[Fic] ...Shooting Up!!!... [MicXiah]
Author : Fz*FunkyBoyZ
Category : มันคือฟิกบาสที่เปนฟิกยูซู ~~ >///<
Fz*Talk : ยังไม่ตายนะคับ 555 ~~ หายไปนานชาติเศษเลยทีเดียวกับการแต่งฟิก โฮกกก คิดถึง TT^TT
ลงอินโทรไว้ตั้งแต่ตุลาแน่ะ ดองนานข้ามปีกันเลยทีเดียวสินะฟกบ. ~~ ขอโทษน้าค้าบบ
ตอนที่แล้วปาร์กโดนด่าเละมากมาย 55 พิสูจน์ได้ว่าสมาชิกสมาคมพิทักษ์อุเคะมีอยู่มากมายจิงๆคับพี่น้อง >//<
ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจ ทุกๆคอมเมนต์นะคับ มีความสุขและกำลังใจมากมายที่ได้อ่าน
Happy New Year ขอให้มีความสุขกันทุกๆคนนะค้าบบบ ~~
หมายเหตุ : เซ็นเตอร์ , การ์ด , พอยด์การ์ด คือ ชื่อตำแหน่งในการเล่นบาสนะคับ เดี๋ยวจะอธิบายอีกทีให้ตอนต่อไป ^^
----------------------------
[ Shooting Up !!! # 1 ]
"นายจะไม่สงสารเจ้าตัวเล็กนั่นหน่อยเหรอ ยูชอน.."
เสียงทุ้มของเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ ดึงความสนใจจากสายตาคมที่กำลังจับจ้องภาพการทดลองแข่งระหว่างสมาชิกใหม่ปี 1 ให้หันกลับมามองผู้ถามด้วยความสงสัย
... ชองยุนโฮ รองกัปทันทีมบาสของสาธิตโทโฮ ...
เพื่อนรักของยูชอนที่เล่นบาสมาด้วยกันตั้งแต่ประถมจนมาถึงระดับม.ปลาย ...
ชายร่างสูงที่ฝีมือดีไม่แพ้หน้าตา ติดเสียแต่ว่าขี้ใจอ่อนไปซักหน่อย
ถ้ายูชอนเป็นไฟ แน่นอนว่ายุนโฮจะเป็นน้ำ ที่คอยเบรคเพื่อนรักเอาไว้ได้เสมอ ...
"นายหมายถึงใครน่ะ ยุนโฮ"
คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักเพยิดไปอีกฟากหนึ่งของพื้นที่ว่างข้างสนามที่มีคนตัวเล็กนั่งปนอยู่กับบรรดาเด็กปี 1 ที่ยังไม่ได้ลงแข่ง
... คิมจุนซู ... เด็กปี 1 ที่เพิ่งสมัครเข้ามาใหม่ แต่ความสูงไม่ถึงเกณฑ์ที่ชมรมบาสตั้งไว้ ทำให้ยูชอนปฏิเสธ ไม่รับเขาเข้าทีมตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น
"เจ้าเตี้ยนั่น ทำไมยังมาเสนอหน้าอยู่ที่นี่อีก" ร่างสูงที่จำได้ว่าเขาเอ่ยปากไล่เจ้าตัวเล็กออกไปเมื่อไม่ถึง 10 นาทีที่ผ่านมา บ่นออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิด
... ไม่ได้อยู่ในชมรมแท้ๆ ยังมีหน้ามานั่งยิ้ม นั่งหัวเราะ แถมยังส่งเสียงเชียร์เพื่อนในสนามอยู่อีก ...
"เฮ้ย ยูชอน! นายจะไปไหน" ยุนโฮคว้าแขนเพื่อนรักที่ทำท่าจะลุกออกไป
"ชั้นก็จะไปไล่หมอนั่นน่ะสิ ... เจ้านั่นไม่ได้อยู่ในชมรม แล้วก็ไม่มีสิทธิที่จะนั่งดูเวลาที่พวกเราซ้อมด้วย"
"พี่ยูชอนใจเย็นๆก่อนสิ" มือบางของใครอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆนั้น ช่วยรั้งร่างสูงไว้อีกแรง
... ชายร่างเล็กที่มีใบหน้าหวาน ดวงตากลมโตและผมสีดำยาวเรี่ยต้นคอ
เด็กนักเรียนปีหนึ่งที่ตัวเล็กที่สุดในชมรม ความสูงของเขาอาจจะไม่ถึง 170 เซนติเมตรด้วยซ้ำ
... แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะเค้าเป็นผู้จัดการชมรม และที่สำคัญ ...
