ท่ามกลางบรรยากาศของสวนอันร่มรื่นบริเวณหน้าบ้านของแทบินและแสงแดดอันอบอุ่นยามเช้า
ภายในศาลานั่งเล่นพักผ่อนหย่อนใจในมุมหนึ่ง มีคนตัวเล็กนั่งนิ่ง ทอดสายตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย
จุนซูปล่อยความคิดไปไกลจนไม่ได้รับรู้ถึงความเป็นไปของสิ่งแวดล้อมรอบข้าง จนกระทั่งมีแก้วนมอุ่นๆถูกยื่นมาให้ตรงหน้า
พร้อมกับร่างสูงของเพื่อนรักกับถ้อยคำหยอกล้อ ที่พอจะเรียกสติจากร่างเล็กให้กลับมา
แทบินทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนตัวเล็กที่กำลังกอดเข่าเอาผ้าห่มผืนน้อยคลุมตัวเองไว้หลวมๆ
"นี่ไอ่ตัวเล็ก.. เมื่อไหร่นายจะหยุดนั่งเศร้าเหงาหงอย เป็นลูกหมาโดนทิ้งอย่างงี้ซักทีหื้อ!
เห็นนายซึมไปมากๆอย่างงี้ ชั้นเองก็ชักจะพลอยซึมไปด้วยนะเนี่ย~" ชายหนุ่มพูดพลางส่งยิ้มทะเล้นไปให้อีกฝ่าย
"เหอะ..ถ้าคนอย่างนายซึมได้ .. โลกนี้มันคงเลวร้ายสุดๆ"
น้ำเสียงไร้อารมณ์ที่โต้ตอบกลับมาของจุนซูเรียกรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของคนฟัง
ที่กำลังรู้สึกว่า เพื่อนของเขาคนเดิมกำลังจะค่อยๆกลับออกมาจากความโศกเศร้าได้ทีละน้อย
.. แทบินรู้ดีว่า .. จุนซูเป็นคนโกรธง่าย หายเร็ว ไม่ใช่คนคิดมาก และออกจะเป็นคนที่คิดอะไรง่ายๆ เหมือนเด็กไปด้วยซ้ำ
แต่ก็เพราะอย่างนั้น ความเป็นเด็กของจุนซู จึงทำให้ร่างเล็กไม่กล้าที่จะตัดสินใจกับเหตุการณ์ยากๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
.. เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ..
แทบินขยับตัวเข้าไปจ้องหน้าอีกฝ่ายที่กำลังละเลียดนมอุ่นๆจากแก้วใสในมือ
ใบหน้าหวานดูสดใสขึ้นมาก แต่ยังคงร่องรอยความเศร้าเสียใจอยู่ลึกๆ
.. หลังจากมาอยู่กับแทบินได้หลายอาทิตย์ จุนซูก็อาการดีขึ้นจนเกือบจะกลับมาเป็นคนเดิม
จากที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียใจแทบเป็นแทบตาย ไม่ยอมฟังใครหน้าไหน
พอร้องไห้จนไม่มีแรงก็เอาแต่นั่งเหม่อ คิดนู่นคิดนี่ ไม่รับรู้สิ่งต่างๆรอบข้าง
ทำให้แทบินต้องชวนจุนซูคุยบ่อยๆ เพื่อไม่ให้ร่างเล็กหมกหมุ่นอยุ่ในโลกของตัวเองมากเกินไป
ซึ่งมันก็ดูจะได้ผล เพราะคำพูดทะเล้นๆแกมหยอกล้อนั้น ก็พอจะทำให้จุนซูคลายจากอาการเศร้าได้ดีทีเดียว
"..จ้องหน้าชั้นทำไมนักหนา..จะมากวนอะไรกันอีก"
สายตาเรียวตวัดมองเพื่อนตัวสูงอย่างไม่ชอบใจนิดๆ และยิ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มทะเล้นจากคนข้างๆ ก็ยิ่งทำให้จุนซูเผลอทำหน้างอไปกันใหญ่
"ชั้นก็แค่กำลังคิดว่า เมื่อไหร่นายกับไอ่ยูชอน จะดีกันซักที"
คำพูดของเพื่อนรักทำให้จุนซูชะงักไปทันที มือเล็กวางแก้วนมในมือลงกับโต๊ะไม้ข้างหน้า กระชับผ้าห่มเข้ามากอดแน่น
ก่อนจะหันไปพูดกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าติดจะงอนเล็กน้อย โดยทำเป็นไม่ใส่ใจกับชื่อของใครบางคนที่สะกิดเข้าไปในความรู้สึก
"..ทำไมเหรอ .. นายเบื่อที่จะรับเลี้ยงชั้นแล้วรึุไง"
แทบินหัวเราะออกมาเบาๆ
"อืออ ช่ายย~ นายน่ะเรื่องมาก งอแงอ้อนจะเอานู่นเอานี่ จนชั้นตามใจแทบไม่ถูก ไม่รู้ว่าไอ่ยูชอนมันอยุ่กะนายไปได้ยังไงสิน้า"
ร่างสูงพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ พลางแกล้งย้ำชื่อบุคคลที่สาม จึงทำให้ร่างเล็กงอนหนักขึ้นกว่าเดิม
"เลิกพูดชื่อนั้นซักทีเถอะน่า .. ชั้นไม่อยากได้ยิน" จุนซูสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ทำให้อีกฝ่ายต้องกระตุกยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้
แต่ร่างสูงก็เลือกจะพูดต่อ เพื่อให้คนปากแข็งยอมรับในความรู้สึกของตัวเองซักที
"ทำไมเหรอ.. ที่นายไม่อยากได้ยิน เพราะนายคิดถึงไอ่ยูชอนมันใช่มั้ยล่ะ~ อย่ามาปากแข็งหน่อยเลยจุนซู ทำมาบอกว่าไม่อยากเห็นหน้ามัน
แต่ที่จริงแล้ว นายก็กำลังรอให้หมอนั่นมาหานาย มาง้อนายเหมือนทุกทีอยู่ใช่มั้ย"
ไม่รู้ว่าคำพูดของแทบินจะแทงใจดำหรือว่าอะไร แต่มันก็ทำให้จุนซูหันควับมาทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะูพูดจบประโยค
ร่างเล็กเผลอพูดออกมาเสียงดัง กลบเกลื่อนอีกฝ่ายที่ทำเป็นรู้ดีราวกับมานั่งอยู่กลางใจ
"ชั้นไม่ได้คิดถึงยูชอน! แล้วก็ไม่ได้รอให้เจ้านั่นมาง้อด้วย!"
แทบินอ้าปากออกมาเล็กน้อย เลิกคิ้วสูง พลางพยักหน้าขึ้นลงเบาๆอย่างน่าหมั่นไส้
"อ๋อเหรอ~~ งั้นชั้นคงคิดผิดไปสินะว่า นายหายโกรธมันแล้ว แต่นายแค่อยากจะฟังคำอธิบายจากมันอยู่.."
