[ Shooting Up !!! # 2 ]
"หนึ่ง!! สอง!! หนึ่ง!! สอง!!"
เสียงการเสียดทานของรองเท้าบาสหลายสิบคู่กับพื้นสนาม
ดังประสานไปกับเสียงนับจำนวนการรับส่งลูกของสมาชิกใหม่ของชมรมบาสสาธิตโทโฮ
"ให้มันเร็วๆหน่อย!!!"
ร่างสูงในชุดบาสยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม พลางตะโกนสั่งลูกทีมให้เร่งจังหวะรับส่งให้เร็วยิ่งขึ้น
สายตาคมจับไปที่สมาชิกคนใหม่ล่าสุดของชมรมที่ดูจะตัวเล็กที่สุด ขณะกำลังวิ่งเหยาะๆเพื่อเข้าแถวรอรับลูกผ่านหน้าเขาไป
จุนซูดูจะร่าเริง ดีใจ และกระตือรือร้นกับการซ้อมเอามากๆ ทำให้ยูชอนต้องจับตามองด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตะหงิดๆอยู่ในใจ
... ชิ้ง ~~ ...
ใบหน้าหวานที่จับตามองอยู่หันมาส่งยิ้มกว้างให้เขาอย่างร่าเริง ทำเอาปาร์คยูชอนอึ้งไปพักใหญ่
.... อยู่ๆก็หันมายิ้มให้ทำไมฟะ ! เจ้าเปี๊ยกนี่ -*- ...
"จุนซูนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันเนอะ นายว่ามั้ย"
เสียงทุ้มที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้ยูชอนต้องหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้
"ไอ่ที่นายเอาแต่ชมว่าน่ารัก น่ารักน่ะ เค้าเอาไว้ชมผู้หญิงไม่ใช่รึไงซีวอน! จะมีใครที่ไหนเค้าเที่ยวชมผู้ชายว่าน่ารักกันวะ!"
ร่างสูงพูดพลางส่ายหัวเบาๆ ... ทำไมมีแต่คนมองว่าเจ้าเตี้ยนี่มันน่ารักนะ น่าหมั่นไส้มากกว่าสิไม่ว่า
"แล้วมีส่วนไหนของจุนซูที่มันไม่คล้ายผู้หญิงมั่งวะ ตัวก็เล็ก ขาวก็ขาว ผิวงี้เนียนซ้า หวานงี้ก็หวานกว่าพวกผู้หญิงบางคนซะอีก
ที่สำคัญ ก้นโคตรงอน ~~ เห็นแล้ว แม่งง น่าจับตีก้นชะมัด" ซีวอนโผเข้ากอดคอยูชอน
พลางบรรยายสรรพคุณของจุนซูด้วยน้ำเสียงเคลิ้มๆ และมองไปยังร่างเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว
ทำเอาร่างสูงต้องเบะปากออกมาอย่างไม่เห็นด้วยกับความคิดของเพื่อนร่วมทีมนัก
"ถ้ามันเหมือนผู้หญิงมากขนาดนั้น แกก็จับทำเมียไปซะเหอะ!!"
ยูชอนเอ่ยประชด พลางใช้มือหนาปัดแขนของอีกฝ่ายให้พ้นไหล่เบาๆด้วยความรำคาญ ก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง
"เออ!! ถ้าชั้นทำจริง ก็อย่ามาเสียดายทีหลังละกัน"
ซีวอนตะโกนพลางหัวเราะไล่หลังไปอย่างอารมณ์ดีที่แกล้งยั่วโมโหเพื่อนซี้ได้สำเร็จ
.
.
"รวมแถวๆ!!!!"