เค้าคือ คิมแจจุง น้องชายต่างบิดาของปาร์กยูชอนนั่นเอง ...
"พี่อย่าไปเลยดีกว่า เดี๋ยวผมไปพูดกับเค้าเอง"
แจจุงดึงพี่ชายให้นั่งลง พร้อมๆกับที่พาตัวเองให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้างสนาม ก่อนจะเดินอ้อมไปยังอีกฟากหนึ่งที่คนตัวเล็กนั่งอยู่...
"ชั้นไม่เข้าใจเลย .. ทำไมนายถึงจงเกลียดจงชังเจ้าตัวเล็กนั่นนักหนา .. ทั้งที่ยังเจอเค้าไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ"
ยุนโฮถอนหายใจออกมา เมื่อยูชอนยอมนั่งลงเหมือนเดิมจนได้ แต่สายตายังคงมองไปที่คนตัวเล็กนั่นอยู่
"ชั้นไม่เคยเกลียดเจ้านั่น ...
แต่นายก็รู้......"
"กฏต้องเป็นกฏ"
เสียงทุ้มของยุนโฮเอ่ยต่อท้ายประโยคให้อีกฝ่ายเสร็จสรรพ ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆอย่างยอมแพ้ในความเคร่งครัดของเพื่อนรัก
"พี่คังอินคิดถูกแล้วล่ะ ที่เลือกนายเป็นกัปตัน..."
.
.
.
หลังจากที่ได้สั่งให้สมาชิกใหม่ชั้นปี 1 ที่เพิ่งเสร็จจากการแข่งขัน ให้ทำความสะอาดสนามและบริเวณโรงยิมให้เรียบร้อยตามกฏ
ยูชอนและเหล่าสมาชิกชมรมบาสสาธิตโทโฮปี 2 รวมไปถึงแจจุงที่เป็นผู้จัดการทีม จึงได้เข้ามานั่งประชุมกัน
เพื่อคัดเลือกเด็กปี 1 ที่มีแววโดดเด่นเหมาะสมที่จะให้เล่นเป็นผู้เล่นตัวจริงของทีมในการแข่งขันที่ใกล้จะมาถึงในอีกไม่นาน
"ชั้นว่า เจ้าคยูๆ อะไรนั่นก็เจ๋งนะ ยิงสามแต้มแม่นเป็นบ้า" ยุนโฮเสนอชื่อรุ่นน้องที่เค้าหมายตาไว้ออกมาเป็นคนแรก
"คยูฮยอนคับพี่ ... สูง 175 ซม. มาจากโรงเรียนไคโดริ เคยเล่นตำแหน่งการ์ดแล้วก็ชู้ตติ้งการ์ดครับ"
แจจุงอ่านประวัติจากแฟ้มใบสมัครของเด็กปี 1 ให้สมาชิกที่อยู่ในห้องฟัง
"เยซอง นั่นก็ดีนะ ไหวพริบดี วิ่งเร็วใช้ได้ แต่ว่าชู้ตไม่ค่อยแม่นเท่าไหร่" สมาชิกปี 2 อีกคนเสนอชื่อ
"ชั้นว่าเด็กตัวสูงๆที่ชื่อ ชางมินนั่นก็เก่งนะ ถ้าจำไม่ผิด ชั้นเคยเห็นเจ้านี่ลงหนังสือบาสรายเดือนของเขตโตเกียวด้วย"
ซีวอนเอ่ยถึงเซนเตอร์ฝีมือดีที่เค้าเล็งไว้เช่นกัน .... ความสูงผ่าน ความสามารถผ่าน ติดแต่ว่า หน้าตาเป็นเด็กเรียนไปซักหน่อย -*-
"ชิมชางมิน สูง 186 ซม. มาจากโตเกียว เล่นเป็นเซ็นเตอร์ตั้งแต่ประถมครับ อาา... เป็นเพื่อนสนิทของจุนซูด้วยนะคับ"
"เกี่ยวอะไรกับเจ้าเปี๊ยกนั่นด้วย" ยูชอนขมวดคิ้วใส่น้องชายตัวดีที่จู่ๆก็พูดถึงเจ้าตัวเล็กนั่นขึ้นมา
"อ่าา นั่นสิๆ คิมจุนซูที่สูงไม่ถึง 170 ซม.ใช่มั้ย ... นายจะไม่ลองรับเด็กนั่นเข้ามาก่อนรึไงยูชอน ชั้นว่าท่าทางเค้าก็ดูคล่องดีออก"
ซีวอนเสนอความเห็น โดยมีสมาชิกปี 2 ที่เหลือพยักหน้าตามอย่างเห็นด้วย
"...แต่เจ้านั่นสูงไม่ถึง 170 "
"ถึงจะสูงไม่ถึง 170 แต่ชั้นว่าถ้าความสามารถดี เราก็น่าจะรับเข้าทีมนะ" สมาชิกอีกคนช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง
"ใช่ครับพี่ ... คิมจุนซูๆๆ .. อ่าา ... เล่นเป็นพอยต์การ์ดตั้งแต่ประถม เคยลงแข่งระดับม.ต้นของจังหวัดด้วยนะครับพี่ ผมว่าต้องเก่งแน่เลย"
แจจุงที่รีบพลิกดูประวัติของจุนซูจากแฟ้ม รีบอ่านข้อมูลสนับสนุนอย่างเต็มที่
"ระดับม.ต้นกับม.ปลายไม่เหมือนกันซักหน่อย .."
