[SF] Baby Be Mine! + Happy XIAH's DAY !!
posted on 15 Dec 2009 03:45 by funkyboyz
Happy Birthday ลูกชาย ~ ขอให้มีความสุขมากๆ
เป็นคิมจุนซูที่เป็นแบบนี้ตลอดไป
เข็มแข็ง อดทน กับอุปสรรคร้ายๆที่่ผ่านเข้ามา
เชื่อมั่นว่าจุนซุจะต้องผ่านพ้นมันไปได้ด้วยดีแน่ๆ
รักลูกชายที่สุดในสามโลกก ~~ my baby >3<
.
.
Title :: Baby Be Mine !!
Author :: Fz*FunkyBoyZ x sinssth
Pairing :: Yoochun x Junsoo
Rate : NC-17
Fz* Notes :: Happy Birthday Baby ของปยช. ~
ขอให้เป็นเด็กน่ารัก เข้มแข็ง และสดใสร่าเริงแบบนี้ตลอดไปน้า คิมจุนซู I luv U more more >///<
sinssth Notes :: ขอก๊อบของคนข้างบน (โดนถีบ) HBD สุดที่รักของปาร์กยูชอน~
ขอให้เทอน่ารักน่าฟัดน่ากดแล้วก็เข้มแข็งแบบนี้ตลอดไปนะ ! *กอดดดด*
-----------------------------------
"ปาร์คยูชอน! นั่นแกจะไปไหนหา!!"
เสียงแหลมปรี๊ดดังแหวกอากาศเข้าปะทะร่างสูงที่กำลังแอบย่องออกไปทางประตูเล็ก
พร้อมกับสาวสวยหุ่นดีที่เเต่งตัววับๆแวมๆเพื่อโชว์หุ่นสะโอดสะอง แม้อากาศภายนอกจะหนาวจนแทบติดลบ
ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมหัวที่เพิ่งถูกพัดกระดาษในมือพี่ชายหน้าสวยฟาดลงไปอย่างแรง
ก่อนสบถออกมาเบาๆอย่างขัดใจเมื่อถูกจับได้
"จะหนีออกไปเที่ยวอีกแล้วใช่มั้ย!! งานการไม่รู้จักทำ!! แขกมาจนจะล้นรีสอร์ตอยู่แล้ว ทำไมไม่รู้จักช่วยงานกันบ้าง!!
เธอเองก็เหมือนกัน! คนเค้าหนาวจนจะเเข็งตายอยู่แล้ว ยังเเต่งตัวโชว์นั่นโชว์นี่!!
ผู้หญิงอย่างงี้ชั้นไม่เอามาเป็นน้องสะใภ้หรอกนะ! ไสหัวออกไปได้แล้ว!!"
ฮีชอลยกมือขึ้นเท้าเอว ด่ากราดตั้งแต่น้องในไส้ยันคู่ควงคนใหม่ที่น้องชายของเขาเพิ่งพามาค้างคืนที่บ้าน
อย่างหงุดหงิดในนิสัยเจ้าชู้ที่แก้ไม่หายซักที
ปาร์คยูชอน ลูกชายคนเล็กของตระกูลปาร์ก เจ้าของกิจการสกีรีสอร์ตชื่อดังแห่งเมืองพยองชาง ผู้มีใบหน้าหล่อเหลา
เจ้าของสายตาเจ้าชู้ นิสัยขี้เล่น ปากหวาน ชอบหว่านเสน่ห์
จึงทำให้สาวๆในละแวกนั้นต่างพากับตกหลุมรัก พากันมาเสนอตัวให้ถึงที่ ซึ่งยูชอนก็ไม่ขัดศรัทธา
สนองให้อย่างเท่าเทียมกันแทบทุกคน
จนเป็นเหตุให้เกิดการตบตีทะเลาะวิวาทแย่งชิงอยู่บ่อยครั้ง
ร้อนถึงพี่ชายคนโตอย่างฮีชอลต้องลงมาจัดการกำจัดผู้หญิงที่เข้ามาข้องเกี่ยวกับยูชอนให้ไม่เหลือซาก
"โธ่ เจ๊ ใจเย็นๆดิ ผมแค่จะออกไปส่งมีโซที่บ้านเองน่า เดี๋ยวมา"
ร่างสูงพยายามต่อรองกับพี่ชายคนเดียวที่เขาไม่กล้าดื้อใส่ เพราะรู้ดีว่าเวลาฮีชอลโกรธจริงจังขึ้นมามันน่ากลัวขนาดไหน
"ไม่ต้องมาเดี๋ยว! ถ้าให้แกออกไปเดี๋ยวก็หายไปทั้งคืนอีก นึกว่าชั้นไม่รู้รึไง!!