เสียงตะโกนที่ดังขึ้น ทำให้บรรดาสมาชิกชมรมบาสที่กำลังซ้อมอยู่ต้องวิ่งเข้ามารวมแถวกันอย่างงงๆ
เมื่อเห็นว่าคนที่ตะโกนสั่งกลับกลายเป็นชายหนุ่มที่ดูจะเลยคำว่าวัยรุ่นไปมากโข
ชายร่างสูงที่ไว้หนวดเคราเล็กน้อยให้ดูเท่ห์ ในชุดวอร์มสีเขียวสะท้อนแสงที่ไม่เข้ากันกับหน้าตา
เอ่ยขึ้นกับบรรดาสมาชิกชมรมทุกชั้นปีที่เข้าแถวอยู่ โดยมียูชอนยืนนิ่งอยู่ข้างๆ
"ชั้นชื่อ อีริค เป็นโค้ชของชมรมบาสสาธิตโทโฮ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เจ้าพวกเด็กใหม่"
ชายหนุ่มยิ้มบางๆให้กลุ่มเด็กปีหนึ่ง ทำให้จุนซูที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดเผลอยิ้มตอบตามสัญชาตญานความเคยชิน
"อาา.. นี่คงเป็นเจ้าตัวเล็กที่เค้าพูดถึงกันสินะ" อีริคเดินเข้าไปใกล้จุนซูที่มองมายังเค้าอย่างตื่นๆ
มือหนายกขึ้นลูบหัวกลมๆอย่างเบามือ พลางส่งยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู "เธอชื่ออะไรนะ"
"ผะ..ผมชื่อ คิมจุนซูครับ"
ร่างเล็กพูด พลางโค้งให้อีกฝ่ายอย่างทำตัวไม่ถูำก
"เธอสูงไม่ถึง 170 เซนนี่นะ เพราะฉะนั้นต้องพยายามให้มาก รู้มั้ย ไม่งั้นโดนเด้งแน่ๆ"
รอยยิ้มเย็นๆแบบเดียวกับยูชอนปรากฎขึ้นบนใบหน้าของโค้ช ทำเอาจุนซูเหงื่อตก
... ตกลงว่า โค้ชของเค้า เป็นคนแบบไหนกันแน่นะ ...
"ผะ...ผมจะพยายามครับ" คนตัวเล็กก้มหน้ารับคำอีกฝ่ายแบบไม่กล้าสบตา
"พวกเธอทุกคนก็เหมือนกัน!!! ถ้าใครไม่ตั้งใจหรือ'อ่อน'เกินกว่าที่ชั้นจะรับได้ จะต้องถูกไล่ออกจากชมรมให้หมด"
น้ำเสียงทุ้มตะโกนลั่นโรงยิม ทำเอาพวกเด็กปีหนึ่งกลัวจนเสียวสันหลังวาบ
จะมีก็แต่เพียงบรรดาเด็กปี 2 ที่เข้าแถวอยู่ด้านหลัง ที่พยายามกลั้นหัวเราะกับท่าทางเอาจริงเอาจังของโค้ชอีริค
ที่จริงแล้ว โค้ชอีริค หรือ ป๋าริค หรือ ลูกพี่ ที่บรรดาเด็กชมรมบาสเรียกอย่างสนิทสนม เป็นคนที่ใจดี และเป็นกันเองเอามากๆ
ในอดีตเขาเป็นถึงนักบาส MVP ของจังหวัด ที่ฝีมือดีจนติดเยาวชนทีมชาติ แต่เกิดอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าซะก่อน
จึงได้ขอถอนตัว และกลายมาเป็นโค้ชให้กับโรงเรียนเดิมที่เขาเคยอยู่ นั่นก็คือ ทีมสาธิตโทโฮ
"ดูดิ ป๋าทำหน้าเข้ม ตลกชิบ หึหึหึ" ยุนโฮหันไปหัวเราะในลำคอเบาๆกับซีวอนที่ยืนกลั้นยิ้มอยู่
พลางคิดไปถึงคำพูดในตอนที่พวกเขาไปนั่งดริ๊งค์กับอีริคเมื่อคืน
... "วันแรกต้องเก๊กหน่อยล่ะว้า เดี๋ยวเจ้าพวกหน้าใหม่มันจะเหลิงซะก่อน
พวกแกก็ช่วยอยู่เงียบๆกันด้วยล่ะ ถ้าทำตัวดี เดี๋ยวป๋าพามาเลี้ยงอีก ฮ่าๆๆ" ...
... จัดไปเลยคร้าบบป๊า !!~ เพื่อเหล้าฟรี ผมจัดให้ >//< ...
