วันที่ 18 เดือน 8 ในสมัยของพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ลีของเกาหลี
"องค์ชาย!! อย่าทรงทำเช่นนี้กระหม่อม!!" เสียงร้องของบรรดาข้ารับใช้ดังขึ้น
เหล่าทหารและนางกำนัลที่ถูกเสื้อผ้าข้าวของขว้างเข้าใส่ ทำให้ต้องล่าถอยออกมาจากห้อง...
"เกิดอะไรขึ้น.." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบื้องหลัง ทำให้เหล่าคนรับใช้หันไปมองแล้วรีบก้มลงทำความเคารพ
"องค์ชายใหญ่เพคะ...องค์ชายจุนซูทรงกริ้ว ..หม่อมชั้นเกรงว่า..."
"..พวกเจ้าออกไปก่อน..ข้าจะคุยกับจุนซูเอง"
ร่างสูงสั่งให้เหล่านางกำนัลล่าถอยออกไป แล้วเดินเข้าไปในตำหนัก
.
.
"พวกเจ้ายังกล้าเข้ามาอีกเหรอ!!!นี่แน่ะ!!" ชายร่างเล็กที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ในห้อง
เมื่อได้ยินเสียงคนเข้าประตูมาก็ปาของเข้าใส่โดยที่ยังไม่ได้หันมามองว่าเป็นใคร
..ฟุ่บ!!..
มือหนาคว้าหมอนหนุนใบใหญ่ไว้ได้ก่อนที่จะกระแทกเข้ากับหน้าตัวเอง
"นี่เจ้าจะฆ่าพี่รึไง หืมส์ จุนซู"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล เรียกให้เจ้าของห้องต้องหันไปมองด้วยความประหลาดใจ
"..ท่านพี่ยุนโฮ.."
เสียงเล็กครางออกมาอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายด้วยสีหน้าอ้อนๆ
"น้องรักของพี่..ใครทำให้เจ้าโกรธบอกพี่มาซิ"
องค์ชายยุนโฮลูบหัวน้องชายคนเล็กเบาๆด้วยความเอ็นดู
.. ก็มีแต่ยุนโฮเนี่ยแหละ ที่จุนซูชอบเข้ามาอ้อนบ่อยๆ ..
"ก็นางกำนัลพวกนั้นน่ะสิท่านพี่..ไม่ยอมให้ข้าออกไปเที่ยวในเมือง..น่าเบื่อที่สุด!!"
องค์ชายจุนซูพูดเสียงงอนๆ ทำหน้าบึ้ง ...แต่ช่างน่าเอ็นดูในสายตาพี่ชายคนนี้เสียจริง
"มันก็ควรแล้วไม่ใช่เหรอ..เจ้ายังเด็กนัก จะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกได้อย่างไรกัน"
คำตอบจากพี่ชาย ทำเอาร่างเล็กชะงัก
"ท่านพี่!!ข้าอายุ 18แล้วนะ! ไม่ใช่เด็กๆซักหน่อย!!"
องค์ชายน้อยสะบัดออกจากอ้อมกอดของพี่ชาย ทำหน้างอ
"แล้วนี่ไม่ใช่กิริยาที่เด็กๆเค้าทำกันรึไร" องค์ชายยุนโฮมองน้องชายด้วยความเอ็นดู
"ท่านพี่!!~~"
องค์ชายน้อยทำหน้างอน สะบัดหน้าทำท่าจะเดินหนีไปทางอื่น ทำให้พี่ชายต้องรีบคว้าตัวเอาไว้ ..
มือหนาคว้าเอวบางรั้งเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง ..
"พี่กำลังคิดว่าจะพาเจ้าออกไปเที่ยวอยู่พอดี ไม่รู้ว่าเจ้าจะอยากไปกับพี่รึเปล่า"
เสียงทุ้มกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กที่ยังคงงอนอยู่
แต่เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดี
"ท่านพี่จะพาข้าออกไปเที่ยวเหรอเพคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
ใบหน้าหวานหันมาพูดคุยกับพี่ชายอย่างตื่นเต้น ...ช่างดูน่ารักยิ่งกว่าตอนไหนๆ
ดวงตาคมมองลงสบกับดวงตาใสๆอย่างอ่อนโยน...เจ้ากำลังทำให้พี่ใจเต้นอีกแล้วนะจุนซู
วงแขนแกร่งค่อยๆปล่อยตัวน้องชายร่วมสายเลือดลงอย่างช้าๆ
ก่อนที่ร่างเล็กในอ้อมกอดจะได้ยินเสียงของหัวใจที่กำลังเต้นอยู่อย่างผิดปกติ..
"เราจะไปเที่ยวที่ฮอนริวกัน"
.
.
.