"เป็นการ์ดแค่เร็วแล้วก็ไหวพริบดีก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ความสูงไม่ถึงก็ไม่เป็นไรหรอกน่า.." ยุนโฮเสริม
"ชั้นไม่เข้าใจว่าทำไมพวกนายถึงอยากให้เจ้าเตี้ยนั่นเข้าทีมด้วยขนาดนั้น" ยูชอนกวาดตามองไปยังสมาชิกรอบห้องด้วยความสงสัย
"................"
"อืมม...... ก็หมอนั่นน่ารักดีไม่ใช่เหรอ"
ซีวอนพูดแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ... อันที่จริงเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากให้จุนซูเข้าร่วมทีมด้วยขนาดนั้น
"ถ้าเป็นเพราะเหตุผลนั่น นายเลิกคิดไปได้เลยซีวอน" ยูชอนทำหน้าดุใส่เพื่อนร่วมทีม ก่อนที่จะให้เสนอชื่อเด็กใหม่คนต่อไป
"พี่นายนี่น่าเบื่อเป็นบ้าเลยเนอะแจจุง.." ยุนโฮกระซิบกระซาบกับน้องชายคนสวยของเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ผมก็ว่างั้นแหละ~" แจจุงตอบรับ พลางหันมาหัวเราะคิกคักกับยุนโฮเบาๆ
.
.
.
เช้าวันเสาร์...
"ให้ตายสิ ... ทีหลังพี่จะไม่ไว้ใจนายอีกแล้วแจจุง" ร่างสูงที่สะพายกระเป๋าเป้บรรจุชุดกีฬา ก้าวเดินเร็วๆอย่างโมโห
เมื่อได้ฟังคำสารภาพจากปากของน้องชายสุดที่รัก ... ว่าเมื่อวานยังไม่ได้ไปพูดกับจุนซู เรื่องที่จะห้ามไม่ให้เข้ามาวุ่นวายกับชมรมบาสต่อไป
"โธ่พี่... ก็ผมไม่รู้จะไปพูดยังไงนี่นา จุนซูคุยสนุกจะตาย แล้วอีกอย่าง...."
"อีกอย่างอะไร..." ยูชอนหันมาถามด้วยท่าทางฉุนเฉียว
"ก็เวลาผมเห็นรอยยิ้มของจุนซู ... ผมก็พูดไม่ออกน่ะสิฮะ" แจจุงทำหน้าหงอยๆ ...
พอเค้าจะเริ่มพูดเข้าเรื่องทีไร แต่มาเจอเข้ากับตาใสๆ กับรอยยิ้มน่ารักๆของจุนซูแบบนั้น ... มันทำเอาเขาต้องอ้าปากค้างไปเลย
"ไร้สาระ!" ยูชอนส่ายหัว ก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าไปในโรงยิม แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นจักรยานสองคันถูกจอดไว้ข้างหน้าประตูทางเข้าก่อนแล้ว
"ใครกันนะ มาแต่เช้าเชียว.." ร่างสูงทำท่าจะเดินเข้าประตูไป แต่ก็ต้องชะงักอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามีใครนั่งอยู่ในนั้น
... ชางมินกับจุนซู ที่มาถึงโรงยิมแต่เช้า กำลังนั่งขัดลูกบาสอยู่ ...