"เอ่อ ป๋า เอ๊ย!~ โค้ชครับ อย่าพูดขู่พวกน้องๆสิครับ กลัวกันหมดแล้ว"
ซีวอนแกล้งทำหน้าเครียดพลางเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยท่าทางนอบน้อม
ทั้งที่เขาเพิ่งจะกอดคอกินเหล้าร้องคาโอเกะกับอีริคอยู่เมื่อคืนก่อน -*-
"พวกนายเองก็ด้วย!!! อย่าคิดว่าอยู่ปีสองแล้วจะได้เป็นตัวจริงเสมอไป! ถ้าเหยาะแหยะเมื่อไหร่ ชั้นถอดออกแน่!!"
อีริคตวาดใส่บรรดาเด็กในปกครองที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินไปใกล้ๆ พลางคว้าคอยุนโฮเข้ามากระซิบ
"เจ๋งมั้ยวะ โหดพอป่ะ"
ยุนโฮหันมายกนิ้วโป้งให้อีกฝ่าย ก่อนจะแทคมือกันไปมาในท่าประจำ
โดยที่บรรดาเด็กปี 1 ทั้งหลายที่อยู่ข้างหน้าไม่เห็น เพราะกำลังก้มหน้ากลัวจนตัวสั่นอยู่
ทำให้ยูชอนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต้องถอนหายใจออกมาอย่างเอือมๆกับความบ้าๆบอๆของโค้ชตัวเอง
.
.
.
หลังจากที่สั่งให้บรรดาสมาชิกแยกย้ายกันไปซ้อมแล้ว
อีริคจึงมานั่งคุยกับยูชอนถึงแผนการซ้อมในเทอมนี้ที่มุมหนึ่งของโรงยิม
"ก็คงจะตามนี้ล่ะ เดี๋ยวหลังแข่งอาทิตย์หน้า เราก็มาหาตัวจริงแทนคังอินกัน เล็งไว้บ้างรึป่าวล่ะ ยูชอน"
ชายหนุ่มเอ่ยพลางเอนตัวพิงเก้าอี้ ทำท่าจะเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายอารมณ์
"ป๋าอย่าสูบบุหรี่ในโรงยิมสิ!!" ร่างสูงดุอีกฝ่ายที่แก่กว่าเสียงดัง ทำเอาอีริคต้องลนลานเก็บบุหรี่แทบไม่ทัน
"โว้ ~ ดุชิบเป๋ง คิดผิดคิดถูกเนี่ย ให้แกเป็นกัปตัน" อีริคหัวเราะออกมาเบาๆพลางตบไหล่ร่างสูงเป็นเชิงหยอก
"เออ!!ว่าแต่ไอ่ตัวแสบกลับมารึยังล่ะ ไม่เห็นหน้าเลย" โค้ชหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่าย
"..........." ยูชอนเงียบไปซักพัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ไม่รู้สิครับ ป่านนี้คงโดนรุมกระทืบตายไปแล้วมั้ง"
.
.
.
"จะไม่ให้ชั้นไปส่งที่บ้านจริงๆน่ะจุนซู" ชายร่างสูงหันมาถามเพื่อนตัวเล็กที่เดินไปกินลูกชิ้นไปอยู่ข้างๆ
"ไม่เป็นไร~ใกล้แค่นี้เอง ทำยังกับชั้นไม่เคยเดินกลับบ้านอย่างงั้นแหละ"
จุนซูยิ้มกว้างทั้งที่ลูกชิ้นยังเต็มปาก แถมยังยื่นไปให้ชางมินช่วยกินด้วยอีกต่างหาก
"แต่นี่มันดึกแล้ว จะสี่ทุ่มแล้วด้วย เฮ้ออ~รู้งี้ตอนเลิกซ้อม ชั้นไม่ยอมให้นายลากไปเกมเซนเตอร์แน่ๆ"
ชางมินบ่นเป็นคนแก่ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากร่างเล็กได้เป็นอย่างดี
เมื่อถึงทางแยกระหว่างทางไปบ้านชางมินกับบ้านของจุนซู
ทั้งสองจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน โดยที่ชางมินกำชับด้วยความเป็นห่วงว่า ถ้าจุนซูถึงบ้านต้องโทรรายงานเขาทันที
"ยังกะมีพ่ออีกคนเลยน้า ฮะฮะฮะ"
คนตัวเล็กหัวเราะอยู่คนเดียว ก่อนจะเดินไปตามทางเดินที่สองข้างทางมีไฟส่องสลัวๆ
โดยที่จุนซูก็ไม่นึกจะกลัว เพราะเขาเดินกลับบ้านในเส้นทางนี้จนชิน
... ผลั่ก!!! ...
