ร่างบางของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง ก้าวออกมาสนามบินใจกลางกรุงโซล เขาเดินตรงไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะที่อยู่ใกล้ๆนั้น
พร้อมทั้งกดหมายเลขที่แสนจะคุ้นเคย...............
"....อาาาา....ใครโทรมาเนี่ย" มิกกี้ที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่ม สะลึมสะลือตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์
"พี่เหรอ..นี่ผม ริกกี้นะ ...ตอนนี้ผมอยู่ที่โซล พี่มารับผมหน่อยสิ" ปลายสายนั้นเป็นเสียงของน้องชายเขาเอง เจ้านั่นมาทำไมที่นี่น่ะ
"เจ้าบ้า..นายมาได้ยังไงน่ะ...ตอนนี้ชั้นอยู่มัลดีฟท์ ไม่ได้อยู่ที่โซล" มิกกี้พูดอย่างตกใจเบาๆ ก็เค้ากลัวเซียที่กำลังหลับสบายอยู่ที่อกเค้าจะตื่นน่ะสิ
"อ๋า...แล้วผมจะทำยังไงน่ะ...แล้วผมจะไปนอนที่ไหนหล่ะพี่...ทำไมพี่ไปไหนไม่บอกผมล่ะ" ริกกี้โอดครวญ จะทำไงดีล่ะ
"นายเองต่างหาก..จะมาโซลก็ไม่บอก...เอาไงดีล่ะ...ไปนอนที่บ้านพี่ละกัน...พวกแจจุง ยุนโฮ ชางมินก้ออยู่ที่นั่น..
เดี๋ยวชั้นจะโทรไปบอกเจ้าพวกนั้นให้...นายไปที่บ้านถูกใช่ไหม" มิกกี้คิดหาทางออก
"อืม..เอางั้นก้อได้..แล้วพี่จะกลับมาเมื่อไหร่อ่า" ริกกี้ตกลงใจ ไม่มีทางเลือกแล้วนี่นา พี่แจจุงก็อยู่คงไม่เป็นไร
"อีกนานน้องเอ๊ย...คนกะลังฮันนีมูนอย่างมีความสุข ฮ่าๆๆๆ" มิกกี้หัวเราะอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับเอามือเกลี่ยผมเซียเล่นเบาๆ
"โห่...ได้แฟนแล้วก็ลืมน้องเชียวนะ...อย่าหักโหมมากนะพี่..ผมสงสารพี่เซีย เดี๋ยวพี่สะใภ้ผมจะเหนื่อยตายไปซะก่อน" ริกกี้แซว
"ไอ่บ้า..ชั้นออกจะทะนุถนอมขนาดนี้..อ่าแค่นี้ก่อนนะ..เดี๋ยวชั้นจะโทรไปบอกเจ้าพวกนั้นให้...อือๆ.." มิกกี้วางสายแล้วจึงโทรไปบอกแจจุง
"แจจุง..นี่เดี๋ยวน้องชั้นจะไปหาที่บ้านนะ..ริกกี้จะมาอยู่ด้วยซักอาทิตย์นึง" มิกกี้โทรหาแจจุง
"อ๋า..ทำไงดีล่ะ ชั้นกับยุนโฮอยู่ที่สิงค์โปร์อ่า ... มาเที่ยวเหมือนกัน" แจจุงกับยุนโฮก็แอบมาฮันนีมูนเหมือนกัน
"ซวยแล้วไง..แล้วชางมินล่ะ" มิกกี้มึนตึบ แล้วน้องตรูจะอยู่กะคราย
"อ๋อ..ชางมินอยู่บ้าน..ให้ริกกี้อยู่กับชางมินก็ได้นี่...งั้นเดี๋ยวชั้นจะโทรไปบอกชางมินให้นะ..อือๆ แค่นี้นะ" แจจุงวางสายแล้วโทรหาชางมิน
ส่วนยุนโฮของเราทั้งถือทั้งคาบถุงข้าวของที่แจจุงช้อปปิ้งเดินตามพะรุงพะรังอยู่ข้างๆ (พูดไม่ได้อ่า คาบถุงอยู่..ฮือๆ)
"มิกกี้...ใครมาเหรอ" เซียน้อยงัวเงียตื่นขึ้นมา
"อ้าว..นายตื่นแล้วเหรอ...ชั้นทำให้นายตื่นเหรอเนี่ย..ขอโทษน้า" มิกกี้ตกใจ เขาทำเซียตื่นเหรอเนี่ย ร่างสูงโอบคนตัวเล็กแล้วลูบหัวเบาๆ
"ชั้นตื่นเองต่างหากล่ะ..ว่าแต่ใครมาเหรอ" เซียยิ้มหวานให้แล้วเอาหน้าถูกับแผ่นอกของมิกกี้ ยังกะแมวขี้อ้อนแน่ะ
"อ๋า..จั๊กจี๊..ริกกี้มาน่ะ แต่ตอนนี้อยู่บ้านกับชางมินน่ะ..แจจุงกับยุนโฮไปสิงค์โปร์.555..จั๊กจี้อ่าเซีย" มิกกี้หัวเราะ
"งั้นเรารีบกลับกันไหม..ทิ้งให้น้องๆอยู่บ้านไม่ดีน้า" เซียลุกพรวดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง
"ไม่อาวล่ะ..ช่างริกกี้มันสิ...โตๆกันแล้ว(ซะงั้นน่ะ)..ชั้นอยากอยู่กับเซียที่นี่นานๆนี่" มิกกี้จับตัวเซียกดลงนอนกับเตียง แล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆ
>///< "อ๋า..ไม่อาวนา มิกกี้......." จะเกิดอะไรขึ้นต่อปายก็คิดเองละกานนะท่านผู้อ่าน 555+
.......ที่บ้านดงบังชินกิ.........