ซึ่งมันก็เป็นอีกคำสั่งหนึ่งที่ยูชอนได้สั่งพวกเด็กปี 1 ไว้ ... ว่าถ้าใครมาถึงก่อนให้ทำความสะอาดโรงยิมและขัดลูกบาสที่จะใช้ฝึก
... จึงทำให้ไม่ค่อยจะมีใครมาซ้อมในตอนเช้ามากนัก ...... แต่ว่าไม่ใช่กับสองคนนี้
"ว้าวว เจ๋งไปเลยนะคับพี่ นานๆทีจะเห็นเด็กใหม่ไฟแรงแบบนี้" แจจุงมองเพื่อนร่วมชั้นปีอย่างชื่นชม
".................. ไม่ได้อยู่ในชมรมซักหน่อย ยุ่งไม่เข้าเรื่อง" ยูชอนที่นิ่งเงียบไปซักพัก บ่นออกมาเบาๆ และทำท่าจะเข้าไปคุยกับจุนซูให้รู้เรื่อง
แต่ก็ต้องนิ่งไป เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างชางมินกับจุนซูอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"ถ้าเค้าไม่รับนายเข้าชมรมจิงๆ นายจะทำยังไง.." ชางมินเอ่ยถามเพื่อนซี้ที่นั่งขัดลูกบาสอย่างขะมักเขม้นอยู่ข้างๆ
"ไม่รู้สิ~ ชั้นว่าพวกรุ่นพี่ไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก" จุนซูเอียงคอคิดซักพัก ก่อนจะยิ้มออกมาแหยๆอย่างไม่แน่ใจ
"แต่เมื่อวานเจ้ากัปตันนั่นแทบจะไล่นายออกไปด้วยซ้ำ ... ให้ตายสิ ชั้นอยากจะชกหน้าหมอนั่นจริงๆนะ ตอนมันตะคอกใส่นาย"
เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้าโมโห เมื่อคืนถึงเหตุการณ์ของเมื่อวานที่ยูชอนปฏิเสธจุนซูเสียงแข็ง แถมยังทำท่าจะไล่ออกมาอีก
"ฮะฮะ~ ขืนนายไปชกหน้ากัปตัน เค้าคงจะให้นายเข้าทีมอยู่หรอกนะชางมิน"
ร่างเล็กหัวเราะอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ได้สังเกตว่าชางมินนิ่งไปซักพักเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
"พูดจริงๆนะจุนซู.... ถ้านายไม่ได้เข้าทีม ชั้นก็จะลาออกจากชมรม" เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"ถ้าไม่ได้เล่นบาสกับนาย ถ้าไม่ได้ไปพิชิตอินเตอร์ไฮกับนาย ... ชั้นก็ไม่รู้จะเล่นบาสไปทำไมเหมือนกัน"
... ชางมินกับจุนซูโตมาด้วยกัน ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เป็นเด็กตัวกะเปี๊ยก ...
ชางมินจำได้ว่า จุนซูเป็นคนสอนให้เขารู้จักกับบาสเกตบอล ... และพ่อของจุนซูก็คือครูคนแรกของเขา
ในตอนเด็กๆ ทุกเย็นชางมินจะต้องไปที่บ้านของจุนซูเพื่อให้พ่อของจุนซูสอนเขาเล่นบาสไปพร้อมๆกับจุนซู
หลายครั้งที่ชางมินท้อหรือขี้เกียจ ก็จะมีจุนซูนี่ล่ะ ที่ช่วยดึงให้เค้าลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง
... ที่เขามาถึงตรงนี้ได้ก็เพราะจุนซู ... คนที่เขาอยากจะเล่นบาสด้วยมาที่สุดก็คือ จุนซู ...
... ถ้าไม่มีจุนซู เขาก็ไม่รู้จะเล่นบาสไปทำไมเหมือนกัน ...
"อย่าพูดแบบนั้นสิชางมิน การได้เล่นเป็นตัวจริงของทีมสาธิตโทโฮเป็นความฝันของเราไม่ใช่เหรอ นายจะมาลาออกง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง"
"มันเป็นความฝันของนายต่างหากจุนซู ... ส่วนชั้น ถ้าแค่มีนายอยู่ด้วย จะให้ชั้นเล่นที่ไหน มันก็ไม่สำคัญหรอก"
ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนทำให้คนฟังต้องยิ้มกว้าง
"พอมาฟังนายพูดอย่างงี้ ชั้นขนลุกซู่เลยล่ะ ฮะฮะฮะ~~" ร่างเล็กหัวเราะออกมาด้วยท่าทางร่าเริง จนชางมินเขินเลยเอื้อมมือไปเขกหัวโตๆนั่นอย่างหมั่นไส้
"ขำอะไรของนายหา!! เจ้าตัวยุ่ง" เด็กหนุ่มแกล้งดุอีกฝ่าย ก่อนจะหัวเราะตามเพื่อนรักเบาๆ ... เขาเองก็ไม่เคยพูดอะไรแบบนี้ออกมาเหมือนกันล่ะน้า
"ลูกสุดท้ายแล้ว~~ Yeahh!!!"
