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปลดชุดฮันบกประหลาดๆที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรกออก
หวังจะเช็ดตัวให้อีกฝ่าย ...แต่ร่างเล็กที่นอนอยู่ก็รู้สึกตัวขึ้นพอดี
แพขนตาหนาเปิดออกอย่างช้าๆ คนตัวเล็กกระพริบตาถี่ๆ
ก็พบเข้ากับภาพของชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังพยายามถอดชุดฮันบกของเขาออก
"เฮ้ย!!เจ้าจะทำอะไรน่ะ!!!" ร่างเล็กร้องโวยวายยกขาขึ้นถีบอีกฝ่าย
ยุชอนที่โดนอีกฝ่ายถีบเข้าเต็มๆหงายหลังตกจากโซฟา...
"โอ๊ย!!อะไรกันเนี่ย!!!~" ร่างสูงโวยวายพลางลุกขึ้นจับก้นที่กระแทกพื้น
"เจ้าเป็นใคร!!มาแตะต้องตัวข้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!!!"
เสียงเล็กตวาดแวดจนแสบแก้วหู ทำให้ยูชอนชักจะเดือด
"นายต่างหากเป็นใคร!!กล้าดียังไงมาถีบชั้น!!ชั้นเป็นคนช่วยนายนะ!!!"
ร่างสูงก้าวเข้าไปจ้องหน้าคนตัวเล็กที่ยืนเอามือกุมชุดของตัวเองอยู่ด้วยท่าทางโกรธๆ
"ข้า องค์ชายจุนซู โอรสของพระเจ้าแทโจแห่งราชวงค์ลี!!"
ชายร่างเล็กเชิดหน้าพูดพลางจ้องตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ...
.
.
.
.
[ Part #1 ]
นายจะให้ชั้นเชื่อว่านายเป็นองค์ชายที่หลุดมาจากอดีตเมื่อ 100 ปีก่อนอย่างนั้นน่ะเหรอ
ร่างสูงทำหน้าเหยียดๆใส่อีกฝ่าย ที่นั่งทับขาอยู่บนโซฟา
หลังจากที่ปล่อยให้คนตัวเล็ก เล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง
ตั้งแต่ออกมาเที่ยวกับพี่ชาย โดนลมพัดจนตกหน้าผา แล้วก็มาฟื้นเอาที่นี่
.... ไร้สาระ ... เจ้านี่บ้าชัดๆ .....
สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริงทั้งหมด ... อย่าบังอาจมาทำหน้าตาแบบนั้นใส่ข้านะ ... เจ้าคนไร้มารยาท
ร่างเล็กไม่พอใจที่อีกฝ่ายทำหน้าเหยียดใส่เขา แถมยังนั่งท่าแปลกๆบนเก้าอี้แปลกๆเช่นนี้อีก ........ เจ้านี่ไร้มารยาทที่สุด
นี่มันจะมากไปแล้วนะ!! นายมาด่าว่าชั้นไร้มารยาทได้ยังไง!!!
นายเองต่างหากที่ไม่มีมารยาท ชั้นช่วยนายมาแท้ๆ แต่นายกลับมาด่าใส่ชั้นปาวๆอย่างงี้น่ะเหรอ!!
ยูชอนชักจะหมดความอดทนกับคนตัวเล็ก ที่เอาแต่ด่าเค้าตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา
ร่างสูงที่นั่งไขว้ห้างจ้องหน้าอีกฝ่ายอยู่ ลุกพรวดขึ้นมากระชากแขนร่างเล็กให้เดินมายังหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่
โดยที่องค์ชายจุนซูก็ขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถต้านแรงได้
นายแหกตาดูซะ!!! ที่นี่เกาหลีปี 2008 !! ไม่ใช่ไอ่สมัยราชวงค์แทโจบ้าบอของนาย!!
ชั้นไม่เชื่อว่านายจะเป็นองค์ชายที่หลุดมาจากอดีตหรอก!! นายมันก็แค่คนบ้าที่หลุดออกมาจากโรงพยาบาลเท่านั้นแหละ!!