แต่เมื่อถึงทางโค้ง กลับมีร่างของชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาชนอย่างแรง จนกระเด็นล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่
จุนซูที่ก้นทิ่มลงไปนั่งกับพื้น หันมามองอีกฝ่ายที่ล้มลงไป แต่ยังคงนอนงออยู่กับพื้น
"คะ..คุณเป็นอะไรรึป่าวฮะ" ร่างเล็กขยับเข้ามาใกล้อีกฝ่าย
ก่อนจะผงะไป เมื่อเห็นแผลฟกช้ำมากมายบนใบหน้าและร่างกายของชายแปลกหน้า
"คุณทำไมเป็นแผลเต็มตัวอย่างงี้ล่ะฮะ เดี๋ยวผมพาไปหาหมอนะ"
จุนซูพยายามพยุงตัวชายหนุ่มขึ้นมาอย่างทุลักทุเล โดยไม่ฟังคำทัดทานจากอีกฝ่าย
"มะ...ไม่ต้อง..ชะ..ชั้นไม่เป็นไร"
เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างแหบพร่าและอ่อนแรง มือหนายกขึ้นผลักร่างเล็กออกห่าง
"ไม่ได้หรอกฮะ!! คุณเจ็บหนักขนาดนี้นะ ให้ผมพาไปหาหมอเถอะ" จุนซูพูดกับอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง
ถึงแม้ว่าจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่เขาก็ไม่ใจร้ายพอที่จะปล่อยคนที่เจ็บหนักขนาดนี้ไปเฉยๆหรอก
"... แต่ ชั้นไม่อยากไปหาหมอ ..."
ชายแปลกหน้าที่ดูเหมือนจะหมดแรงยื้อตัวออกจากร่างเล็กเอ่ยขึ้น
ทำให้จุนซูตัดสินใจพยุงอีกฝ่ายไปนอนพักอยู่บนม้านั่งยาวบนสวนสาธารณะ
ก่อนจะวิ่งไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลในร้านขายยาที่อยู่ใกล้ๆ
หลังจากที่จุนซูให้ชายแปลกหน้ากินยาแก้ปวดและนั่งทายา ทำแผลให้จนเสร็จ
ร่างเล็กจึงยื่นถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ซื้อติดมาด้วยให้อีกฝ่าย ที่นั่งมองเค้าอยู่เงียบๆตั้งแต่ต้น
"นายน่ะ..เที่ยวใจดีกับคนอื่นเค้าไปทั่วแบบนี้ตลอดเลยเหรอ"
ชายแปลกหน้าที่ดูอาการดีขึ้นแล้ว หลังจากได้กินยาและนอนพัก เอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งกินบะหมี่อยู่ใกล้ๆ
"ใจดีอะไรกันฮะ ถ้าเจอคนเจ็บหนักขนาดนี้ ผมว่าถ้าเป็นคนอื่นก็ต้องทำแบบเดียวกันกับผมนี่ล่ะ"
จุนซูคลี่ยิ้มกว้างไปให้อีกฝ่าย ทำให้คนที่มองดูอยู่รู้สึกเอ็นดูในความใสซื่อของคนตรงหน้า
"ขอบคุณมากนะ ถ้าไม่ได้นาย ชั้นคงแย่ .. นายชื่ออะไรล่ะ เดี๋ยววันหลังชั้นจะได้พาไปเลี้ยงข้าว"
"ชื่อจุนซูฮะ คิมจุนซู"
"ขอบคุณมากนะจุนซู ... ส่วนชั้นชื่อ ซึงฮยอน จำไว้ให้ดีล่ะ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะฮะ ^____^~"
.
.
.