เธอน่ะ! กลับไปได้แล้ว มีปัญญาเสนอหน้ามาเองได้ ก็น่าจะกลับเองได้นะ!!"
ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป มือเรียวจัดการคว้าเเขนน้องชายลากกลับเข้ามาในบ้าน
ก่อนจะปิดประตูกระแทกใส่หน้าหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านนอกอย่างไม่ไยดี
"เมื่อไหร่แกจะเลิกทำตัวแบบนี้ซักทีนะยูชอน จะต้องให้ได้ผู้หญิงทั้งเมืองเป็นเมียก่อนรึไง ถึงจะพอ!"
ร่างบางจิกตามองมายังอีกฝ่ายที่พอลากตัวเข้าบ้านมาปุ๊บ ก็ทำท่าจะชิ่งหนี ไม่ยอมฟังคำบ่นของเขา
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกหน่าเจ๊ ผมก็ไม่ได้ไปจีบอะไรยัยพวกนั้นซักหน่อย เค้ามาเสนอ ผมก็จัดให้ ไม่เห็นเป็นไรเลย"
ยูชอนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับผู้หญิงที่ผ่านมาเค้าก็แค่สนุกด้วยไปวันๆแก้เบื่อเท่านั้นแหละในที่ๆมีแต่หิมะหนาวๆแบบสกีรีสอร์ต ไม่เห็นจะมีอะไรดึงดูดใจเขาได้เลยซักนิด
"ไม่ต้องมาแ้ก้ตัว! คอยดูนะ ถ้าชั้นเห็นว่าแกพาผู้หญิงมานอนในบ้านอีก ชั้นจะบอกแม่ให้จับแกส่งไปอยู่อินเดีย"
ฮีชอลยื่นคำขาด ทำเอาร่างสูงต้องทำหน้าเบ้
แค่นึกถึงอากาศร้อนๆ คนเยอะๆ หน้าตาหญิงสาวที่ไม่น่าเร้าใจ ก็ต้องยกธงขาวยอมแพ้ในที่สุด
"โอเคๆ จะไม่ทำอีกแล้วคร้าบบ สัญญาๆ เจ๊อย่าบอกแม่น้าา"
ยิ้มกว้างจนตาเหลือขีดเดียว พลางชูนิ้วก้อยทำหน้าตาน่ารักหวังให้พี่ชายใจอ่อน
ซึ่งก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะถึงจะปากร้ายยังไง ฮีชอลก็รักน้องชายตัวเเสบคนนี้ยิ่งกว่าใครอยู่ดี
"เออๆๆ อย่าให้มีอีกละกัน แล้วชั้นจะคอยดู"
ร่างบางจิ้มหน้าผากของน้องชายอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเดินกลับไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ
จึงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม
"ถ้าพาผู้หญิงมานอนไม่ได้ .. งั้นผู้ชายก็คงไม่ผิดสินะเจ๊"
.
.
.