ร่างสูงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นจุนซูทำหน้างอ เพราะถูกเขาจี้เข้าตรงจุด
"ยูชอนน่ะเคยขัดใจนายซะที่ไหน .. ถ้านายไม่เข้าไปหามันก่อน มันก้อคงไม่กล้าเข้ามาหานายหรอก
ลองนายได้บอกว่าไม่อยากเห็นหน้ามัน คนซื่อบื๊ออย่างเจ้านั่นก้อคงได้แต่ทำตาม ยอมไม่มาหานายทั้งที่มันอยากจะมาเจอนายใจจะขาดหรอก"
แทบินทำหน้าตาจริงจังอย่างที่ไม่เคยเห็นบ่อยนัก พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
".. จุนซู ... ทุกครั้งที่ผ่านมา ก็มีแต่มันที่ง้อนาย ... คราวนี้มันคงไม่มากไปหรอกใช่มั้ยที่นายจะเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหามันก่อนบ้าง.."
เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น สีหน้าของจุนซูก็เปลี่ยนไปทันที ดวงตาคู่สวยช้อนมองเพื่อนรักด้วยแววตาอันสับสน
"แต่เค้าโกหกชั้นนะแทบิน.." ริมฝีปากบางเอ่ยอย่างแผ่วเบาๆ เรียกให้ร่างสูงต้องยกมือขึ้นมาลูบหัวอีกฝ่ายเป็นเชิงปลอบ
"นายเองก็รู้อยู่แก่ใจนะจุนซู ว่าตอนนี้นายคิดยังไงกับเรื่องนี้ นายคิดยังไงกับยูชอน ..
ไอ่เรื่องที่ว่าโกหกน่ะ .. โกหกแล้วไง ที่มันทำไปทุกอย่างเพราะไม่อยากเสียนายไปก็เท่านั้น
อะไรผิด อะไรถูก ไม่เห็นต้องสนใจเลยนี่นา นายรักหมอนั่น หมอนั่นก้อรักนาย แล้วนายยังจะกังวลอะไรอีก"
"แล้วแจจุงล่ะ แจจุงก็....รักยูชอนเหมือนกันนะ" เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นอย่างลำบากใจที่จะพูด ทำให้อีกฝ่ายต้องหัวเราะออกมาเบาๆ
"นายไม่ใช่นางเอกหนังนะจุนซู .. ไอ่เรื่องที่จะต้องเสียสละความรักของตัวเอง เพราะกลัวคนอื่นจะเสียใจน่ะ มันโคตรจะน้ำเน่าเลยเหอะ
สมัยนี้น่ะนะ มีแต่จะต้องแย่งให้ได้มาเป็นของตัวเองซะมากกว่า .. แต่นายสองคนน่ะรักกัน ใจตรงกันอยุ่แล้วเห็นๆ
แล้วทำไมจะต้องมานั่งกังวลกับความรู้สึกของคนอื่นกับเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้ด้วยล่ะ ..
อย่าพยายามหาเหตุผลมาอ้างหน่อยเลย .. เป็นคนดีน่ะมันยากนะ .. สู้เห็นแก่ตัวดูซะบ้าง ชั้นว่ามันยังจะดีซะกว่า ~"
แทบินมองอีกฝ่ายอย่างคนรู้ทัน .. ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าตอนนี้จุนซูคิดอะไรอยู่ เพียงแต่ร่างเล็กไม่ยอมรับมันก็เท่านั้น ..
"นายนี่มันเห็นแก่ตัวชะมัด.." เสียงเล็กบ่นอุบอิบ พลางซุกหน้าลงกับหัวเข่าเพื่อหลบตาอีกฝ่าย เรียกเสียงหัวเราะจากคนอารมณ์ดีได้อีกระลอก
ก่อนที่แทบินจะรั้งตัวอีกฝ่ายมาโอบไหล่ไว้หลวมๆ พลางลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆอย่างนึกเอ็นดู
"ชั้นก็เป็นของชั้นแบบนี้นั่นแหละ .. นายเองต่างหากจุนซู ..
คิมจุนซูที่กล้าจะยอมรับความคิด ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ใช่จุนซูที่อยู่ตรงหน้าชั้น คนนี้รึเปล่า"
ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนรักที่โอบไหล่เขาไว้ เมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูอ่อนโยนไม่เหมือนเคย
.. จุนซูรู้ดี ว่าในทุกๆคำพูด ทุกๆการกระทำของเพื่อนคนนี้เต็มไปด้วยความหวังดีต่อเค้าเสมอ ..
.. ถึงแม้จะชอบกวนใจ ชอบแกล้งไปบ้าง .. แต่นั่นก็คือวิธีการปลอบใจในแบบของแทบิน ..
ซึ่งจุนซูก็นึกขอบคุณอีกฝ่ายอยู่เสมอมา .. เพราะถ้าไม่มีอีกฝ่าย เค้าก็คงจะไม่รู้สึกดีขึ้นได้ถึงขนาดนี้
ดวงตาคู่สวยช้อนมองอีกฝ่ายอย่างซาบซึ้งใจ ก่อนจะโผเข้ากอดคนตัวโตกว่าพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณ
"ขอบคุณนะแทบิน .. ขอบคุณมากๆเลย"
เสียงหวานพูดอู้อี้อยู่กับอกของเพื่อนตัวสูงที่ยิ้มออกมาบางๆ พลางลูบหัวของเขาเบาๆอย่างเอ็นดู
มือหนาโยกหัวอีกฝ่ายที่ติดจะขี้อ้อนราวกับเด็กๆ ทำให้ดูน่าปกป้องทะนุถนอมอยู่เสมอ
ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทั้งยูชอนและเพื่อนในกลุ่มทุกคนออกจะตามใจคนตัวเล็กไปซะทุกเรื่อง ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้
"นายมันก็เป็นซะอย่างเงี้ย .. แล้วเมื่อไหร่จะโตซักทีน่ะ หืมส์ ไอ่ตัวเล็ก" ร่างสูงขยี้หัวอีกฝ่ายเบาๆ
"แทบิน ... ชั้นน่ะ .."
"ชั้นไม่รู้ว่าสิ่งที่ชั้นคิดมันถูกรึเปล่า .. แต่ว่า ต่อให้คิดทบทวนไปมาอีกหลายครั้ง คำตอบมันก็ยังเหมือนเดิม"
จุนซูคลายอ้อมกอดออก ก่อนเอ่ยกับอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง
"ทำตามที่ใจนายอยากจะทำเถอะ"
แทบินคลี่ยิ้มกว้างใส่อีกฝ่ายก่อนเอ่ย หลังจากเหลือบไปเห็นใครบางคนมายืนอยู่ตรงประตูรั้วหน้าบ้าน
"แต่อย่ากังวลไปเลยจุนซู .. ตัวช่วยของนายมาหาถึงที่แล้วล่ะ"
.
.
.
ควันพิษจากบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ถูกอัดเข้าปอดของร่างสูงที่้นั่งนิ่งอยู่ริมแม่น้ำฮัน
ทั้งที่ยูชอนตั้งใจจะไปง้อขอคืนดีกับจุนซูที่บ้านของแทบินตั้งแต่ช่วงสายๆ
แต่เอาเข้าจริงแล้ว เขาเองก็ไม่มีความกล้าพอที่จะไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
จึงทำให้ต้องมานั่งปล่อยตัวปล่อยใจที่นี่จนเกือบพลบค่ำ แทนที่จะขับรถไปยังบ้านของเพื่อนรักอย่างที่ตั้งใจเอาไว้
ยูชอนรู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไร .. แต่ก็ไม่คิดว่า ตัวเขาจะกลายเป็นคนขี้ขลาดได้ถึงเพียงนี้
..เพราะแค่คิดขึ้นมาว่า ถ้าจะต้องไปเจอจุนซูทำสายตาเย็นชา มองเขาเหมือนไม่มีตัวตน ไม่มีเค้าอยู่ในสายตา
ถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงจะทนไม่ได้แน่ๆ .. แค่คิดว่าถูกคนที่รักที่สุดเกลียด เขาก็แทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว
นึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งในอดีต ตอนที่จุนซูทิ้งเขาไป และไม่ยอมติดต่ออะไรกลับมาเลย
ทั้งที่เค้าเขียนจดหมายไปหาหลายร้อยฉบับ หรือแม้แต่โทรข้ามประเทศไปหา .. แต่จุนซูก็ไม่ยอมคุยกับเขา
ในตอนนั้น เขารุ้สึกเหมือนสูญเสียไปแล้วในทุกๆอย่าง
ถึงแม้จะรู้เหตุผลที่จุนซูทำแบบนี้กับเขา เพราะต้องการให้เขาตัดใจ แต่เขาก็ทำไม่ได้ ..
ถึงแม้จะลองคบกับแจจุงเพื่อให้ลืมจุนซู .. แต่ทุกครั้งที่หลับตาเขาก็มองเห็นภาพของจุนซูในทุกๆครั้ง
รู้ตัวดีมาตลอด .. จนมาได้พบกับจุนซูอีกครั้งเขาถึงได้เข้าใจ .. เขารักแค่จุนซู รักแต่จุนซูคนเดียวตลอดมา
แต่จะให้ทำยังไงได้อีก .. เพราะในตอนนี้ .. จุนซูเกลียดเขาไปเสียแล้ว ..
"..ชั้นเคยบอกแล้วใช่มั้ย..ว่าไม่ชอบให้นายสูบบุหรี่.."
เสียงหวานอันคุ้นหูที่แผ่วเบาราวกับจะพัดหายไปกับสายลม แต่กลับดังก้องเข้าไปในความรู้สึก ..
ยูชอนคิดว่าตัวเองหูฝาดไป แต่เมื่อหันกลับไปมองด้านหลัง แล้วเห็นคนที่เขาเฝ้าคิดถึงกำลังยืนอยู่ใกล้ๆ
ร่างสูงก็รุ้สึกราวกับว่าทุกสิ่งรอบกายกำลังหยุดเคลื่อนไหว ... ภาพที่เขาเห็นมีแต่จุนซูที่ยืนอยู่ตรงหน้าเท่านั้น
.. เขาคงไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม ..
"..จุนซู.."
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแหบพร่า ไม่รู้เพราะพิษของบุหรี่หลายมวนที่สูบไป หรือเพราะก้อนสะอื้นที่เเล่นขึ้นมาจุกอก
อยากจะเดินเข้าไปคว้าคนตรงหน้าเข้ามากอด แต่ก็ไม่กล้า .. ทำได้เพียงแต่นั่งนิ่งอยุ่อย่างนั้น
"ชั้นไปหานายที่ห้อง แต่ก็ไม่เจอ.. เลยคิดว่านายต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ"
จุนซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ได้ พลางขยับตัวเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างอีกฝ่าย
ที่เอาแต่นั่งบื้อไม่พูดไม่จาและจ้องหน้าเขาอยุ่ตลอดราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง
.. จุนซูเองก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกัน .. ว่าเขาจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหายุชอนก่อนแบบนี้ ..
.. ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของแจจุง ..
"แจจุง.. ผม .. ผมขอโทษคุณจริงๆนะฮะ .. ผมขอโทษแจจุงจริงๆ"
ดวงตาคู่สวยที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาแล้วหลายวัน เอ่อไปด้วยน้ำหยาดใสๆ
เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเพื่อนใหม่ที่เขาได้ทำร้ายจิตใจไปอย่างไม่รู้ตัว
"จุนซู..อย่าร้องไห้สิครับ ผมไม่ได้มาที่นี้เพราะอยากจะเห็นน้ำตาของจุนซูหรอกนะ"
เสียงหวานของอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน พลางยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาจากใบหน้าน่ารักของคนตรงหน้า
แต่มันกลับทำให้คนตัวเล็กร้องไห้หนักเข้าไปอีก เมื่อรู้สึกได้ถึงความห่วงใยอย่างจริงใจของอีกฝ่าย
"ฮึกก.. ทำไมแจจุงยังทำดีกับผม .. ฮึกก .. ทั้งที่ .. ทั้งที่ผมกับยูชอนทำให้คุณต้องเจ็บปวด"
"ผมไม่ได้โกรธอะไรจุนซูเลยนะครับ .. เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปคิดถึงมันเลยนะ" แจจุงยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
"ที่ผมมาวันนี้ เพราะผมอยากให้คุณสองคนปรับความเข้าใจกันนะครับ ..
จุนซูเลิกโกรธยุชอนเถอะนะ ที่เขาทำไปทุกอย่างก็เพราะเค้ารักจุนซูจริงๆนะครับ"
ร่างบางพูดออกมาจากใจ ถึงแม้ความจริงบางอย่างจะให้ให้เขาต้องเจ็บปวดอยู่ลึกๆ
จุนซูได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างที่พูดอะไรไม่ออก .. จริงอยู่ที่เขากับแจจุงเพิ่งจะได้รู้จักกัน
แต่เขาก็รู้ว่าแจจุงเป็นคนดีมากขนาดไหน .. แต่ไม่คิดเลยว่า จะดีถึงขนาดที่จะยอมบากหน้ามาหาเขา
และขอให้เขากลับไปหายูชอน ทั้งที่ตัวเองจะต้องเป็นฝ่ายที่เจ็บปวดเสียใจอยู่คนเดียว
"จุนซูไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดต่อผม ... เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น จุนซูไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยจริงๆนี่ครับ
ผมไม่เคยโกรธคุณเลย ผมรู้ว่าจุนซูรู้สึกยังไง แต่ว่า .. คุณไม่จำเป็นจะต้องโทษตัวเองนะครับ"
ร่างบางกุมมือเล็กของอีกฝ่ายเอาไว้พลางบีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจ
"เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องของความรู้สึก .. เราไม่สามารถบังคับจิตใจใครได้ เราควบคุมมันไม่ได้
แต่เราเลือกที่จะยอมรับมันได้นะครับ"
"ผมยอมรับและทำใจได้แล้วว่าเรื่องของผมกับยูชอนมันจบไปแล้ว ..
ผมก็จะยินดีและมีความสุขกับเค้าไปด้วย ถ้าเค้ามีความสุขและสมหวังกับความรักที่เค้ารอคอยมาตลอด
.. ซึ่งนั่นก็คือจุนซูนะ ... ที่จะทำให้ทั้งผม ทั้งยูชอนมีความสุข
ผมเองก็ไม่สบายใจ ถ้าต้องเห็นคุณสองคนต้องเลิกกัน ทั้งๆที่ยังรักกัน เพราะผม"
"แจจุง.."