"..ติ๊งต่องๆ.." เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น สงสัยริกกี้จะมาแล้วล่ะมั้ง ...มาเร็วจัง พี่แจจุงเพิ่งโทรมาบอกเมื่อกี้เองนะเนี่ย...
นานแล้วสินะที่เขาไม่ได้เจอริกกี้..หนุ่มน้อยรุ่นราวคราวเดียวกับเขา..ชางมินกับริกกี้ได้เจอกันบ่อยๆตอนที่ริกกี้กับครอบครัวมาเยี่ยมมิกกี้ที่เกาหลี
..เขาสองคนเข้ากันได้ดีเชียวล่ะ..สองปีแล้วล่ะมั้งที่ไม่ได้เจอ..จะโตขึ้นมากขนาดไหนแล้วนะ..
"อ้าว..หวัดดี ชางมิน" ชายหนุ่มรูปร่างบาง หน้าตาคล้ายมิกกี้....ยืนยิ้มอยู่ข้างหน้าประตูบ้าน
"เข้ามาก่อนสิ" ว่าแล้วชางมินก็ช่วงริกกี้ขนของเข้าไปในบ้าน
"เฮ้อ..เหนื่อยชะมัดเลย..รู้ไหมกว่าชั้นจะมาถึงที่นี่ได้..หลงอยู่ตั้งนาน" ริกกี้ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาพร้อมกับบ่นให้ชางมินฟัง
"เอ..แล้วทำไมบ้านเงียบอย่างงี้ล่ะ..พี่แจจุงกะพี่ยุนโฮไปไหนอ่า" ริกกี้ถามขึ้นมา
"พี่แจจุงกับพี่ยุนโฮไปสิงค์โปร์น่ะ ..บอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้า...แล้ว..." ชางมินเดินไปเอาน้ำมาให้ แล้วก็นั่งลงเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง
"สรุปว่า ชั้นต้องอยู่กับนายสองคนใช่มะ" ริกกี้ถาม อันที่จริงก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกเค้าน่ะอยู่กับใครก็ได้อยู่แล้ว
"อืม..ช่ายแล้ว..งั้นนายไปนอนห้องมีมิกกี้ก็แล้วกันนะ..ชั้นขอตัวไปอ่านหนังสือก่อน พรุ่งนี้จะสอบ" ชางมินขอตัว
ริกกี้เดินแบกกระเป๋าขึ้นไปชั้นบน เขาเปิดประตูที่ติดป้ายหน้าห้องว่า "MicXiah" แถมมีรูปหัวใจข้างหลังอีกต่างหาก ... ฮ่าๆๆ พี่เราบ้าไปแล้ว
ข้างในห้องสะอาดเรียบร้อย..ฝีมือพี่เซียแน่นอน..ถ้าขึ้นพี่มิกกี้อยู่คนเดียว ไม่มีทางเป็นอย่างงี้หรอก...ต้องรกยิ่งกว่ากองขยะแน่ๆ
บอร์ดบนหัวเตียงมีรูปคู่สุดสวีทของพี่ชายกะพี่สะใภ้แปะอยู่ให้เกลื่อนเต็มบอร์ด..ริกกี้ดูแล้วก็ได้แต่ยิ้ม นี่พี่เราคงจะตกหลุมรักแบบถอนตัวไม่ขึ้นแล้วสินะ
.............อา เหนื่อยจังเลย ...ริกกี้ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม แล้วก็เผลอหลับไป........................