"ปาร์กรีสอร์ต ยินดีต้อนรับค่ะ~"
ในช่วงไฮซีซั่นของทุกๆปี เป็นเวลาที่ปาร์กรีสอร์ตตกอยู่ในสถานการณ์วุ่นวายอย่างหนัก
เนื่องจากนักท่องเที่ยวต่างพากันแห่มาเยือนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
รถตู้ รถบัส รวมถึงรถส่วนตัวหลายสิบคัน ผลัดกันวิ่งเข้าออกในช่วงวันหยุดยาวส่งท้ายปี
โดยมีพนักงานของรีสอร์ตให้การต้อนรับอย่างแข็งขัน
และด้วยปริมาณแขกที่เข้าพักมากเป็นพิเศษ จึงทำให้ปาร์กยูชอนต้องลงมาช่วยพี่ชายยืนรับแขกอยู่หน้ารีสอร์ตด้วยอย่างไม่เต็มใจ
"Welcome to Park Resort ~"
เสีียงทุ้มถ่ายทอดสำเนียงชัดเจนราวกับเป็นเจ้าของภาษาร่างสูงปั้นยิ้มพลางยื่นมือเชกแฮนด์กับแขกชาวต่างชาติที่กำลังทยอยลงจากรถบัสทีละคนๆ ทั้งที่ในใจแสนจะเบื่อหน่าย
ดวงตาคมเปล่งประกายสดใสขึ้นมาวูบขึ้นเมื่อสบตากับสาวฝรั่งหุ่นดีที่มองมายังเขาอย่างทอดสะพานแต่ก็ต้องสลดไปในทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตจากพี่ชายคนสวยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
"แค่มองก็ไม่ได้เหรอวะ.."
ร่างสูงแอบบ่นงืมงำอยู่คนเดียวอย่างเซ็งๆ ทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน เมื่อเห็นว่าแขกเดินลงจากรถจนหมดแล้ว
แต่ก็ต้องหยุดชะงักแทบจะทันที เมื่อเหลือบไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังลงจากรถแท็กซี่หน้ารีสอร์ต
เจ้าของใบหน้าหวานใสที่กำลังยิ้มร่าคร่าชีวิตคนมองอย่างไม่รู้ตัว
ดวงตากลมเป็นประกายไร้เดียงสากับแก้มสีชมพูระเรื่อเมื่อกระทบกับความหนาวของอากาศ
เด็กหนุ่มร่างเล็กบอบบางภายใต้โค้ทสีชมพูหวานที่ให้ความรู้สึกน่ารักจนอยากจับมากอดมาฟัดทันทีที่ได้เจอ
ไม่ต้องรอให้ใครบอก ...ร่างสูงพุ่งตัวไปยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กด้วยความไวกว่าเสียง
รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์จุดขึ้นบนใบหน้าอย่างอัตโนมัติ ก่อนคว้ามือเล็กขึ้นมาจับโดยที่เจ้าของยังไม่ทันได้รู้สึกตัว
"ปาร์กรีสอร์ต ยินดีต้อนรับครับ~"
ตากลมใสส่องประกายตกใจอยู่ชั่วขณะ ก่อนยิ้มคลี่น่ารักออกมาอย่างเป็นมิตร
เพิ่มระดับความรู้สึกอยากจะคว้าเอามากอดฟัดมากขึ้นเป็นทวีคูณ
"จุนซูให้พี่ช่วยถือกระเป๋านะครับ"
เสียงบุคคลที่สามดังขึ้นแทรกก่อนที่ยูชอนจะได้เอ่ยถามชื่อเสียงเรียงนามของคนตรงหน้า
สายตาคมหันมามองชายหนุ่มร่างสูงอีกคนที่กำลังหอบข้าวของพะรุงพะรังจากลงแท๊กซี่
ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่เคียงข้างคนน่ารัก พลางส่งยิ้มให้กับเขาอย่างมีมารยาท
"ไม่เป็นไรหรอกฮะ พี่อีวาน เดี๋ยวผมช่วยพี่อีวานถือดีกว่านะฮะ"
"ไม่ได้หรอกครับ พี่ถือให้จุนซูดีกว่า"
"ผมกลัวพี่อีวานจะหนักนี่ฮะ เดี๋ยวผมถือเองก็ได้ฮะ"
"แต่พี่ว่า..."