"ดีกันเถอะนะครับ เพื่อความสุขของพวกเราทั้งสามคน"
"รู้อะไรมั้ยยูชอน .. ชั้นรู้สึกเสียใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ชั้นรู้สึกเหมือนถูกหลอก รู้สึกเหมือนโดนหักหลัง
มันทำให้ชั้นรู้สึกสมเพศตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองโง่มาก .. และมันก็เลยทำให้ชั้นเกลียดนาย .. ไม่อยากเห็นหน้านายอีก .."
น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยออกมานั้น ทำลายความเงียบระหว่างคนทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างกัน แต่ไม่ยอมพูดอะไรกันเลยในช่วงเวลาหนึ่ง
ยูชอนสีหน้าสลดลงเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น พร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปลบในอก
เขาได้แต่นั่งมองอีกฝ่ายพูดไปเรื่อยๆ ทั้งที่เค้ามีเรื่องอยากจะบอกอะไรกับจุนซูมากมาย
แต่เมื่อคนตัวเล็กได้มาให้เห็น และนั่งอยู่ข้างกายจริงๆ เขากลับไม่กล้า .. ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนตรงหน้าที่กำลังหันมามองเขาอยู่
".. แต่ว่านะ .. พอเวลามันผ่านไป ชั้นก็นั่งเฝ้าคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง .. ว่าที่ชั้นเสียใจ ที่ชั้นเจ็บปวดมันเป็นเพราะอะไร
จริงอยู่ชั้นโกรธนายที่นายโกหกชั้น .. แต่สุดท้าย สิ่งที่ทำให้ชั้นรู้สึกเสียใจและเจ็บปวดมากที่สุด ..
ก็คือ การที่ได้รู้ว่า นายไปรักคนอื่นนอกจากชั้น ..
.. นายรู้มั้ยยูชอน .. ตอนที่นายบอกกับชั้นว่า นายยังรักชั้นอยู่และนายยังไม่มีใคร ชั้นดีใจมากแค่ไหน ..
ชั้นรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะได้นายกลับมา .. ชั้นดีใจที่นายยังเป็นของชั้นอยู่ และยังรักชั้นอยู่เหมือนเดิม"
มือเล็กเลื่อนขึ้นลูบใบหน้าคมที่นิ่งอึ้งไป เมื่อได้ยินความในใจของอีกฝ่ายที่ไม่เคยบอกเขามาก่อน
".. ชั้นรู้ว่าตัวเองผิดและเห็นแก่ตัวแค่ไหน ที่ทิ้งนายไปเรียนต่อ ทิ้งนายไปโดยที่ไม่สนใจความรุ้สึกของนายเลย
ชั้นบอกกับตัวเองว่า ชั้นจะปล่อยนายไปเจอคนที่ดีกว่า และจะพยายามตัดใจจากนาย
... แต่นายรู้มั้ย .....วินาทีเเรกที่ชั้นได้พบกับนาย .. ชั้นก็รู้แล้วว่า มันยังเหมือนเดิม ..
ความรุ้สึกของชั้นที่มีต่อนาย ต่อให้ตัดใจและห่างกันไปนานแค่ไหน แต่มันก็ยังเหมือนเดิม
ชั้นรักนาย .. ชั้นต้องการนาย .. ชั้นอยากให้นายกอดชั้น .. ชั้นอยากให้นายเป็นของชั้นเหมือนกับเมื่อก่อน"
เสียงหวานทิ้งช่วงไปซักพัก พลางจ้องลึกลงไปในดวงตาของร่างสูง
"ชั้นเพิ่งรู้ว่าชั้นรักนายมากขนาดไหน .. ชั้นดีใจที่นายยังรอชั้นอยู่ ... แต่ว่า .. ความจริงแล้ว มันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น"
ร่างเล็กแค่นยิ้มออกมา ก่อนจะลดมือที่กำลังลูบใบหน้าของอีกฝ่ายลง
น้ำเสียงหวานเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย จากความรุ้สึกลึกๆที่แล่นขึ้นมาในอก
"พอได้มารู้ว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมานายมีคนอื่น นายรักคนอื่นนอกจากชั้น ชั้นก็รู้สึกเจ็บปวดจนทำใจไม่ได้
ยิ่งคิดว่าสองมือของนายที่กอดชั้น เคยไปกอดคนอื่นมาก่อน ชั้นก็รู้สึกรับไม่ได้ .. แล้วก็รู้สึกเกลียดนายเอามากๆ"
"จุนซู.." ร่างสูงครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเห็นน้ำหยาดใสเอ่อขึ้นมาในดวงตาคู่สวยที่เขามองสบ
มือหนาเลื่อนไปกุมมืออีกฝ่ายเอาไว้อย่างปลอบโยน และเค้าก็รู้สึกโล่งใจที่จุนซูไม่ได้ดึงมันออก ร่างเล็กได้แต่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น
"แต่พอชั้นนึกย้อนทบทวนไปอีกที .. ชั้นเองต่างหาก .. ชั้นเป็นคนบอกนายเองว่า ถ้านายเจอคนที่ดีกว่าชั้น
.. คนที่เค้ารักนาย พร้อมจะดูแลนาย .. คนที่นายรัก .. นายก็อย่ารอชั้น ... ทั้งที่ชั้นเป็นคนพูดแบบนั้นแท้ๆ
แต่พอเอาเข้าจริงๆ ชั้นก็ทำใจยอมรับมันไม่ได้ .. แถมยังพาลมาโกรธนายอีก .. ชั้นนี่มันแย่จริงๆเลยใช่มั้ย"
ร่างเล็กสะอื้น พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา ทำให้ยูชอนรุ้สึกราวกับถูกบีบที่หัวใจ
มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าหวาน พลางส่ายหัวไปมาเบาๆ
"..ไม่ใช่นะจุนซู นายไม่ผิดเลยซักนิด .. ชั้นผิดเองที่ไม่รอนาย ชั้นผิดเองที่มีคนอื่นนอกจากนาย
แถมยังโกหกนายอีกสารพัด .. อย่าร้องไห้เลยนะจุนซู ชั้นต่างหากที่ผิด ไม่ใช่นายเลยนะจุนซู ไม่ใช่นาย"
มือหนารวบร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดอย่างอดใจไว้ไม่ได้ เมื่อได้ยินร่างเล็กพูดราวกับว่าตัวเองเป็นคนผิดไม่ใช่เขา
ร่างสูงพยายามกดน้ำเสียงที่กำลังสั่นเครือของเขาให้เป็นปกติ เพื่ออธิบายความรุ้สึกของตัวเองให้อีกฝ่ายได้เข้าใจ
"ชั้นผิดเองจุนซู ..ชั้นมันเป็นแค่คนอ่อนแอ ที่อยู่คนเดียวไม่ได้ จะต้องมีใครซักคนอยู่ข้างๆ ..
ตอนนายไม่อยู่ชั้นเหงามาก และไม่อยากแม้แต่จะมีชีวิตอยู่เพื่อทำอะไรทั้งนั้น
แต่พอได้มาเจอกับแจจุง .. เค้าดูแลชั้นดีมาก .. เค้าดีกับชั้น จนชั้นคิดว่า ถ้าชั้นมีเค้า ชั้นคงจะเลิกคิดถึงนาย
.. แต่ก็เปล่าเลย .. ชั้นไม่เคยเลิกคิดถึงนายเลยซักวัน ชั้นฝันเห็นนายทุกคืน ชั้นไม่เคยลืมนาย ไม่เคยเลิกคิดถึงนายได้เลย .."
ยูชอนคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย พลางเชยคางอีกฝ่ายให้มองสบตา
"จนกระทั่งได้มาเจอนายอีกครั้ง ได้กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง ..
ชั้นก็ยิ่งแน่ใจว่า ความรักของชั้นที่มีให้แจจุง มันไม่ใช่ในแบบของคนรัก
ชั้นรู้สึกดีกับเค้าในฐานะเพื่อน และรู้สึกขอบคุณเค้าเสมอที่เค้าดูแลชั้นอย่างดีมาโดยตลอด ..
มันไม่ใช่ความรัก จุนซู ... คนเดียวที่ชั้นรู้สึกรัก ... คนเดียวที่เป็นความรักของชั้นก็คือนาย"
ร่างสูงพูดออกมาจากใจ พลางจ้องลึกไปในดวงตาคุ่สวยที่กำลังสั่นไหวอย่างไม่แน่ใจในคำพุดของเขา
มือหนาดึงมือของอีกฝ่ายขึ้นมาทาบตรงหัวใจของเขา ก่อนเอ่ยขึ้นมาอย่างอ่อนโยน
"นายได้ยินเสียงหัวใจของชั้นมั้ย .. เชื่อชั้นมั้ยว่ามันไม่ได้โกหกนาย"
จุนซูนิ่งรับสัมผัสจากเสียงเต้นของหัวใจอีกฝ่าย พร้อมกับสบสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักมากมายมาให้เขา
.. ในนาทีนี้ มันไม่มีอะไรสำคัญแล้ว .. เสียงหัวใจของเขาที่เต้นไปพร้อมๆกับยูชอน เสียงหัวใจที่เอาแต่เรียกร้้องหายูชอน
.. เมื่อเป็นอย่างนั้นแล้ว .. เขาจะต้องสนใจอะไรอีก ..
"..ชั้นเชื่อนาย .. เชื่อว่านายไม่ได้โกหก .. และต่อให้นายโกหก ชั้นก็ไม่สน ..
ชั้นรักยูชอน .. ชั้นจะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว .. ขอแค่มีนายก็พอ"
ร่างเล็กยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เขารักยูชอน ขอแค่ให้มียูชอน เขาก็จะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
เพราะเขารู้ดีว่าถ้าขาดยูชอนแล้วเขาคงจะอยู่ไม่ได้ เขาจะไม่มีทางพบเจอกับความสุขเลยถ้าไม่มียูชอน
"ขอบคุณนะจุนซู .. ขอบคุณ.." น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
เพียงแค่ได้ยินคำว่ารักอีกครั้ง เขาก็รู้สึกเหมือนกับได้รับการให้อภัยจากการทำความผิดอันใหญ่หลวง
ร่างสูงรั้งอ้อมกอดเข้ามาแน่น พลางแนบแก้ม ทาบลงกับใบหน้าหวานของอีกฝ่ายอย่างรักใคร่
กระซิบลงตรงข้างหู พร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่เมื่อได้สัมผัสถึงไออุ่นของคนในอ้อมกอด
"ชั้นสาบานจุนซู .. จากนี้ไปจนกว่าชั้นจะหมดลมหายใจ ชั้นก็จะรักแค่นายคนเดียว"
... เป็นทั้งคำสาบานและคำสัญญา พร้อมกับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งของพวกเราทั้งสองคน ...
.
.
.
2 ปีผ่านไป ..
ไออุ่นจากแสงแดดยามเช้าส่องลอดเข้ามาจากทางหน้าต่างตกกระทบลงบนใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มอย่างเป็นสุข
ให้ต้องพลิกตัวซุกร่างเปล่าเปลือยของตนเข้าไปในอ้อมกอดอุ่นของใครบางคนที่โอบกอดเขาไว้อย่างอ่อนโยน
เปลือกตาหนากระพริบถี่ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาในที่สุด เพราะแรงขยับยุกยิกของคนในอ้อมกอด
ร่างสูงยิ้มบางๆ เมื่อก้มลงมองร่างภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ซุกไซร้หน้าลงกับอกของเขา ทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท
ยูชอนเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าอีกฝ่ายออก พลางนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ในอดีตเมื่อสองปีที่ผ่านมา
.. หากวันนั้นจุนซูไม่เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาก่อน เขาเองก็ไม่รู้ว่า ในวันนี้จะมีร่างเล็กอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างนี้อยู่อีกมั้ย ..
ทั้งหมดต้องขอบคุณแจจุงที่ทำให้เค้าทั้งคู่กล้าที่จะเดินเข้ามาหันหน้าปรับความเข้าใจกัน
และขอบคุณจุนซูที่ให้อภัยในความผิดของเขา .. ขอบคุณที่ยังรักเขา และเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ด้วยกันอีกครั้ง
"ขอบคุณนะจุนซู.."
ร่างสูงก้มลงกระซิบข้างหูของคนที่กำลังหลับ พลางก้มลงหอมแก้มใสเบาๆอย่างอดใจไว้ไม่ได้
ก่อนจะไล้ริมฝีปากกดจูบลงเบาๆทั่วใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มอยู่ ลามไปถึงซอกคอขาวและหัวไหล่มน
พร้อมกับลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของอีกฝ่ายไปทั่วกายเล็กอย่างทะนุถนอม
แต่เหมือนยิ่งได้สัมผัสก็ดูจะลามปามหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ เมื่อริมฝีปากอุ่นเริ่มเลื้อยลากเข้าไปใต้ผ้าห่ม
ทำเอาคนตัวเล็กที่กำลังเคลิ้มๆตั้งใจที่จะนอนหลับต่อ ต้องตื่นขึ้นมาอย่างเต็มตา
เมื่อสัมผัสถึงมือหนาที่ลากไล้ไปทั่วกายของตนอย่างถือสิทธิ์
"นี่คิดจะลักหลับกันรึยังไง~"
น้ำเสียงงัวเงีย และดวงตาคู่สวยที่ตั้งใจจะปิดลงสู่ห้วงนิทราเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ตวัดค้อนอีกฝ่ายที่เอาแต่กอดจูบลูบไล้เขาไม่หยุด
ร่างสูงยิ้มกว้าง สบตากับอีกฝ่ายอย่างหยอกเย้า พลางกดริมฝีปากกับแก้มนุ่มแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว
"แล้วนายอยากให้ชั้นทำอย่างนั้นรึเปล่าล่ะ"