เสียงเล็กเอ่ยด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นคว้าเอาลูกบาสในมือขึ้นมาเลี้ยงไว้ข้างลำตัว
"มาเล่นกันเร็ว~ชางมิน" จุนซูเอ่ยเรียกเพื่อนรักที่ลุกขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะโยนบอลให้อีกฝ่ายแล้ววิ่งไปยังพื้นที่ใต้แป้น
"ชางมิน นายยังจำได้มั้ยว่าความฝันของชั้นคืออะไร" ร่างเล็กพูดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พลางรับบอลที่ชางมินส่งมาก่อนจะส่งลูกเลย์อัพเข้าห่วง
"ความฝันของนาย คือ การพิชิตอินเตอร์ไฮ ... ความฝันของนาย ความฝันของคุณลุง ..." ร่างสูงที่เดินไปเก็บลูกเอ่ยตอบ
"ใช่ ... ความฝันของชั้นกับพ่อ คือ การได้พิชิตอินเตอร์ไฮ ... พ่อบอกว่า ความฝันสูงสุดของนักบาสม.ปลายทุกคนคือ พิชิตอินเตอร์ไฮ ...
แต่สำหรับชั้นมันไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ ... ชั้นก็แค่อยากเป็นนักบาสที่ดี พยายามและฝึกฝน พัฒนาฝีมือไปเรื่อยๆ
ได้เจอคู่แข่งเก่งๆ ได้ร่วมทีมกับคนที่ยอดเยี่ยม จนกระทั่งไปให้ถึงเป้าหมายสูงสุด คือ การได้พิชิตอินเตอร์ไฮ ... มันท้าทายดีออกไม่ใช่เหรอชางมิน"
คำพูดจริงจังที่ไม่ค่อยจะได้ยินบ่อยนักของเพื่อนรัก ทำให้ชางมินเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
... จุนซูที่ดูบอบบางแต่เข้มแข็ง และมีความพยายาม ความมุ่งมั่นเกินร้อย ...
... จุนซูที่ร่าเริงสดใส มองโลกในแง่ดี กับรอยยิ้มที่เป็นกำลังใจให้เค้าลุกขึ้นสู้เสมอ ... คิมจุนซูเพื่อนรักของเค้าที่น่านับถือ ...
"ก่อนอื่น นายก็ต้องเข้าชมรมให้ได้ก่อนล่ะนะ.."
"อ๊าา ... นั่นสินะ ชั้นลืมไปเลย ฮะฮะฮะ~~"
เสียงหัวเราะที่ดังลอดออกมาไม่ได้ทำให้คนทั้งสองที่แอบฟังอยู่หัวเราะตามไปด้วย
ในหัวของยูชอนมีแต่คำพูดของจุนซูที่พูดกับชางมินดังซ้ำไปมา ...... ความฝันของนายงั้นเหรอ เจ้าเปี๊ยก ....
"แบบนี้แล้ว พี่ยังจะใจร้ายไม่ให้เค้าเข้าทีมอีกเหรอฮะ"
.
.
.
"เอ่ออ... สวัสดีฮะรุ่นพี่"
คนตัวเล็กที่จู่ๆก็ถูกเรียกตัวแยกจากกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นปี 1 ที่นั่งฟังยุนโฮชี้แจงอยู่อีกด้านของโรงยิม
เอ่ยทักทายยูชอนที่นั่งนิ่งอยู่ ด้วยอาการวางตัวไม่ถูก ...
"ชั้นจำได้ว่า เมื่อวานชั้นบอกนายไปแล้ว ว่าทีมของเราไม่รับคนที่สูงไม่ถึง 170 ซม."
เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นอย่างเรียบๆ แต่ทำเอาจุนซูเหงื่อตก ... มันเป็นความจริงที่ยูชอนพูดแบบนั้น และเค้าเองก็ดื้อ ไม่ยอมไป
"... แต่ผมอยากเข้าทีมจริงๆนะฮะรุ่นพี่ ... ผมอยากเล่นบาส ... ผมเข้าเรียนที่นี่ก็เพราะอยากเข้าร่วมทีมนะฮะ"
จุนซูพยายามอธิบายด้วยสีหน้าเว้าวอน ... โอเค มันดูน่ารัก ... แต่ก็คงใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างปาร์กยูชอนเท่าไหร่
"ทำไมนายถึงอยากเข้าทีมเรา..." สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสของคนตรงหน้า
"ผมชอบสไตล์การเล่นของที่นี่ .. ผมชอบทีมนี้ ... ผมอยากเล่นบาสกับทุกคนที่นี่ กับพวกรุ่นพี่ จริงๆนะฮะ"
ร่างสูงนิ่งไปเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ กับคำตอบที่ตรงไปตรงมาของร่างเล็ก
"นายรู้มั้ยว่า กฎสำคัญห้าข้อของนักบาสทีมสาธิตโทโฮมีอะไรบ้าง.." ยูชอนพูดต่อ เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งเงียบ
"ข้อแรก นักบาสของทีมสาธิตโทโฮ จะต้องสูงไม่ต่ำกว่า 170 ซม." .... จุนซูหน้าหงอยไป เมื่อได้ยินกฏเหล็กข้อแรก
"ข้อที่สอง นักบาสของทีมสาธิตโทโฮ จะต้องมีความพยายามและฝึกฝนตัวเอง เพื่อพัฒนาทักษะอยู่ตลอดเวลา"
"ข้อที่สาม นักบาสของทีมสาธิตโทโฮ จะต้องอดทนและเข้มแข็งต่อการซ้อมทุกรูปแบบ ห้ามบ่น ห้ามท้อ อย่างเด็ดขาด"
"ข้อที่สี่ นักบาสของทีมสาธิตโทโฮ จะต้องเอาใจใส่เพื่อนสมาชิก ดูแลกันและกัน ให้ความร่วมมือ สามัคคี เล่นกันเป็นทีม ไม่โชว์เดี่ยว"
"ข้อสุดท้าย ถ้าใครไม่มีคุณสมบัติครบเหมือนสี่ข้อข้างต้น ก็ไม่มีสิทธิเป็นนักบาสของทีมสาธิตโทโฮ..."
ร่างสูงยิ้มเย็นๆใส่อีกฝ่าย ที่เมื่อฟังกฏเหล็กข้อสุดท้ายยิ่งหน้าหงอยหนักเข้าไปอีก
"แต่ว่า.... บางอย่างก็น่าจะพอยืดหยุ่นกันได้...." ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมาทำตาโตเมื่อได้ยินประโยคถัดไปของยูชอน
"ถ้านายพิสูจน์กับชั้นได้ว่า นายมีความพยายามและอดทนพอที่จะมาเป็นนักบาสของทีมสาธิตโทโฮได้ล่ะก็ ... ชั้นก็อาจจะพิจารณารับนายเข้าทีม"
"จริงเหรอฮะรุ่นพี่~~!!"
จุนซูถลาเข้ามาเกาะแขนอีกฝ่ายอย่างลืมตัวด้วยความดีใจ ทำให้ร่างสูงต้องส่งสายตาดุเข้าให้ จนร่างเล็กต้องรีบหดมือกลับอย่างรวดเร็ว
"แล้วจะให้ผมพิสูจน์ยังไงล่ะฮะ"
"วิ่งรอบสนามฟุตบอลให้ครบ 100 รอบภายในวันนี้ ... ถ้านายทำได้ ชั้นจะรับนายเข้าทีม"
"อะไรนะฮะ!!!~"
.
.
.
"พี่จะบ้าไปแล้วเหรอ! ใครจะไปทำได้กัน วิ่ง 100 รอบภายในวันเดียวน่ะ" แจจุงโวยวายเสียงดังใส่พี่ชายในช่วงพักซ้อมตอนเที่ยง
"นายเล่นแรงไปแล้วมั้งยูชอน เรื่องแบบนั้นใครจะไปทำได้กัน สนามฟุตบอลนะ ไม่ใช่สนามบาส" ซีวอนพูดหน้าเครียด
"ถึงจะสนามบาสก็เหอะ ตั้ง 100 รอบเชียวนะ 100 รอบ !!" ยุนโฮโวยใส่อีกฝ่ายที่ยังนั่งเฉยๆอย่างไม่เดือดร้อน
"พวกนายจะเอายังไงอีก ... อยากให้เจ้าเตี้ยนั่นเข้าทีมไม่ใช่เหรอ ชั้นก็ให้โอกาสแล้วไง"
ยูชอนเอ่ยเสียงเรียบ พลางมองผ่านหน้าต่างไปยังสนามฟุตบอลที่อยู่ข้างๆโรงยิม ที่มีคนตัวเล็กกำลังวิ่งอยู่
"นายนี่มันจริงๆเลยยูชอน..." ยุนโฮบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง
.