"เดี๋ยวให้พนักงานยกไปให้ก็ได้นะครับ"
ยูชอนเอ่ยแทรกเพื่อตัดบท เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นบุคคลที่สามทันที ตั้งแต่ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามา
และยิ่งแน่ใจไม่น้อยเมื่อเห็นท่าทางหวานๆที่คนทั้งสองแสดงออกต่อกันอยู่ตรงหน้า
ว่าร่างเล็กที่เขาได้หมายตา ท่าทางจะมีเจ้าของอยู่แล้ว
"ขอบคุณมากนะครับ"
อีวานหันมายิ้มขอบคุณ ก่อนจูงมือคนตัวเล็กพากันเดินเข้าไปในล๊อบบี้ ทิ้งร่างสูงให้มองตามอย่างหมายมั่นปั้นมือ
"ถึงจะเป็นแฟนกันได้ แต่ก็ต้องมีวันเลิก หึหึ"
.
.
.
"คิมฮยองซูครับ ที่จองไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน"
ร่างสูงของชายหนุ่มเอ่ยกับพนักงานต้อนรับของรีสอร์ตที่กำลังเช็คข้อมูลการเข้าพักอยู่ตรงหน้าเคาทเตอร์
"คุณคิมฮยองซู ห้องสวีท 3 วัน 2 คืนนะคะ ?"
"ครับ"
...จองห้องสวีทซะด้วย...
ปาร์กยูชอนที่เดินตามมาห่างๆแอบเบ้ปากอย่างหมั่นไส้
อาจด้วยเพราะความอิจฉาที่คนตรงหน้าได้สิทธิความเป็นเจ้าของคนตัวเล็กที่เขาหมายตา
"คุณคิมฮยองซู พักห้อง 1509 นะคะ รบกวนเชิญทางด้านซ้ายมือ พนักงานจะนำทางไปยังห้องพักค่ะ"
"เอ่อ..เดี๋ยวก่อนครับ"
ยูชอนเอ่ยแทรกขึ้นมาี ทันทีที่แผนการบางอย่างแวบเข้ามาในหัวเมื่อได้ยินหมายเลขห้อง
เขาเดินอ้อมเข้าไปหลังเคาทเตอร์และก้มลงซุบซิบกับพนักงานสาว ก่อนเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้แขกทั้งสอง
"เปลี่ยนเป็นห้อง 1512 แทนนะครับผม ผมว่าบรรยากาศน่าจะดีกว่าห้องเก่า เหมาะสำหรับคู่รักอย่างคุณสองคนมากเลยล่ะครับ"
แก้มใสที่แดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าคู่รัก ทำให้ปาร์คยูชอนมั่นใจทันทีว่าสิ่งที่เค้าคิดไม่ผิด
ร่างสูงลอบยิ้มที่มุมปากก่อนส่งกุญแจห้องพักให้อีกฝ่าย ก่อนขอตัวกลับไปยังที่พักของตน
.
.
.
มือหนาเอื้อมไปกดล๊อคประตูอย่างแน่นหนา ก่อนก้าวเข้ามาในห้องด้วยความเร่งรีบ เขาเอื้อมมือกดเปิดสวิตซ์เครื่องคอมพิวเตอร์
ก่อนคลิกเข้าสู่ระบบรักษาความปลอดภัยของรีสอร์ต ร่างสูงพิมพ์รหัสผ่านเข้าสู่ส่วนที่ลับที่สุดของระบบ
จนได้สิ่งที่ต้องการปรากฏสู่สายตา
... ภาพความเคลื่อนไหวภายในห้องพักหมายเลข 1512 ...