ร่างเล็กนิ่งคิดไป ก่อนจะเงยขึ้นสบกับดวงตาคมด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
"ก็..ลุ้นอยู่นิดหน่อย" จุนซูพูดพลางอมยิ้มนิดๆ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากอีกฝ่ายกับคำตอบที่ไม่คาดว่าจะได้รับ
"โอ้โห เดี๋ยวนี้ปากคอเราะร้ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย~ นี่เพราะอยู่กับฮีชอลมากไปแน่ๆเลยใช่มั้ย เจ้าหญิงของชั้นถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้"
ยูชอนทำตาโต นึกทึ่งกับความแก่นเซี๊ยวของคนรักที่ดูจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน
ตั้งแต่ได้ไปสนิทกับฮีชอลเจ้าของร้านดอกไม้ที่แจจุงทำงานอยู่
ซึ่งดูเหมือนจุนซูจะซึมซับความร้ายกาจของอีกฝ่ายเข้ามาเต็มๆ
ทำเอาบางครั้งยูชอนต้องนึกปวดหัวกับคนตัวเล็กที่ดูจะเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน
"ใครเป็นเจ้าหญิงของนายกัน~ ชอบทึกทักเอาเองอยู่เรื่อย ชักจะขี้หลงขี้ลืมแล้วนะเนี่ย~ตาแก่หัวล้าน~~~"
มือเล็กยกขึ้นดีดหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือมาดึงจมูกร่างสูงเล่นไปมา พลางหัวเราะคิกคักชอบใจอยู่คนเดียว
จนยูชอนอดไม่ได้ที่จะฟัดคนในอ้อมกอดอย่างหมั่นเขี้ยวโทษฐานที่ทำตัวน่ารักน่ากอดเกินเหตุ
เรียกเสียงหัวเราะใสๆให้ดังก้องไปทั่วห้อง
"ฮะฮะฮะ~~ โอ๊ยยยย ..ไม่เอานะยูชอน .. ฮะฮะ ~~ อย่าแกล้งกันสิ ชั้นปวดเอวอยู่นะ~~"
"เอ๋~ ทำไมปวดล่ะ ไปทำอะไรมาน่ะจุนซู ไปทำอะไรมา หืมส์"
ร่างสูงแกล้งถามอีกฝ่ายทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ โดยไม่หยุดจี้เอวของคนตัวเล็กที่ดิ้นพราดๆอยู่บนเตียงด้วยความจั๊กจี๊
"คนบ้าตัวเองแหละทำ ยังมีหน้ามาถามอีก~~ โอ๊ยยูชอน~~ ไม่เล่นแล้ว ชั้นปวดเอววววว~~"
ร่างเล็กเริ่มงอแงเสียงดังในที่สุด ทำเอาอีกฝ่ายต้องเลิกแกล้ง เพราะไม่อยากเห็นคนรักต้องทำหน้าบูดแต่เช้า
"อ่่ะๆๆ ไม่แกล้งแล้วครับ ~ อย่าทำหน้างออย่างนั้นดิ โอ๋ๆๆ คนดี ยูชอนขอโทษนะคร้าบบ นะ"
ร่างสูงยื่นนิ้วก้อยง้ออีกฝ่ายที่งอนหนัก จนลุกขึ้นมานั่งกอดอก แถมยังสะบัดหน้าหนีซะจนผมปลิวกระจาย
"จุนซูอา~ อย่างอนอย่างงี้สิ ดีกันน้า จะให้ทำอะไรก็ได้ หายงอนเถอะน้าคนดี~"
ยูชอนรวบร่างอีกฝ่ายเข้ามากอดจากด้านหลัง พลางยื่นนิ้วก้อยง้อขอคืนดี จึงทำให้ไม่เห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์ของจุนซูที่แอบยิ้มอยู่
"หายก็ได้~ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน!"
"แล้วจะให้ทำอะไรล่ะหืมส์" ร่างสูงโน้มตัวมาข้างหน้าอีกฝ่าย พลางสบเข้ากับดวงตาใสที่แฝงประกายความเจ้าเล่ห์
จุนซูพลิกตัวเข้าโอบรอบคออีกฝ่าย พลางเลื่อนตัวขึ้นไปนั่งบนตัก เอียงคอน่ารักให้คนมองใจสั่นเล่นๆ
"อาบน้ำให้หน่อย..ได้มั้ย~"
เสียงหวานของคนช่างยั่ว เรียกรอยยิ้มกว้างจากคนฟังอย่างยินดี ร่างสูงลุกขึ้นอุ้มอีกฝ่ายขึ้น ตรงเข้าไปในห้องน้ำแทบจะทันที
ก่อนที่เสียงครางแผ่วๆของคนตัวเล็กจะดังเล็ดลอดออกมายาวนานตลอดช่วงเช้าของวัน
... สาบานว่า จะขัดให้สะอาดทุกซอกทุกมุมเลยครับเบบี๋~~ ...
.
.
.
กริ๊งๆ .. กริ๊งๆ ..
เสียงกระดิ่งอันเดิมที่บานประตูของร้านดอกไม้ดังขึ้น พร้อมกับร่างของจุนซูกับยูชอนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับของขวัญกล่องใหญ่ในมือ
.. วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของแจจุงอีกปีแล้วที่พวกเขาทั้งสามคนต่างอยู่ร่วมฉลองกัน พร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ ..
"ไม่มาซะงานเลิกเลยล่ะไอ่ยูชอน~" เสียงทักทายทะเล้นๆดังมาจากปากของแทบิน ที่ตอนนี้กลายเป็นแขกประจำของร้านไปเสียแล้ว
เพราะเจ้าตัวเกิดติดใจในฝีปากอันกล้าแกร่งของฮีชอลเจ้าของร้านหน้าสวย จนต้องแวะเวียนมาปะทะคารมด้วยซะบ่อย
จนกลายเป็นสนิทสนมกับทั้งแจจุง ฮีชอล แล้วก็ชางมินไปด้วย
"ชั้นเพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าแกกลายเป็นพนักงานร้านดอกไม้ไปซะแล้ว" ยูชอนหัวเราะเบาๆ พลางก้าวเข้าไปตบบ่าทักทายเพื่อนรัก
พร้อมๆกับที่จุนซูถูกฮีซอลลากเข้าไปช่วยงานในครัว ที่มีแจจุงกำลังเตรียมอาหารเพื่อยกออกมาเสิร์ฟอยู่
"ไม่ได้หรอกเว้ย ช่วงนี้ต้องมาถี่ เดี๋ยวโดนว่าที่ผู้จัดการสาขาคนใหม่ทำคะแนนนำไปล่ะยุ่งเลย"
แทบินทำหน้ากวนๆ พยักเพยิดไปอีกทาง ที่มีชางมินกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ เรียกเสียงหัวเราะจากร่างสูงได้อีกระลอก
"ว่าไม่ได้นะเว้ย~ นั่นบอสใหญ่เชียวนา" ยูชอนพูดพลางพยักหน้าทักทายอีกฝ่ายที่กำลังเดินมาหาเขาเมื่อจัดโต๊ะเสร็จ
"บอสเบิสอะไรของแก" ชางมินเข้ามากอดคออีกฝ่ายอย่างสนิทสนม ก่อนจะรับแก้วจากแทบินมาดื่ม พลางพูดคุยตามประสาชายหนุ่ม
... ชางมินเองก็ตัดสินใจลืมเรื่องเก่าๆ และกลับมาเป็นเพื่อนที่สนิทสนมกับยูชอนเหมือนเดิม
อาจจะห่างกันไปบ้าง เพราะชางมินต้องไปดูแลบริษัทอีกสาขาหนึ่งอย่างเต็มตัว ทำให้ไม่ได้เจอกับยูชอนและจุนซุบ่อยๆ..