"ให้ตายสิจุนซู!!ถ้าเกิดหมอนั่นเป็นผู้ร้ายขึ้นมา จะทำยังไงน่ะหา~" ชางมินโวยวายเสียงดัง
เมื่อร่างเล็กเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เขาฟัง ขณะที่กำลังทำความสะอาดโรงยิมในตอนเช้า
"ไม่หรอกน่า เขาดูเป็นคนดีออก แถมยังเจ็บหนักขนาดนั้นด้วยนะ จะไม่ให้ช่วยได้ยังไง"
จุนซูเถียงข้างๆคูๆ ก่อนจะหันไปถูพื้นอีกทาง พร้อมๆกับที่ยูชอนเดินเข้ามาในโรงยิมพอดี
"สวัสดีฮะรุ่นพี่ ^__^~"
ร่างเล็กโค้งให้อีกฝ่าย ก่อนเงยหน้าส่งยิ้มสดใสกระแทกตา ทำให้ยูชอนเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาซะเฉยๆ
... มันจะยิ้มอะไรนักหนาวะ เจ้าเปี๊ยกนี่ ! ...
"แจจุงไม่มาด้วยเหรอฮะ"
จุนซูเอียงคอถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย ซึ่งนั่นก็ทำให้ยูชอนรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมเข้าไปอีก
"ถ้ามาก็เห็นแล้วสิ!!"
ร่างสูงพูด ก่อนจะเดินหนีหายเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งให้จุนซูต้องยืนเอ๋ออยู่คนเดียว..หงุดหงิดอะไรของเค้านะ
.
.
"นายนี่มันชู้ตไม่ได้เรื่องจริงๆเลยสินะ" ยูชอนบ่นใส่คนตัวเล็กที่กำลังซ้อมชู้ตอยู่ใกล้ๆ
ทุกเช้าหลังจากทำความสะอาดเสร็จ ทั้งจุนซูกับชางมิน จะได้มาซ้อมบาสกับยูชอนที่มาโรงเรียนแต่เช้าเสมอ
ทำให้ร่างสูงพอจะมองเห็นข้อบกพร่องในการเล่นบาสของจุนซู นั่นก็คือ การชู้ตระยะไกลที่ไม่แม่นเอาซะเลย
"นายน่ะหุบแขนหน่อยสิเวลาจะชู้ตน่ะ แล้วก็กระโดดให้มันสูงๆด้วย ลองมาชู้ตตรงนี้อีกทีซิ"
ยูชอนชี้นิ้วไปที่เส้นสามคะแนน ทำให้จุนซูรีบวิ่งเข้ามาฝึกชู้ตตามคำสั่งของร่างสูงอย่างเต็มใจ
จุนซูรู้ว่า ถึงแม้ยูชอนจะปากร้ายหรือว่าดุขนาดไหน แต่เขาก็มักจะสอนเทคนิคการเล่นหรือให้คำแนะนำแก่จุนซูอยู่เสมอ
ซึ่งนั่นก็ทำให้จุนซูเลิกกลัวยูชอนไปในที่สุด แถมยังดีใจด้วยซ้ำที่ได้เล่นบาสกับยูชอนบ่อยๆ
เพราะเขาจะได้เรียนรู้เทคนิคและพัฒนาการเล่นให้ดียิ่งขึ้น
ซึ่งชางมินก็ยอมรับในจุดนี้ เพราะยูชอนก็ได้ให้คำแนะนำกับเค้าด้วยเช่นกัน
(แต่ว่าถ้าพูดดีๆก็จะดีกว่านี้มากเลย -*- / ชางมิน)
"โอ้โหว ~ ตั้งแต่ได้เป็นกัปตันเนี่ย รู้สึกว่าจะมีแต่คนมาล้อมหน้าล้อมหลังสินะ ยูชอน!"
เสียงทุ้มที่ดังเข้าประตูมาแต่ไกล ทำให้คนทั้งสามที่กำลังซ้อมอยู่ ต้องหันไปมองผู้มาเยือน
ชายหนุ่มร่างโปร่งท่าทางกวนๆที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเล็กๆและพลาสเตอร์ยา
เดินเข้ามาในโรงยิม ตรงเข้ามาที่จุนซูและยูชอนยืนอยู่
"คุณซึงฮยอน.." ร่างเล็กเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ทำให้ยูชอนต้องหันไปมองด้วยความประหลาดใจ
"นายรู้จักไอ่นี่ด้วยเหรอ"
"ก็คือว่า..."