"ข้ายังไม่อยากกลับเลย~ท่านพี่ยุนโฮ" ร่างเล็กดึงแขนพี่ชายไว้ด้วยท่าทางงอแง
ทั้งสองคนอยู่บนหน้าผาสูง ที่ๆสามารถชื่นชมธรรมชาติของทั้งเมืองได้ ..ที่ๆมีชื่อว่า ฮอนริว
"มันค่ำแล้วนะจุนซู..ถ้าเรากลับช้าเสด็จพ่อกับเสด็จแม่คงเป็นห่วง"องค์ชายใหญ่ยิ้มบางๆให้น้องรัก
นี่พระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว..กว่าจะกลับถึงวังก็คงจะค่อนดึกพอดี
"ท่านพี่ใจร้าย!!" องค์ชายจุนซูที่เห็นว่าอ้อนไปก็ไม่สำเร็จ สะบัดหน้าเดินหนีมาทางขอบหน้าผา
"จุนซู..อย่าดื้อสิ..กลับมานี่นะ..ตรงนี้มันอันตราย.."
องค์ชายใหญ่ที่กำลังปลดเชือกม้าอยู่ เมื่อเห็นร่างเล็กเดินไปใกล้ขอบหน้าผาเช่นนั้นจึงร้องเตือนด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย......อ๊ะ!!!!!..."
สายลมประหลาดลูกใหญ่ พัดจากที่ไหนไม่รู้ ปะทะเข้ากับตัวร่างเล็กอย่างจัง
องค์ชายจุนซูที่ไม่ได้ระวังตัวอยู่แล้ว จึงพลัดตกจากหน้าผา
"จุนซู!!!!!!!"
.
.
.
วันที่ 18 เดือน 8 ปี 2008 เวลา 17.00น.
ชายร่างโปร่งผุดลุกขึ้นจากที่นอน เมื่อได้ยินเสียงร้องของมือถือเครื่องเล็กที่วางอยู่ข้างหัวเตียง
"เออ..ว่าไง~" เสียงทุ้มรับสายด้วยความงัวเงีย มือหนาขยี้หัวทรงสกินเฮดของตัวเองเบาๆ
("วันนี้ผับปิดนะเว้ย..แกไม่ต้องมานะยูชอน") เสียงจากปลายสายดังลอดออกมา
"โห่..คนอุตส่าห์ตื่น บ้าชิบเป๋ง" ชายหนุ่มหงุดหงิด
...นี่เค้าเพิ่งจะได้นอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วนี่เอง...
(เออ!นั่นแหละ แค่นี้นะเว้ย!!.....ตื้ด!!ตื้ด!!)
เสียงกระแทกหูโทรศัพท์จากปลายสาย ทำให้ร่างสูงเบ้หน้าด้วยความไม่พอใจเล็กๆ
ยูชอนสะบัดหัวไปมาเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบาๆ
"..ออกไปหาอะไรกินดีกว่าเรา.."
.
.
.
รถสปอร์ตสีดำคันหรูทะยานออกสู่ท้องถนน ..
ชายหนุ่มเปลี่ยนใจจากการออกมาหาอะไรกินเป็นการออกมาขับรถเล่นชมเมืองในยามใกล้ค่ำเช่นนี้..
จากตัวเมืองใหญ่ที่มีผู้คนอยู่มากมาย รถคันหรูแล่นออกมาไกลจากชานเมืองมากขึ้นเรื่อยๆ
ความมืดเริ่มโรยตัวเข้ามาอย่างช้าๆ ....ยูชอนมองออกไปนอกรถเรื่อยเปื่อย
ต้นไม้ใบไม้ขึ้นอยู่ตามข้างทางมากมาย มารู้ตัวอีกทีรถของเขาก็ไต่อยู่บนขอบภูเขาสูงซะแล้ว..
"ข้างบนนี้ก็เป็นฮอนริวสินะ.."
ร่างสูงรำพึงเบาๆ ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวไปตามถนนทางขึ้นเขา
เสียงเพลงร็อคหนักๆดังขึ้น หลังจากที่ร่างสูงกดเปลี่ยนแทร็ก ...
ยูชอนโยกตัวเบาๆตามจังหวะดนตรี สายตาคมเหลือบมองไปที่กระจกมองหลัง
พลางโน้มตัวไปเอามือข้างที่ว่างจัดแต่งทรงผมของตัวเองทั้งที่ยังขับรถไปด้วย
....ทรงนี้ก็เหมือนจัสตินอย่างที่ช่างบอกจิงด้วยเว้ย เหอะๆ....
ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มเล็กน้อย
แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อเห็นบางสิ่งขวางอยู่ด้านหน้า
...เอี๊ยด!!!!!...