.
"พักก่อนเถอะจุนซู! นายวิ่งมาตั้งแต่ 9 โมงแล้วนะ!!"
ชางมินตะโกนเรียกเพื่อนตัวเล็กที่กำลังวิ่งอยู่ให้หยุดพัก ... จุนซูเริ่มวิ่งตั้งแต่ 9 โมง จนมาถึงตอนนี้ก็เที่ยงพอดี
"เดี๋ยวก่อน!! จะครบ 20 แล้ว~~!!" เสียงเล็กตะโกนกลับมา ทำให้ชางมินหงุดหงิดมากกว่าเดิม
... ให้ตายสิจุนซู ทำไมนายต้องทำตามคำสั่งของไอ้กัปตันบ้านั่นด้วย ... 100 รอบวันเดียว แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ
"อ๊าาา เหนื่อยชะมัดด~~" ร่างเล็กขีดเครื่องหมายนับรอบที่ 20 ไว้บนพื้น ก่อนจะเดินขาลากมาหาชางมินที่อยู่ริมสนาม
"ขอบใจนะ~~" จุนซูรับขวดน้ำจากเพื่อนรักขึ้นมาดื่ม พลางนั่งแปะอย่างหมดแรงกับพื้นสนามด้านล่าง
"นายคงไม่คิดจะวิ่งให้ครบ 100 รอบจริงๆหรอกใช่มั้ยจุนซู" ชางมินเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ ... กลัวใจจุนซูจิงๆเหอะ ให้ตาย
"ต้องครบสิ ถ้าครบ 100 รอบ รุ่นพี่ก็จะให้เข้าทีมนี่นา" คนตัวเล็กที่บีบๆนวดๆขาของตัวเองอยู่เอ่ยตอบ
"แต่มันตั้ง 100 รอบเชียวนะจุนซู นายไม่ไหวหรอก" ร่างสูงเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล ...
"ไหวสิ~ ชั้นไม่ได้วิ่งเร็วจะเป็นจะตายซักหน่อย ... อีกอย่างตอนนี้เก้าโมงถึงเที่ยง ผ่านไปสามชั่วโมง ชั้นวิ่งได้ 20 รอบ
แล้วก็ถ้าชั้นวิ่งได้ต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ ... สามชั่วโมงต่อ 20 รอบ ... ยังไงซะวันนี้ ชั้นก็ต้องวิ่งครบ 100 รอบแน่ๆ" จุนซูยิ้มแบบอารมณ์ดี
"นายนี่มันบ้าชัดๆ ... ใจคอนายจะวิ่งจนถึงเที่ยงคืนรึไง" ชางมินส่ายหัวอย่างอ่อนใจ
เขารู้ดีว่า พูดไปตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ เพราะจุนซู ถ้าคิดจะทำอะไรแล้ว ไม่มีทางล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆแน่นอน
"เอาเถอะน่า~ นายไปซ้อมต่อได้เเล้วชางมิน ไปๆๆ เดี๋ยวชั้นจะวิ่งต่อแล้วล่ะ" ร่างเล็กลุกขึ้นยืนบิดไปมา
"ถ้าเหนื่อยก็พักนะจุนซู ถ้าไม่ไหวก็เลิก เข้าใจมั้ย" ชางมินกำชับ
"เข้าใจแล้วๆ~ขอบใจน้าา" จุนซูหันมาส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรักหนึ่งที ก่อนจะออกวิ่งต่อไป ทิ้งให้อีกฝ่ายมองตามด้วยความเป็นห่วง
"เฮ้ออ ... เจ้าบ้า..."
.
.
.
"เอาล่ะ!! เลิกซ้อมได้ เย็นวันจันทร์มาให้ตรงเวลาล่ะ!!"
"ครับรุ่นพี่!!!"
เมื่อสิ้นสุดการซ้อมในวันนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มพอดี ...
ความเข้มงวดและตารางการซ้อมที่อัดแน่นของทีมบาสสาธิตโทโฮ ทำเอาเด็กปี 1 หมดแรงกันเป็นแถบๆ
ทั้งหมดแยกย้ายกันกลับบ้าน และมีบางส่วนที่อยู่ทำความสะอาดโรงยิม
"พี่ฮะ!! จุนซูยังไม่เลิกวิ่งเลยนะ นี่มันสามทุ่มแล้วนะ! พี่จะฆ่าเค้ารึไง!!"