แต่นั่นก็ไม่มีผลอะไรเท่าไหร่ เพราะพวกเขาต้องนัดสังสรรค์กันเป็นประจำทุกอาทิตย์อยู่แล้ว ..
"คัมปาย~"
"แฮปปี้เบิร์ดเดย์แจจุง~"
เสียงอวยพรเเสดงความยินดีดังขึ้น พร้อมกับอาหารหน้าตาน่ากินที่ถูกยกออกมาจากห้องครัววางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหาร
ร่างบางเจ้าของวันเกิดยิ้มรับพลางเอ่ยขอบคุณเพื่อนๆที่มาร่วมงานวันเกิดของเขาอย่างมีความสุข
มื้ออาหารถูกดำเนินไปพร้อมกับการพูดคุยรวมไปถึงเสียงหัวเราะเฮฮาบนโต๊ะจากมุขตลกของแทบิน
และการถูกรุมแกล้งของยูชอน ที่ดำเนินการโดยจุนซุและฮีซอลตัวแสบ โดยมีชางมินเป็นลูกคู่อยู่เป็นระยะ
เรียกรอยยิ้มกว้างอย่างเป็นสุขบนใบหน้าของแจจุงที่นั่งมองผู้คนรอบข้างของเค้ามีความสุข อย่างดีใจ
"นี่ยูชอน~ ชั้นเห็นแจจุงเหมือนจะมองหาใครอยู่ตลอดเลยอ่ะ เค้ามองหาใครเหรอ"
ร่างเล็กเอ่ยถามคนรักขณะกำลังช่วยกันยกจานที่ใช้แล้วเข้ามาเก็บในครัว หลังงานเลี้ยงเลิก
ซึ่งยูชอนก็ได้แต่ส่ายหัวไม่รู้คำตอบ ทำเอาจุนซูต้องจิ๊ปากพาลใส่อย่างหงุดหงิดในความไม่ได้เรื่องได้ราวของคนรัก
เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากชางมินที่กำลังช่วยแทบินล้างจานอยู่ใกล้ๆ
"นี่นายไม่รู้จริงอ่ะจุนซู ว่าแจจุงเค้ากำลังอินเลิฟ~~"
ชางมินแกล้งพูดเกริ่นนำ ดึงความสนใจจากคนตัวเล็ก ซึ่งก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะจุนซูแทบจะถลาไปหาแหล่งข่าวในทันที
ทิ้งให้ยูชอนต้องส่ายหัวพลางยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูในพฤติกรรมของคนน่ารัก ที่ดูจะเหมือนฮีชอลเข้าไปทุกวันๆ
"แจจุงกำลังอินเลิฟกะใครอ่ะชางมิน" จุนซูเอ่ยถามอีกฝ่ายตาปริบๆ อย่างคนอยากรู้อยากเห็น
"ได้ยินว่าเป็นทายาทนักธุรกิจส่งออกรายใหญ่ล่ะ เป็นลูกคนเดียวด้วยนะ .. เค้ามาจีบแจจุงก่อน
เห็นว่ามาซื้อดอกไม้ทุกวันเลย .. ตื้อมาเป็นปี แจจุงก็เพิ่งจะมาใจอ่อนนี่เอง"
"โหย~แล้วทำไมชั้นไม่รู้มาก่อนเลยล่ะเนี่ย แจจุงใจร้ายชะมัด" คนตัวเล็กอมลมแก้มป่องอย่างงอนๆ
"แจจุงเก็บความรู้สึกเก่งจะตายไป นี่ชั้นก็เพิ่งรู้จากฮีชอลไม่นานนี่เอง" ชางมินเอ่ย
"แล้วเค้าชื่ออะไรเหรอ แล้วหล่อรึเปล่า~" จุนซูถามอย่างกระตือรือล้น เพราะเขารู้สึกดีใจกับแจจุงด้วยจริงๆที่มีคนดีๆมาชอบ
"ชื่อชองยุนโฮ .. หล่อโคตรๆ หล่อกว่าไอ่ยูชอน พันล้านเท่า!"
กลายเป็นแทบินที่เป็นคนตอบแทน เพราะชางมินเอาจานไปเก็บข้างในไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน ทำเอาจุนซูเกิดอาการงอนอีกรอบ
"นี่นายก็รู้เหรอแทบิน~! อะไรกัน~ ไม่ยอมบอกชั้นเลยซักคน"
คนตัวเล็กออกอาการงอแงหนัก ร้อนถึงยูชอนที่นั่งมองอยู่นานต้องเข้ามากอดปลอบ เรียกสายตาหมั่นไส้จากเพื่อนรักที่มองอยู่
"ไม่รู้ซักเรื่องนี่ไม่ตายหรอกน่าจุนซู .. แกก็เหมือนกันยูชอน โอ๋กันเข้าไป กอดกันเข้าไป เอากันเข้าไป
แม่ง ถ้าจุนซูเป็นผู้หญิงคงได้ลูกเป็นสิบ ตั้งทีมฟุตบอลได้พอดี" แทบินกัดคู่หวานที่มาสวีทให้เห็นต่อหน้าอย่างอดไม่ได้
"ไอ่นี่!~ แค่กอดเอง แกก็พูดเกินไป" ยูชอนเเก้ต่างแทนจุนซูที่ดูจะออกอาการเขินจนพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
"เออแค่กอด .. สงสัยกอดแรงไปเนอะ คองี้เป็นจ้ำๆ .. แกคิดว่าชั้นอยู่อนุบาลรึไง ไอ่ยูชอน"
แทบินส่ายหัวกับอาการแถไม่เนียนของเพื่อนรัก ที่ต้องถลึงตาใส่อีกฝ่าย เพราะจุนซูดูจะเขินหนักจนมาลงไม้ลงมือกับเขา
"ยูชอนบ้า! ทำให้เป็นรอยทำไม! คนอื่นรู้หมดเลย นิสัยไม่ดี บ้าชะมัด"
มือเล็กฟาดใส่ไม่ยั้งแก้อาการเขินจนหน้าแดง ทำเอายูชอนต้องรวบตัวอีกฝ่ายไว้
พลางลากออกมาให้พ้นรัศมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของแทบินที่่น่าหมั่นไส้จนอยากจะพุ่งเข้าไปถีบ
"ลากมาทำไมคนบ้าๆๆๆๆ" จุนซูดิ้นปั๊ดในวงแขนแกร่ง แต่ก็ต้องเงียบเสียงลง
เมื่อถูกร่างสูงเอามือปิดปาก พลางพยักเพยิดให้มองผ่านประตูออกไปยังห้องด้านนอก
ร่างเล็กมองค้อนอีกฝ่ายที่ปิดปากเขาเสียแรง ก่อนจะสอดส่ายสายตาออกไปเพื่อสังเกตการณ์ด้านนอก
.. ที่มีแจจุงยืนยิ้มเขินอยู่ โดยที่ตรงกันข้ามมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อบาดใจ ที่จุนซูคิดว่าต้องเป็นชองยุนโฮอย่างแน่นอน
ร่างบางยื่นมือไปรับดอกไม้ช่อใหญ่จากคนตรงหน้า ก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย
และสวมสร้อยคอฝังเพชรแสนสวยเข้ากับลำคอขาวของร่างบางที่กำลังอายจนหน้าแดง ...