.... เพี๊ยะ !!! .....
มือเล็กตบลงบนใบหน้าคมอย่างสุดแรง ...
ร่างเล็กที่อึ้งไปชั่วครู่กับทิวทัศน์อันแปลกตาภายนอกจากมุมมองบนตึกสูง หันมาตบหน้าอีกฝ่าย ที่เอาแต่ตะคอกใส่เขาไม่หยุด
ข้าไม่ใช่คนบ้า!!เจ้าไม่มีสิทธิมาพูดกับข้าเช่นนี้!!สามหาว!!!เจ้ามันเลวที่สุด!!!
องค์ชายน้อยที่ไม่เคยมีใครมาพูดจาดูหมิ่นขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ตวาดใส่คนตรงหน้า พลางเอามือผลักร่างของอีกฝ่ายออกห่าง
ยูชอนอึ้งไปเมื่อรู้สึกถึงแรงตบที่กระทบลงบนใบหน้า .... ร่างสูงยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง ก่อนที่สายตาคมจะฉายแววโมโหจนถึงขีดสุด
"นายออกไปเดี๋ยวนี่เลยนะ!!! ออกไปจากห้องชั้นเดี๋ยวนี้!!"
ไม่พูดเปล่า....มือหนายังกระชากแขนของอีกฝ่าย แล้วลากถูลู่ถูกังมาที่ประตู โดยที่ไม่ฟังเสียงโวยวายของร่างเล็กเลยแม้แต่น้อย
... พลั่ก!! ...
ร่างอันบอบบางขององค์ชายน้อยแห่งราชวงค์ลีถูกผลักออกไปนอกประตูอย่างแรง จนทำให้ร่างเล็กที่ไม่ได้ตั้งตัวเอาไว้ก่อน ล้มลงไปกองกับพื้น
"เจ้าทำแบบนี้กับข้าไม่ได้นะ!!!" องค์ชายจุนซูตะโกนลั่นด้วยความโกรธ แต่ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ ไม่สนใจกับคำพูดนั้นเลย
ยูชอนเดินหันหลังกลับเข้าประตูไป พร้อมกับเสียงกระแทกปิดดังโครม...
มือหนาคว้ารีโมตขึ้นมากดเปิดเครื่องเสียงพร้อมกับเร่งความดังจนสุด เพื่อให้กลบเสียงโวยวายและเสียงทุบประตูอย่างแรงของอีกฝ่ายที่อยู่ด้านนอก
ยูชอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลางยกมือขึ้นลูบแก้มที่มีรอยมือเล็กๆประทับอยู่
.... บ้าชะมัด ... เจ้านี่มันปีศาจชัดๆเลย ... นี่ชั้นเผลอไปช่วยกลับมาได้ยังไงนะ ....
.
.
.
อีกฝั่งหนึ่งของประตู...
องค์ชายจุนซูที่ทุบประตูโวยวายจนเหนื่อยทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน
ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความหงุดหงิดกับการถูกขัดใจและการกระทำอันป่าเถื่อนที่ไม่เคยพบมาก่อนในชีวิต
ร่างเล็กมองไปยังบริเวณรอบตัว ก็พบเข้ากับทิวทัศน์ประหลาดๆที่ดูไม่คุ้นตา
ทางเดินยาวสีขาว ที่ด้านข้างของกำแพงมีประตูแปะไว้ตามระยะทางเดินเป็นจุดๆ
โดยที่สุดปลายทางเป็นหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่
มือเล็กแปะลงบนกระจกใส พลางจ้องมองออกไปยังภายนอก ...
ภาพสิ่งก่อสร้างสูงเสียดฟ้า และสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายกล่องสี่เหลี่ยมเคลื่อนไหวไปตามเส้นทางสายยาวเล่นระดับสูงต่ำบนสะพาน
แสงไฟจากจุดต่างๆ ภายนอก พากันส่องแสงสว่างไสว ราวกับเวลานี้เป็นช่วงกลางวัน
.... นี่ตัวข้า อยู่ที่ไหนกัน ....