ชางมินหิวขึ้นมากลางดึก..เวลาเค้าอ่านหนังสือดึกๆมักจะเป็นแบบนี้เสมอ..ลงไปหาอะไรกินดีกว่า...
..ขณะเดินผ่านหน้าห้อง มิกเซีย .. ชางมินเห็นไฟเปิดอยู่จึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป เพราะนึกว่าริกกี้ยังไม่นอน
ร่างบางนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง...ดูเหมือนว่าจะหลับสนิทเลยล่ะ...เหนื่อยมาทั้งวันแล้วสินะ...
ริมฝีปากอวบอิ่มเหมือนกับพี่มิกกี้ไม่มีผิด...จะผิดกันก็ตรงจำนวนสุนัขที่อยู่ในปากเนี่ยแหละ...มิกกี้เลี้ยงไว้เยอะ 555
โดยไม่ทันรู้ตัว ชางมินที่กำลังนั่งพิจารณาใบหน้ายามหลับใหลของริกกี้ ก็โน้มหน้าเข้าใกล้หน้าของริกกี้เข้าเรื่อยๆ จมูกชนกันแล้ว ริมฝีปากกำลังจะ.....
"จ๊อกกกก...." เสียงท้องร้องทำให้ชางมินได้สติ ...นี่เรากำลังจะทำอะไรเนี่ย...
ชางมินจึงรีบห่มผ้าให้ริกกี้ ปิดไฟ แล้วจึงลงไปหาอะไรกินข้างล่าง...ความรู้สึกเมื่อกี้มันอะไรกันนะ...คิดไปด้วยกินไปด้วยยย
....เช้าแล้ว....
กลิ่นอะไรน่ะหอมจังเลย...เหมือนว่าจะเป็นสปาเกตตี้ทูน่าสินะ (โห..แค่ได้กลิ่นก้อรู้เลยนะ นู๋มิน)...ว่าแต่ใครทำกัน..แจจุงกลับมาแล้วเหรอ
ร่างสูงเดินตามความหอมเข้าไปในห้องครัว..
"อ้าว..ตื่นแล้วเหรอ ชางมิน..นั่งสิ นี่สปาเกตตี้ทูน่า ชั้นทำเองเลยนะ" ริกกี้ที่กำลังจัดจานอยู่เงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า
"น่ากินจัง" ชางมินยิ้มกว้าง พร้อมกับนั่งลง ...ตั้งแต่แจจุงไม่อยู่เค้าก็กินแต่มาม่าตลอดเลย..เพิ่งจะได้กินของดีก็วันนี้เอง
"ถือว่าตอบแทนที่ให้ชั้นมาอยู่บ้านนี้ละกัน...รบกวนจะแย่" ริกกี้พูดพร้อมกับลงมือจัดการกับของกินตรงหน้า
ชางมินที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เงยหน้าขึ้นมาตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง
"จะบ้ารึไง..คิดอะไรแบบนั้นล่ะ..บ้านนี้ก็บ้านพี่มิกกี้เหมือนกันนะ..นายเป็นน้องเค้าจะต้องมาเกรงใจอะไรกัน..อย่าคิดแบบนั้นสิ"
"อีกอย่างนะ...ไม่รบกวนเลยซักนิด ชั้นอยู่คนบ้านคนเดียวเหงาจะตายไป..มีนายมาอยู่เป็นเพื่อนแถมยังมีของกินดีๆแบบนี้อีก..ดีจะตายไป"
...ริกกี้ได้ยินอย่างงั้นก็ได้แต่ยิ้ม...ใจดีไม่เปลี่ยนเลยนะ ชางมิน...
"ถ้างั้นชั้นจะทำกับข้าวให้นายกินทุกมื้อเลย..ดีไหม" ริกกี้เสนอ
"จิงง่ะ..ดีใจจัง ชั้นจะได้มีของอร่อยๆกินทุกมื้อแล้ว..ลาก่อน มาม่าที่รัก" ชางมินพูดอย่างอารมณ์ดี...ริกกี้ก้ได้แต่ยิ้ม
"อืม..ว่าแต่นายมาเกาหลีทำไมอ่า" ชางมินถามขณะที่กำลังกินจานที่หก
"ชั้นมาตามหา จุงวา คนรักของชั้น..เค้าหนีชั้นมา..เราไม่เข้าใจกันนิดหน่อยน่ะ" ริกกี้หน้าเศร้าลงทันที
..ชางมินเองเมื่อได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปเลยเหมือนกัน..และรู้สึกเจ็บนิดๆในอก...ทำไมกันนะ
"ชั้นไปแล้วนะริกกี้" ชางมินเมื่อใส่รองเท้าเสร็จก็หันมาตะโกนบอกร่างบางที่อยู่ในครัว
"โชคดีนะ..ตั้งใจสอบล่ะ" เสียงนุ่มๆตะโกนตอบกลับมา ... มันทำให้ชางมินมีกำลังเพิ่มขึ้นมาเยอะเลยล่ะ
............................................................................