ร่างสูงกดเหยียบเบรกส่งผลให้รถทั้งคันหยุดอย่างกะทันหัน และตัวเขาเองก็เกือบหน้าทิ่ม
...ดีนะที่คาดเข็มขัดนิรภัย...ร่างสูงคิดในใจ ก่อนที่จะปลดออกแล้วก้าวจากจากรถ
เบื้องหน้าของเราเป็นร่างของคนตัวเล็กๆคนหนึ่งในชุดฮันบกประหลาดๆนอนสลบอยู่
ใบหน้าและร่างกายของชายคนนั้นเปรอะปรื้นไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นมากมาย
..ตายรึยังวะเนี่ย..
"คุณ..คุณ.." ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะเขย่าตัวอีกฝ่ายเบาๆ
แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้จากร่างที่นอนนิ่งอยู่ ...
จิตใจฝ่ายดีและฝ่ายชั่วของยูชอนตีกันในใจอย่างรุนแรง
..ก็ไม่ได้ชนซักหน่อย ทิ้งไว้เงี้ยแหละ ขับรถไปเที่ยวต่อดีกว่า..
..ไม่ได้สิ แกจะใจร้ายทิ้งคนเจ็บให้นอนอยู่กลางถนนอย่างงี้เหรอ..
และแล้วความดีอันน้อยนิดของปาร์กยูชอนก็เป็นฝ่ายชนะ
ร่างสูงตัดสินใจอุ้มคนตัวเล็กที่สลบไม่ได้สติขึ้นมาไว้ที่อีกฝั่งหนึ่งของเบาะรถ
แล้วขับรถกลับไปยังที่พักของตน...
.
.
.
ในห้องสูทขนาดปานกลางบนคอนโดแห่งหนึ่ง..
ยูชอนวางร่างเล็กไว้บนโซฟาที่มุมรับแขก
ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดหน้าของอีกฝ่าย
..ทำไมคนอย่างยูชอนต้องมาทำอะไรแบบนี้เนี่ย..ร่างสูงคิดในใจ
ใบหน้าหวานที่คราบเปื้อนหายไปทีละน้อย เริ่มเผยให้เห็นแก้มใสสีชมพูระเรื่อ
ริมฝีปากบางสีแดงรูปเชอรี่ ..แพขนตาหนาที่ปิดสนิท
...นี่เราเก็บนางฟ้าจากกลางถนนได้เหรอวะเนี่ย...
ร่างสูงคิดในใจ ก่อนจะพิจารณาอีกฝ่ายที่ยังสลบไสลอยู่
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปปลดชุดฮันบกประหลาดๆที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรกออก
หวังจะเช็ดตัวให้อีกฝ่าย ...แต่ร่างเล็กที่นอนอยู่ก็รู้สึกตัวขึ้นพอดี
แพขนตาหนาเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างเล็กกระพริบตาถี่ๆ
ก็พบเข้ากับภาพของชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังพยายามถอดชุดฮันบกของเขาออก
"เฮ้ย!!เจ้าจะทำอะไรน่ะ!!!" ร่างเล็กร้องโวยวายยกขาขึ้นถีบอีกฝ่าย
ยุชอนที่โดนคนตัวเล็กถีบเข้าเต็มๆหงายหลังตกจากโซฟา...
"โอ๊ย!!อะไรกันเนี่ย!!!~" ร่างสูงโวยวายพลางลุกขึ้นจับก้นที่กระแทกพื้น
"เจ้าเป็นใคร!!มาแตะต้องตัวข้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!!!"
เสียงเล็กตวาดแวดจนแสบแก้วหู ทำให้ยูชอนชักจะเดือด
"นายต่างหากเป็นใคร!!กล้าดียังไงมาถีบชั้น!!ชั้นเป็นคนช่วยนายนะ!!!"
ร่างสูงก้าวเข้าไปจ้องหน้าคนตัวเล็กที่ยืนเอามือกุมชุดขอตัวเองอยู่ด้วยท่าทางโกรธๆ
"ข้า องค์ชายจุนซู โอรสของพระเจ้าแทโจแห่งราชวงค์ลี!!"
ชายร่างเล็กเชิดหน้าพูดพลางจ้องตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ...
############## TBC
ตอนแรกแอบมียุนเซีย ก๊ากกก 555+ แต่ท้ายสุดของผมก็มิกเซียนั่นแหละเน้ ^^
เรื่องใหม่(อีกแล้ว) อีก 4 เรื่องยังไม่จบเลย (ยิ้มฝืดๆ)
เรื่องนี้ออกแนวย้อนอดีต ไม่ดิ มาจากอดีตสินะ
เรื่องนี้คิดไว้นานมากแล้ว ได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนเรื่อง ryo
ซึ่งเคยอ่านสมัย ม.3 --- นานโคตร >"<
เรื่องนี้เป็นจุนซูเอาแต่ใจ แบบที่ผมชอบเรย หุหุ
ตาปาร์กก็ไม่ยอมคนซะด้วยสิ เหอะๆ จะรอดไหมเนี่ย คู่นี้
ช่วยติดตามและเป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะคับ ^O^
.
.
ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยม Blog นี้นะคับ >O<