หัวใจดวงน้อยเต้นถี่ด้วยความตระหนกและตื่นกลัว .... น้ำตาหยาดใสๆเริ่มไหลออกมาจากตาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
องค์ชายจุนซูผู้เข้มแข็งและไม่เคยยอมใคร ทรุดตัวลงนั่งอย่างช้าๆ พลางร่ำไห้ออกมาอย่างคนไม่รู้ทางออก
.... จะไปที่ไหนดี ... จะทำอย่างไร .... ข้าควรจะทำอย่างไร ....
..... ทำไมจึงรู้สึกราวกับอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ ....
..... ท่านพี่ยุนโฮมาช่วยข้าที ....
..... มาช่วยข้าที .......
.
.
.
เช้าวันรุ่งขึ้น...
หลังจากที่ยูชอนตื่นนอนและทำธุระส่วนตัวเสร็จ มือหนาคว้ากุญแจรถคู่ใจพลางสะพายกล่องใส่กีต้าร์ และเอื้อมมือไปเปิดประตูห้อง
สองขาเรียวก้าวออกมาจากห้อง แล้วหันกลับไปล็อกประตู ... แต่ทันใดนั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างซะก่อน
เยื้องจากประตูห้องของเค้าไปเล็กน้อย ... ร่างเล็กๆของใครคนหนึ่งนั่งกอดเข่าเอาหัวพิงกำแพงหลับอยู่
"เจ้าบ้านี่ ยังไม่ไปอีกเหรอเนี่ย..." ร่างสูงพึมพำ พลางก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ยังคงหลับไม่ได้สติ
ใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทำให้คนมองรู้สึกกระตุกวูบในอก
ยูชอนรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยที่ทิ้งให้อีกฝ่ายต้องนั่งหลับเผชิญความหนาวเย็นอยู่ข้างนอกแบบนี้
มือหนากำลังจะเอื้อมไปจับตัวร่างเล็กที่ยังคงหลับอยู่ .... แต่ก้อต้องชะงัก
ภาพตอนที่จุนซูตะโกนด่าเขาปาวๆ และตบหน้าของเขาอย่างแรง แล่นเข้ามาในสมอง...
ร่างสูงตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปจากที่นั่น แล้วลงลิฟท์ไป โดยที่ไม่หันหลังกลับมามองอีกฝ่ายเลย
.
.
"เออๆถึงแล้ว...กุญแจอยู่ที่เดิมใช่มั้ยวะ...แกรีบๆตามมาละกัน...อืม.."
ชายหนุ่มร่างใหญ่เก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋ากางเกง พลางก้าวตามทางเดินไปยังจุดหมาย แต่ก็ต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่
เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าก้มหน้า อยู่เยื้องกับประตูห้องของเพื่อนรัก
"...คุณ...คุณครับ....เป็นอะไรรึเปล่า..."
เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พลางทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ ทำให้อีกฝ่ายต้องค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง
ริมฝีปากบางที่แห้งผากเปล่งเสียงออกมาจากลำคอ พร้อมกับแววตาตกตะลึง เมื่อเห็นคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า
"ท่านพี่ยุนโฮ..."
.
.
"นายพาเจ้านี่เข้ามาได้ยังไง!!ยุนโฮ!!"
ยูชอนหันไปพูดกับเพื่อนซี้ที่นั่งเช็ดไม้กลองอยู่บนโซฟา โดยมีคนตัวเล็กนั่งอยู่ข้างๆไม่ยอมห่าง...