"อา..ข้อสอบยากชะมัดเลยแฮะ..เหนื่อยๆๆ" ชางมินเดินเข้าบ้านมา กว่าจะกลับมาถึงก็สองทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว..ทำไมเหมือนไม่มีใครอยู่เลยล่ะ ริกกี้ไปไหน
'ชั้นจะไปหา จุงวา นะเดี๋ยวกลับมา..กับข้าวอยู่ในตู้ อุ่นกินเองแล้วกันนะ ....ริกกี้' โน๊ตเล็กๆถูกแปะไว้หน้าตู้เย็นราวกับจะรู้ว่าชางมินจะเข้ามาหามันเป็นอันดักแรก
...ไปง้อแฟนสินะ..หึหึ..ชางมินเดินไปหยิบกับข้าวในตู้ เอามาอุ่น แล้วก็นั่งกิน .... พร้อมกับคิดเรื่องที่ค้างคาใจเขาไปด้วย
"นี่ก็เที่ยงคืนกว่าแล้วนะ..ทำไมเจ้านั่นยังไม่กลับมาอีก" ชางมินที่นั่งดูทีวีอยู่ หันไปมองนาฬิกาแล้วบ่นออกมาดังๆ
"ก๊อกๆ .. ตุบ!" เสียงเหมือนคนเคาะประตู แล้วตามว่าด้วยเสียงเหมือนของหนักๆร่วงลงกับพื้น..ชางมินเดินไปเปิดประตู ริกกี้ร่วงลงมากองแทบเท้าเค้าพร้อมๆกับประตูที่เปิดออก
"ริกกี้ๆ..นี่นายเมาเหรอเนี่ย..บ้าชะมัด" ชางมินพยุงตัวริกกี้มานอนที่โซฟา แล้วเดินไปหาผ้ากับน้ำมาเช็ดตัวให้สร่างเมา
"..จุงวา เธอไม่รักชั้นแล้วเหรอ..เธอไปกับไอ่หมอนั่นได้ยังไง..จุงวา ช้านร้ากเทอนะ..อึก..จุงวา" ริกกี้เมามายไม่ได้สติ พูดไปเรื่อย แต่นั่นก็ทำให้ชางมินรู้เหตุผลที่เขาเมา
ชางมินค่อยๆเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าใสที่ยังไม่สร่างเมา .. ริกกี้นี่ก็หน้าหวานเหมือนกันนะ .. ยิ่งเวลาเมาหน้าแดงๆยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่ .. ปากแดงๆนั่นก็น่าจูบเหมือนกัน..
.....ว๊ากกก!! ชั้นคิดอะไรเนี่ย....ชางมินตกใจกับความคิดของตัวเอง...และยิ่งต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อริกกี้จับมือเขาขึ้นมา..."จุงวา อย่าทิ้งผมไป จุงวา"
ชางมินรีบดึงมือของเขาออกทันที..แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ริกกี้มากขึ้นทุกที...ปากของชางมินกับปากริกกี้อยู่ห่างกันเพียงแค่เซนต์เดียว...
..ปิ๊ง..จู่ๆริกกี้ก็ลืมตาขึ้นมา..ชางมินสะดุ้งเฮือก ตัวเด้งออกอัตโนมัติ.."จุงวา..จุงวา" ริกกี้เอื้อมมือมาคว้าตัวชางมินไว้..นี่เมาจนคิดว่าเขาคือจุงวาใช่ไหมเนี่ย..
...พอๆๆไม่ชงไม่เช็ดมันแล้ว..ชางมินรีบเก็บผ้ากับอ่างเล็กแล้วเดินออกไป ทิ้งให้ริกกี้นอนเพ้ออยู่ตรงโซฟา..ขึ้นให้อยู่ตรงนั้น มีหวังได้เสียกันแหงๆ..