กล้องวงจรปิดที่ถูกติดตั้งในห้องพักเพียงห้องเดียวจากทั้งรีสอร์ต โดยที่ฮีชอลเองก็ไม่รู้ถึงเรื่องนี้
ยูชอนแอบตกลงกับช่างเทคนิคให้ติดกล้องเพิ่มแค่ภายในห้องนี้นอกเหนือจากบริเวณทางเดิน
เผื่อเวลาสาวๆสวยๆเข้าพักในห้องจะมีอะไรหลุดๆโผล่มาวับๆแวมๆให้เค้าแอบดูเล่นบ้าง
แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเมื่อไหร่จะมีคนสวยมาพักน่ะเหรอ ...
ก็แค่หาทางซิกแซกให้ย้ายมาพักอยู่ในห้องนี้เหมือนกับที่ทำกับสองคนนี้ซะก็หมดเรื่อง
เท่านี้ี้ก็จะได้เห็นอริยาบทลับๆของบรรดาสาวๆ พอจะให้แก้เบื่อได้บ้างเป็นงานอดิเรก
"วิวสวยจังเลยนะฮะพี่อีวาน~"
เสียงเล็กดังขึ้น พร้อมภาพของร่างบางที่ปรากฏขึ้นในจอ
กำลังวิ่งเข้ามาเกาะหน้าต่างดูความงดงามของภูเขาสูงที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะด้านนอก
โดยที่มุมซ้ายของจอเป็นร่างสูงของชายหนุ่มกำลังยกกระเป๋าเสื้อผ้าเก็บเข้าไปไว้ในตู้ ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลังทำเอาปาร์กยูชอนที่มองดูอยู่อิจฉาจนแทบจะเขวี้ยงเม้าส์ใส่จอซะให้รู้แล้วรู้รอด
"พี่ดีใจที่จุนซูชอบนะครับ"
อีวานก้มลงหอมแก้มคนในอ้อมกอดอย่างรักใคร่ เค้าหลงรักจุนซูตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นในงานรับปริญญาของมหาวิทยาลัย
คนตัวเล็กที่ทำเอาช่างภาพอย่างเขา อยากจะหันกล้องไปเก็บภาพมากกว่าคนที่จ้างตัวเองมาถ่ายรูปรับปริญญาเสียอีก
จนกระทั่งเขาได้มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับอีกฝ่ายผ่านทางเพื่อนสนิทที่บังเอิญเป็นสายรหัสกับจุนซู
อีวานก็ไม่รอช้าที่จะเดินหน้าจีบร่างเล็กมาเป็นเเฟนจนสำเร็จ
"แต่ว่าที่พักหรูแบบนี้ เปลืองเงินพี่อีวานเเย่เลยนะฮะ ที่จริงแล้วเราอยู่เที่ยวที่โซลก็ได้ ไม่เห็นต้องมาไกลอย่างงี้เลย"
ร่างเล็กหันมาเอ่ยกับอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิด ที่ต้องทำให้อีวานเปลืองเงินพาเขามาเที่ยวในสกีรีสอร์ตที่ราคาแพงเอาเรื่อง
โดยเฉพาะในช่วงไฮซีซั่นอย่างนี้
"ครบรอบที่เราคบกัน 3 เดือนทั้งทีนะครับ พี่อยากให้จุนซูมีความสุขที่สุด แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกนะ อย่าคิดมากสิ"
มือหนายกใบหน้าเล็กที่ก้มลงมองต่ำให้เงยขึ้นสบตาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน ทำให้แก้มใสแดงก่ำด้วยความอายก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นที่สัมผัสลงตรงริมฝีปาก
"แม่งงงเอ๊ยย!!"
ยูชอนผุดลุกขึ้นอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นฉากจูบแสนหวานที่อยู่ตรงหน้าร่างสูงเตะกองหนังสือที่วางไว้เรี่ยราดภายในห้องของตนจนกระจายก่อนกระแทกตัวลงบนเตียงด้วยอารมณ์ที่ครุกรุ่น
...อิจฉา...เขากำลังอิจฉา...