"โรแมนติกชะมัดเลย~"
คนตัวเล็กเคลิ้มไปกับภาพตรงหน้ายกมือขึ้นปิดปากด้วยความเขินแทนแจจุง
"คุณยุนโฮนี่หล่อสุดๆเลยเนอะ แถมยังโรแมนติกอีกต่างหาก~"
จุนซูเพ้อซะจนร่างสูงที่กอดเขาไว้จากข้างหลังอยู่ชักจะหงุดหงิด
จึงจัดการพลิกร่างเล็กจนหลังติดเข้ากับกำแพง สบเข้ากับสายตาอีกฝ่าย
"นายชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าชั้นเหรอจุนซู ... นายเห็นคนอื่นดีกว่า .. นายไม่รักชั้นแล้วใช่มั้ย"
ยูชอนแกล้งเอ่ยกับคนรักด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ หน้าตาน้อยใจสุดขีด
ทำให้คนตัวเล็กหลงกลจนต้องรีบง้อ เพราะกลัวคนตรงหน้าจะเสียใจ
"โธ่ยูชอน~ ชั้นก็พูดไปงั้นแหละน่า .. ถึงคุณยุนโฮจะหล่อ รวย แถมยังโรแมนติกสุดๆ
แต่สำหรับชั้นแล้ว ยูชอนดีกว่าใครทุกคนเลยบนโลกเลยน้า .. ชั้นน่ะรักยูชอนคนเดียว รักยูชอนคนเดียวจริงๆน้า"
จุนซูยกมือขึ้นโอบรอบคออีกฝ่าย ทำตาแป๋วขอความเห็นใจ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนงอนง้อ
ทำเอาร่างสูงใจสั่นกับความน่ารัก แต่ก็ยังฟอร์มทำหน้านิ่งจนคนตัวเล็กชักใจเสีย
"ยูชอนอย่าทำหน้าอย่างงั้นสิ .. อย่างอนเลยนะ นะนะ"
ร่างเล็กเพิ่มดีกรีการอ้อนโดยเอาหน้าถูเข้ากับไหล่แกร่งไปมา จนเกือบทำให้อีกฝ่ายหลุดยิ้มออกมา แต่ก็ยังเก็บอาการไว้ได้
"ยูชอนอ่ะ~ ทำยังไงถึงจะหายงอนล่ะ อย่าทำหน้างั้นสิ"
จุนซูเริ่มเป็นฝ่ายหน้าหงิกแทน เพราะง้อไม่สำเร็จซักที ทำเอาร่างสูงต้องเลิกเล่นตัวก่อนที่จะเป็นฝ่ายโดนงอนซะเอง
"............."
ยูชอนทำปากจู๋ยื่นหน้าไปใกล้อีกฝ่าย เรียกอาการค้อนจากจุนซุที่เพิ่งรู้ว่าถูกคนรักแกล้งงอน
... แต่ก็นะ ... สนองให้ซะหน่อย ...
ร่างเล็กยกตัวขึ้นจูบริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่ายเบาๆอย่างรวดเร็ว ก่อนทำท่าจะผละออก จึงทำให้ร่างสูงต้องรีบรวบตัวเข้ามากอดไว้แน่น
ก่อนจะกดจูบย้ำลงไปบนกลีบปากบาง จูบซ้ำๆ ก่อนแทรกปลายลิ้นเข้าไปภายใน แปรเปลี่ยนเป็นจูบอันเร่าร้อน
พร้อมๆกับหิมะแรกของฤดูที่โปร่งปรายลงมาจากท้องฟ้า ราวกับเป็นการแสดงความยินดีในความสุขของพวกเขา ..
"ให้ตายสิ .. ไอ่คู่ข้างนอกก็จูบ .. ไอู่่นี้ก็จูบ .. แล้วเราสองคนจะไปจูบกะใครดีวะชางมิน"
แทบินถอนหายใจอย่างเอือมๆ พลางหันไปมองหน้าเพื่อนรักที่ทำหน้าตาเอือมระอาไม่แพ้กัน
"จูบกับใครก็ได้ .. ที่ไม่ใช่นาย ฮ่าๆๆ ไปหาเจ๊ฮีชอลดีกว่า"
ชางมินหันมาขยิบตาให้คนที่เป็นทั้งเพื่อนรักและเป็นทั้งคู่เเข่งด้านความรัก
ก่อนจะรีบชิ่งวิ่งไปหาฮีชอลที่กำลังเช็กสตอกอยู่หลังร้าน ทำเอาแทบินโวยวายใหญ่ก่อนจะรีบวิ่งตามไปติดๆ
###### THE END #######
โฮกกก จบแล้วววววววววววว เพิ่งรู้ว่าแต่งตอนจบยากหลายสิบเท่านัก T^T
แก้ประมาณหกเจ็ดรอบเลยอ่าคับ จิงๆนะ แบบว่ายากมากเลย
เรื่องนี้ยากสุดในชีวิตเลยจริงๆนะ เพราะเป็นเรื่องแรกเลยที่ออกจะเป็นความรักแบบผู้ใหญ่แล้วก็ดราม่าซะขนาดนี้ 55
แบบว่าชอบแนวนี้จริงๆนะคับ แต่พอมาเขียนเองแล้วมันยากมากๆเลย ไม่ถนัดบรรยายอารมเศร้าจริงๆ ให้ตาย T^T
แถมช่วงนี้ไม่ค่อยได้อ่านหนังสืออะไรเลย ก็เลยภาษาห่วยกว่าเดิมมาก(จากที่ไม่ค่อยจะมีดีอยู่แล้ว) T^T ขอโทษด้วยนะค้าบบ
รู้สึกว่าตอนจบนี่ปาร์กโดนแกล้งบ่อยนะเนี่ย (หรือไม่บ่อย 55)
จากนี้อาจจะหายไปหรือยังไงก็ไม่ทราบชะตากรรมนะครับ เพราะไม่รู้ว่าที่ฝึกงานจะให้ทำอะไรมั่ง T^T (ไม่อยากทำงานเลย ~)
เอาเป็นว่า แบมือมาคับท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกคน
*คนอ่านยื่นมือมา*
แปะ !!
ขอแปะอีกสองเรื่องไว้ก่อนนะคับ 555 *โดนขว้างของใส่*
ขอบคุณที่ติดตามให้กำลังใจกันมาตลอดจนจบเลยนะคับ ขอบคุณมากๆจริงๆค้าบ
ถ้าแต่งแล้วไม่มีคนอ่านก็ไม่รู้จะแต่งไปทำไมนี่เนอะ ไม่ต้องเมนต์ก็ได้ แค่เเวะมาอ่านก็ดีใจแล้วค้าบผม >///<
ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ด้วยนะคับผม อ่านแล้วรุ้สึกดีมากๆ เป็นกำลังใจที่เยี่ยมยอดมากเลย
อ่านแล้วได้อารมณ์ร่วมที่ว่า เราอินไปด้วยกัน TT^TT ขอบคุณมากมายจริงๆค้าบ
ไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไรนอกจากคำขอบคุณจริงๆนะคับผม
ขอบคุณมากๆเลย ~
ไว้เจอกัน(เมื่อว่าง)นะค้าบ !! ไฟต์ติ้งๆ !!!