ร่างสูงตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามา แล้วเจอเจ้าตัวแสบนั่งหน้าแป้นอยู่บนโซฟา
"จุนซูเล่าให้ชั้นฟังหมดแล้ว...แกใจร้ายมากเลยนะ ยูชอน.... ขับรถชนเค้าแล้ว ยังจะทิ้งเค้าให้นั่งอยู่ข้างนอกซะอีก"
ยุนโฮที่ฟังจุนซูเล่าเรื่องทั้งหมด แล้วสรุปเอาเองว่า
ร่างเล็กโดนยูชอนขับรถชนจนเพี้ยน คิดว่าตัวเองเป็นองค์ชาย ต่อว่าเพื่อนซี้ที่มีท่าทีหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
"ไอ่บ้า!! แกเชื่อที่เจ้านี่มันพูดเหรอ!! ไอ่นี่มันบ้าชัดๆเลยนะ แกเชื่อมันเข้าไปได้ยังไง!!" ยูชอนเผลอยกมือขึ้นชี้หน้าคนตัวเล็กที่นั่งอยู่
ทำให้องค์ชายจุนซูไม่พอใจที่ร่างสูงบังอาจชี้หน้าตน และกำลังจะต่อว่า แต่ยุนโฮก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อน
"พอเหอะแกไอ่ยูชอน...ทำผิดก็ต้องว่าไปตามผิดสิวะ ... แล้วอีกอย่าง ชั้นก็ไม่เห็นว่าจุนซูจะบ้าตรงไหน"
ชายหนุ่มหันไปยิ้มให้กับคนตัวเล็กที่นั่งทำตาแป๋วจ้องมองมายังเขา
.... ไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกชะตากับคนๆนี้นัก .... แล้วยังจะความรู้สึกที่ผูกพันนี่อีก ....
"แกยังไม่รู้ฤทธิ์เจ้านี่ยุนโฮ!!...เจ้านี่มันปีศาจชัดๆ"
"อย่าบังอาจมาว่าข้าอย่างนี้นะ!!!"
เสียงเล็กเถียงขึ้นทันควัน และลุกขึ้นทำท่าจะวางมวยกับอีกฝ่าย ทำให้คนกลางอย่างยุนโฮต้องเข้ามาไกล่เกลี่ย
"ใจเย็นๆน่า...เอาเป็นว่า ระหว่างนี้นายก็ดูแลจุนซูไปก่อน จนเค้าจะหายดีละกัน ... ยังไงแกก็ต้องรับผิดชอบ เพราะแกเป็นคนผิดนะเว้ย"
"แกจะบ้าเหรอ!! จะให้ชั้นเลี้ยงเจ้านี่ไว้เนี่ยนะ!!" ยูชอนร้องเสียงหลง
"ยังไงแกก็ต้องรับผิดชอบ ถ้าแกคิดเบี้ยวเมื่อไหร่ ชั้นจะไปแจ้งตำรวจแน่ๆ"
ยุนโฮที่บ้าหนังแนวตำรวจสืบสวนสอบสวนจนขึ้นสมอง พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม
"จุนซูต้องอยู่ที่นี่กับนายไปก่อนจนกว่าจะหายดี....แกเข้าใจใช่มั้ย ยูชอน"
เสียงทุ้มของเพื่อนรักที่ร่างสูงฟังดูก็รู้ว่า ครั้งนี้ยุนโฮเอาจริงแน่ๆ .... ทำให้ยูชอนต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง
"เออๆก็ได้ ... ให้ตายสิวะ!!"
ร่างสูงรับปากอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะหันไปคาดโทษเจ้าตัวเล็กที่ยังคงทำหน้าจิกใส่เขาอยู่
"นายอยู่ที่นี่ห้ามทำตัววุ่นวาย มีปัญหา แล้วก็ห้ามเถียงชั้น ต้องฟังที่ชั้นพูดทุกอย่างเข้าใจมั้ย!"
"ทำไมข้าจะต้องฟังที่เจ้าพูดด้วย ไม่จำเป็นซักนิด!" ร่างเล็กเถียงขึ้นมาทันที
"นี่นาย!!!"