เช้าอีกวันแล้วสินะ..ชางมินเดินลงมาในครัว ผ่านโซฟาในห้องนั่งเล่น ร่างบางยังคงนอนหลับไม่ได้สติ ..ชางมินจึงเดินเข้าไปในครัวทำอาหารเช้าง่ายๆรอไว้
"ริกกี้ๆ..ตื่นได้แล้ว..ริกกี้" ชางมินเดินไปปลุก..สายมากแล้ว เดี๋ยวเขาต้องออกไปทำงานอีก
"อือ..." ริกกี้งัวเงียตื่นขึ้นมา .. ปวดหัวชะมัด .. เมื่อคืนดื่มไปเยอะซะด้วย .. มานอนนี่ได้ไงเนี่ย
"ตื่นแล้วไปอาบน้ำ..แล้วลงมากินข้าวซะ..เดี๋ยวชั้นต้องออกไปข้างนอก..จัดการตัวเองด้วยนะ" ชางมินสวมวิญญานแจจุง สั่งการทุกอย่าง แล้วก็เดินออกไป
ตกดึก..ริกกี้กับชางมินนั่งดูทีวีด้วยกันอยู่ที่โซฟา..จู่ๆริกกี้ก็เอ่ยขึ้นมา
"พรุ่งนี้ชั้นจะกลับอเมริกาแล้วนะ" ชางมินใจหายแวบบ "ทำไมนายรีบกลับล่ะ..ไหนว่าจะอยู่อาทิตย์นึง..นี่ก็แค่สองวันเองนะ"
"ชั้นมาตามหาจุงวา..แต่ในเมื่อเค้าไม่สนใจชั้นแล้ว ชั้นก็จะไป..ชั้นอยู่ได้ถึงไม่มีเค้าก็เหอะ"
"ดูเหมือนนายจะทำใจได้เร็วจังนะ" ชางมินแปลกใจ ก็เมื่อวานเมาเป็นบ้าขนาดนั้น
"คนอย่างริกกี้..ผู้หญิงมีเป็นร้อย..นายลืมไปแล้วเหรอ ชั้นน้องใคร" ริกกี้หันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้ ...นั่นสินะ เมื่อก่อนมิกกี้เป็นเพลย์บอยนี่นา แต่ตอนนี้หมดฤทธิ์เพราะเซียไปซะแล้ว
ริกกี้เองก็คงจะไม่ต่างจากพี่ชายเท่าไหร่..."แล้วทำไมเมื่อวานนายต้องเมาแล้วฟูมฟายขนาดนั้นล่ะ..แล้วพอตอนนี้..."
ริกกี้นิ่งไป .... "บางครั้งคนเราก็ไม่สามารถรักษาของสำคัญไว้ได้ไม่ใช่เหรอ..เค้าไม่รักเรา แล้วเราจะไปทำอะไรได้"
"อืม...นั่นสินะ"
...................
................
..............
ชางมินครุ่นคิด ...ถ้าเค้าไม่รักเรา แล้วเราจะทำอะไรได้... คำพูดนี้ของริกกี้ มันทำให้เขากลับมาคิด
ถ้าทั้งสองฝ่ายคิดไม่ตรงกัน...นั่นก็ไม่ใช่ความรักสินะ...แล้วนายล่ะคิดยังไงกับชั้น..ริกกี้
.............................................................
ที่สนามบิน
ชางมินมาส่งริกกี้ที่สนามบิน ทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถ..
"งั้นชั้นส่งนายแค่นี้นะ...เด๋วชั้นต้องรีบไปต่อ" ชางมินร่ำลาชายร่างบางที่นั่งเบาะข้างๆเขา
"ขอบใจมากนะชางมิน..แล้วคราวหน้าชั้นจะมาเที่ยวใหม่" ริกกี้ยิ้มร่าเริงทำท่าจะเปิดประตูลงไป
.....เค้ากำลังจะไปแล้วนะชางมิน...นายจะไม่พูดอะไรซักอย่างเหรอ.....
"เดี๋ยว!ริกกี้" ชางมินตัดสินใจพูด..."ชั้น..ชั้น..." พูดไม่ได้อ่า พูดไม่ออก
ริมฝีปากบางนั้นกำลังจะเอ่ยคำว่ารักออกไป..แต่มีปากคู่สวยโน้มเข้ามาประกบซะก่อน...ริกกี้จูบช้านนนนนน
ชางมินอึ้งอย่างแรง..คำพูดทุกอย่างสลายหายไปจากหัว..
สิ่งที่เค้ามองเห็นเป็นภาพสุดท้าย..คือ ใบหน้าของริกกี้ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา
พร้อมกับคำพูดที่ว่า "ชั้นเห็นนายพยายามหลายทีแล้ว..ไหนๆก็จะไปแล้ว ชั้นจูบนายเองก็แล้วกัน"
ริกกี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เค้าอีกครั้ง แล้วเดินลงรถไป.........อะไรกันนี่
++++ END ++++