อิจฉาไอ้หน้าหล่อนั่นที่มีคนตัวเล็กน่ารักอยู่ในอ้อมกอดอิจฉาที่มันมีโอกาสได้สัมผัสริมฝีปากแดงฉ่ำที่เขาเองอยากจะลองสัมผัสลิ้มรสดูซักครั้งว่ามันจะหอมหวานซักแค่ไหน
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้สึกต้องการใครมากเท่านี้มาก่อน หรือเป็นเพราะที่ผ่านมามีแต่คนเข้ามาเสนอตัวให้แต่ก็ไม่เคยมีใครเลยที่ทำให้เขารู้สึกอยากจะเป็นเจ้าของเท่ากับคิมจุนซูคนนี้
...เขาจะทำทุกวิถีทางให้ได้จุนซูมาครองภายในสามวัน!!!..
.
.
.
"คุณยูชอนครับ ผมไม่กล้า"
"เถอะน่า ตั้ง 100000 วอน เชียวนะ ไม่อยากได้รึไง"
"แต่ผม.."
"เอ้านี่! 50000 วอน ถ้าทำสำเร็จ เดี๋ยวชั้นให้ที่เหลือ ไปได้แล้ว!"
มือหนาดันหลังพนักงานเสริฟที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ให้เดินออกไปปฏิบัติตามแผนที่ได้วางไว้
แทมินกลั้นใจเดินเข้าไปในส่วนของร้านอาหารที่อยู่ภายในสกีรีสอร์ต ตามคำสั่งของปาร์กยูชอน
ผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ตเเห่งนี้ที่เค้าเพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่ 5 วัน
ทั้งที่สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ร้ายแรงพอที่จะทำให้เขาโดนไล่ออก แต่ในเมื่อเจ้านายรับรองอย่างดีว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แถมยังติดสินบนแกมขู่บังคับ สุดท้ายเขาก็ต้องยอมทำตาม
..แผล๊ะะ!!..
สปาเกตตี้ไวท์ซอสสีขาวขุ่นไหลตกลงไปกองบนหน้าตักของชายหนุ่มหน้าตาดีที่กำลังนั่งดินเนอร์กับร่างเล็กผู้เป็นคนรักทำให้ออร่าสีชมพูที่กำลังส่องประกายหวานแหววดับวูบลงแทบจะทันที
"โอ๊ะ!! ขอโทษจริงๆนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจริงๆนะครับ"
บริกรหนุ่มที่เล่นละครได้ดีในแบบที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่นึกจะเชื่อ
รีบก้มลงขอโทษขอโพยแขกของรีสอร์ตที่เขาเพิ่งตั้งใจทำสปาเกตตี้หกใส่ไปหมาดๆ
..แต่เขาก็แอบทำให้น้อยกว่าคำสั่งที่ได้รับมาจากยูชอนด้วยความสงสารอีกฝ่าย
... ก็เล่นบอกให้เทราดตั้งแต่ลงไปตั้งแต่หัว ทำได้แค่นี้ก็สงสารคุณลูกค้าจะแย่อยู่แล้ว ..
"พี่อีวาน.."