"พอๆพอได้แล้ว ... เอาเป็นว่า นายอยู่ที่นี่ก็ทำตัวดีๆนะจุนซู เอาไว้นายหายดีเมื่อไหร่ ค่อยกลับบ้านนะ"
มือหนายกขึ้นลูบหัวร่างเล็กเบาๆ ซึ่งเจ้าตัวเองก็เงยหน้าขึ้นมาฟังตาแป๋วอย่างเชื่อฟัง
"ให้ข้าไปอยู่กับท่านพี่ไม่ได้เหรอ...ข้าไม่อยากอยู่กับเจ้านี่" เสียงเล็กเอ่ยออดอ้อน
... จุนซูยังคงคิดว่า ยุนโฮ คือท่านพี่ยุนโฮของตัวเองอยู่ ... ถึงแม้ว่า อีกฝ่ายจะพยายามอธิบายขนาดไหนแล้วก็ตาม ...
"ไม่ได้หรอก ชั้นอยู่กับแฟนน่ะ" ยุนโฮยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
"อะไรคือ แฟน เหรอท่านพี่.." องค์ชายน้อยถามด้วยความไม่เข้าใจ ... ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งได้ยินคำๆนี้แหละ
... ครืด ... ครืด ....
เสียงโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋า ทำให้ยุนโฮที่กำลังจะตอบร่างเล็กต้องหยุด และรับสาย
"ฮัลโหล แจจุงเหรอ .... อืม .... อยู่ห้องยูชอน มาเอาของ ... นายเสร็จแล้วเหรอ ... งั้นเดี๋ยวชั้นไปรับนะ ... อือ แล้วเจอกัน..."
ร่างสูงวางสาย แล้วคว้ากระเป๋า ก่อนหันมาลาอีกสองคนที่อยู่ในห้อง
"ชั้นไปละ ต้องไปรับแจจุงก่อน ..... อย่าลืมนะแก ดูแลจุนซูด้วย .... จุนซู ชั้นไปละนะ แล้วเจอกัน"
ว่าแล้ว ยุนโฮก็พรวดพราดออกไป ทิ้งให้อีกฝ่ายนั่งมองหน้ากัน ด้วยสายตาอาฆาต
"อย่าคิดว่า ชั้นเต็มใจให้นายอยู่ที่นี่นะ" ยูชอนมองหน้าอีกฝ่ายที่จ้องกลับมาอย่างไม่ลดละ
"ข้าก็ไม่ได้เต็มใจ จะอยู่กับเจ้าเช่นกัน" องค์ชายจุนซูสวนกลับทันควัน ทำให้ร่างสูงต้องเดินหนี เพราะเริ่มเบื่อที่จะทะเลาะด้วย
"นี่!เดี๋ยวก่อน!!" เสียงเล็กเอ่ยขึ้น จนยูชอนต้องหันกลับมามอง
"ข้าอยากอาบน้ำ ... ไปเตรียมน้ำให้ข้าหน่อยสิ ..."
###################### TBC
อ๋า ~ เสร็จไปหนึ่งตอน ^^ โล่งไปนิดนึง อิอิ
ร้ายทั้งคู่เรยเนอะคับ แบบว่าไม่ยอมลงให้กันเลย (แต่เหมือนจะยอมหมีกันนะ ^^")
จุนซูในเรื่องนี้อาจจะปากร้ายไปบ้าง แต่ว่าก็จะมีความน่ารักในแบบของเค้าอยู่นั่นแหละเนอะ
ปาร์กเองก้อเหมือนกันนะคับ ถึงจะปากร้ายไปนิด แต่ก็แอบอ่อนโยน เป็นคนดี
ยังไงก็ช่วยติดตามกันด้วยนะคับผม ขอบคุณมากๆเรย จะพยายามไม่ดองน้า ~~
P.s l ช่วงนี้หลับตี 3-4 ทุกวันเรย TT^TT แบบว่านอนไม่หลับ สงสัยร่างกายจะชินไปซะแล้ว *บ่น*
P.s ll ช่วงนี้ไม่ได้อ่านฟิกเรย ... เนตเน่า >"<
P.s lll อยากได้หนังสือเร็วๆจัง แหะๆ ^^ (แอบเห่อ)