แจจุงโวยใส่พี่ชายเป็นครั้งที่ร้อยของวัน เขาโมโหยูชอนสุดๆที่สั่งอะไรบ้าๆแบบนั้น และที่น่าโมโหกว่าก็คือ จุนซูทำตามนี่สิ
"พี่ออกมาห้ามเค้าเลยนะ! แล้วก็ให้เค้าเข้าชมรมด้วย ออกมาเลยนะ!!!"
ร่างบางลากพี่ชายออกมาด้านนอกโรงยิมสุดแรง ซึ่งยูชอนเองก็ขี้เกียจขัดขืนจึงปล่อยตัวเดินตามออกมาอย่างง่ายๆ
... สนามฟุตบอลที่แทบจะมืดสนิท มีเพียงแสงไฟข้างทางที่ส่องมาตามจุดต่างๆข้างสนาม
มีร่างเล็กกำลังวิ่งอยู่ช้าๆ ด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย โดยมีชางมินยืนรออยู่ข้างสนาม แล้วก็สมาชิกชมรมบาสอยู่ด้วยอีกจำนวนหนึ่ง
"ยังไม่กลับบ้านกันอีก! กลับกันไปได้แล้ว!" เสียงทุ้มเอ่ยไล่เด็กปี 1 ให้กลับบ้าน เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว
บริเวณนั้นจึงเหลือแต่ชางมิน ยูชอน และ แจจุง ...
"พี่บอกให้เค้าหยุดสิ!" แจจุงทำหน้าดุใส่พี่ชาย ที่ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมๆ เมื่อมองเห็นจำนวนขีดบอกรอบการวิ่งมากมายบนพื้นสนาม
... จะโกงบ้างก็ได้นี่นาเจ้าเปี๊ยก นายนี่ไม่มี sense เอาซะเลย ...
"พอได้แล้วคิมจุนซู!!!" เสียงทุ้มตะโกนไปยังอีกฟากของสนาม ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังวิ่งอยู่ต้องหยุดมองอย่างงงๆ
"ผะ...ผมยังวิ่งไม่ครบ 100 รอบเลยนะฮะ" จุนซูในสภาพเปื่อยได้ที่ เอ่ยกับอีกฝ่ายเมื่อเดินมาถึงใกล้ๆ
"พอได้แล้วล่ะ มันดึกมากแล้ว.." ยูชอนเอ่ยเสียงเรียบ พลางขมวดคิ้วอย่างขัดใจ เมื่อเห็นสภาพโทรมๆของร่างเล็ก
"แต่ว่า..."
"ชั้นบอกว่าพอก็พอสิ!!!" ร่างสูงตวาดพลางเดินหันหลังทำท่าจะออกไป ก่อนจะหันกลับมาพูดกับคนตัวเล็กอีกครั้ง
"..วันจันทร์อย่ามาสายล่ะ เข้าใจมั้ย!"
จุนซูอ้าปากค้างไปเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
"หมายความว่า ... ผมได้เข้าทีมแล้วเหรอฮะ~" คนตัวเล็กทำตาโต รีบถลาไปเกาะแขนอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น
"ก็ใช่นะสิ ... นายนี่มันเข้าใจอะไรยากจริงๆ" ยูชอนส่ายหัวกับท่าทางตื่นเต้นจนเกินเหตุของร่างเล็ก
"ขอบคุณนะฮะรุ่นพี่~~ ขอบคุณมากนะฮะ~~"
จุนซูส่งยิ้มกว้างอย่างดีใจไปให้ร่างสูง ก่อนจะหันไปกอดชางมินกับแจจุงด้วยความดีใจแบบสุดๆ
"มันน่าดีใจขนาดนั้นเลยรึไง.."
... ให้ตาย ... ชั้นเกลียดรอยยิ้มของเจ้านี่จริงๆ ...
##### TBC ######
โฮกกก แอบยาวนะเนี่ย ~ อารมชดเชยความผิดสุดริด >//<
ในที่สุด น้องก็ได้เข้าทีมแล้ว 555 ถึงปารกจะจิตไปหน่อย แต่ก็ยังแอบใจดี (เหรอ?)
หวังว่าคงจะชอบกันนะคับ แบบว่าตั้งใจเเต่งสุดๆเลยน้า ^^
ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเมนต์นะค้าบ
PS. รักพริ้นชิม โฮกกกก ~ >///<
PS ll. ถ้าพิมพ์ผิดต้องขออภัย แบบว่าโต้รุ่งอ่าคับ แหะๆ ^^"