"ก็คือว่า ไม่ใช่เรื่องของแกไง ไอ่ยูชอน"
จุนซูที่กำลังประมวลผลว่าจะเล่าเรื่องต่างๆให้ยูชอนฟังยังไง ต้องชะงักไป
เมื่อเสียงทุ้มของผู้มาใหม่พูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับมือหนาที่โอบไหล่ของเขาอย่างสนิทสนม
"ชั้นถามเจ้าเปี๊ยกนี่ ไม่ได้ถามแก ซึงฮยอน" ยูชอนพูดกับอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์
"ก็ชั้นอยากจะตอบ แล้วแกจะทำไม"
"ไอ่ซึงฮยอน!!"
"ทำไมวะ ไอ่ยูชอน! เรียกชื่อชั้นทำไม"
จุนซูได้แต่มองดูทั้งสองคนเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับโกรธแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน
ร่างเล็กหันไปหาชางมินเพื่อนรักตาปริบๆอย่างขอความช่วยเหลือ แต่ชางมินก็ทำได้แค่ยักไหล่ตอบกลับมา
"เอ่ออ...รุ่นพี่ฮะ" เสียงเล็กที่เอ่ยขึ้นแทรก ทำให้ชายทั้งสองต้องหยุดเถียงกัน
ก่อนที่ยูชอนจะเบนสายตาที่ดูเหมือนโกรธจนจะฆ่าคนได้มองมายังร่างเล็กที่อึ้งไป
"นายสนิทกับไอ่นี่สินะเจ้าเปี๊ยก ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ จะมีเรื่องเข้าซักวัน!!"
########### TBC
มาต่อแล้ว ^^" หายไปนานเนอะหายไปนาน ขอโทษนะค้าบบ
แถมตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยคืบหน้าซะด้วย แต่ดันมีตัวใหม่เพิ่มมาอีกสอง
นั่นก้อคือ ป๋าอีริค ที่แสนจะคุ้นเคย (55)
http://asianshrine.site.voila.fr/Img/Eric_000.jpg
กับซึงฮยอน หรือนาย T.O.P สุดหล่อนั่นเอง >///< (เป็นโรคเห่อคนใหม่ 55)
http://popseoul.files.wordpress.com/2007/06/0627-top.jpg
ตอนหน้าน่าจะคืบหน้ามากกว่านี้แล้วล่ะคับผม
เมื่อไหร่น้องจะได้เข้าเป็นตัวจริงซักที ใจผมอยากเขียนไปถึงรอบชิงนู่นแล้วล่ะ ขอบอก TT^TT
แอบประชาสัมพันธ์นิดนึงนะคับ (แอบเกริ่น อิอิ)
เดือนหน้าผมจะเปิดจองรวมเล่ม short fiction นะคับผม
เป็น SF ที่เคยเขียนผ่านๆมานี่ล่ะ ที่จิงก็เสดหมดแล้ว แต่รอปกอยู่
จะเปิดจองเปิดโอนวันที่ 28 เมษาคับผม
ราคา 220-230 นี่ล่ะคับ เดี๋ยวบอกอีกทีเนอะ
ในเล่มก็จะมี SF 14 เรื่อง อันเก่าที่เคยลง 12 เรื่อง แล้วก็เรื่องใหม่อีก 2 คับ
มี Junsu My Baby ~ Happy Birthday to you / Snow Dream คุณหนูตัวร้ายกับนายทึ่ม
Do you Believe in Destiny ? / My PlayBoyZ / Something as Sweetest
HUG / Love in the ice / In the car / Sex Phone / Mystical Night
High Time / Angelia / เรื่องใหม่ ก็ When I first kissed you กับเรื่อง Fanclub
ถ้ายังไงก็ฝากด้วยนะคับผม
ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคับ
ขอบคุณมากมากคับ >/ll\< ~ (กรุณาจิ้นตามเสียงพูดแบบคิมจุนซู)