ดวงตาเรียวเล็กฉายแววตระหนก เมื่อเห็นสภาพคนรักที่กางเกง EVISU สีดำตัวเก่ง
เปื้อนคราบขาวยาวเป็นวงกว้างโรยหน้าด้วยเส้นสปาเกตตี้
จุนซูรีบลุกขึ้น คว้าผ้าเช็ดปากหมายจะช่วยร่างสูงทำความสะอาดร่างกาย แต่กลับถูกมือหนาของผู้มาใหม่คว้าเอาไว้เสียก่อน
"ให้เด็กจัดการดีกว่านะครับ เดี๋ยวคุณจะเลอะไปด้วยเปล่าๆ"
รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ถูกส่งให้คนร่างเล็กที่ถูกกุมมือไว้อย่างถือโอกาส
ก่อนที่เจ้าของแผนการจะตีหน้าดุใส่พนักงานใหม่ที่ยืนก้มหน้าอยู่ใกล้ๆ
"พาแขกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลยนะแทมิน ถ้าเสร็จแล้วตามไปพบชั้นที่ห้องผู้จัดการด้วย"
"ขอโทษด้วยนะครับคุณฮยองซู ทางรีสอร์ตขอรับผิดชอบอาหารมื้อนี้เป็นการไถ่โทษแทนด้วยนะครับ ขอโทษจริงๆครับ"
ยูชอนโค้งลงขอโทษอีกฝ่าย ซึ่งอีวานเองก็ไม่ถือสาอะไร ชายหนุ่มยิ้มพลางเอ่ยปาก "ไม่เป็นไรครับ มันเป็นอุบัติเหตุ ผมเข้าใจ"
"ขอบคุณมากนะครับคุณฮยองซู ... แทมิน! พาแขกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิจะรออะไรอยู่" ร่างสูงรีบออกคำสั่ง เพื่อให้พาตัวอีวานออกไปซักที
"ให้ผมช่วยนะฮะพี่อีวาน" จุนซูทำท่าจะขยับตามคนรักที่กำลังจะเดินออกไปพร้อมกับพนักงานเสริฟ
แต่เพราะความเป็นสุภาพบุรุษแสนดีของอีวานที่ไม่อยากให้ร่างเล็กที่กำลังมีความสุขอยู่กับการทานอาหารสุดโปรดต้องขาดตอน จึงเอ่ยห้ามไว้
.. เข้าแผนเป๊ะ !! ..
"ไม่เป็นไรครับจุนซู เดี๋ยวพี่กลับมา จุนซูนั่งทานไปก่อนเลยนะครับ"
"เดี๋ยวผมดูแลให้เองครับ คุณฮยองซูไม่ต้องห่วงนะครับ" ... จะให้ดูแลแทนตลอดชีวิตก็ยังไหว
"รบกวนด้วยนะครับ" ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆให้คนรัก ก่อนเดินออกไป
.
.
.
หลังจากที่อีวานเดินออกไป ยูชอนก็จัดการนั่งแทนที่ก่อนจะชวนร่างเล็กที่หมายปองคุยเล่นฆ่าเวลา พลางชี้ชวนให้ทานอาหาร
ซึ่งจุนซูเองก็ดูสนุกและตื่นเต้นกับเรื่องต่างๆที่เขาไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนจากร่่างสูง จึงทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันได้ในเวลาอันรวดเร็ว
"ถ้าที่นี่มีเยติก็ดีสินะฮะ อยากเห็นจังเลย"
คนน่ารักเอ่ยพลางหัวเราะออกมาเสียงใส เรียกสายตาเจ้าชู้ที่มองมาหมายจะกลืนกินไปทั้งตัวให้ทวีความกระหายอยากได้มากขึ้นไปอีก
ยิ่งได้อยู่ใกล้ ยิ่งได้รู้จัก ก็ยิ่งอยากเป็นเจ้าของ ... หัวใจยูชอนเต้นเร่งเร้าในอก
มือเล็กๆที่จับช้อนนั่น ผิวเนียนขาวละเอียดในทุกๆส่วนที่สามารถมองเห็น แก้มใสๆสีชมพู แพขนตาหนาและริมฝีปากแดงฉ่ำ
ภายนอกยังน่าจับน่ากอดมากขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่า ผิวกายภายใต้เสื้อกันหนาวตัวหนาสีชมพูนั้น
จะเนียนนุ่ม หอมละมุนน่าสัมผัส จับต้อง หรือน่าทำให้เป็นรอยได้มากมายซักแค่ไหน
...ให้ตาย...อยากลากเจ้าตัวเล็กนี่ขึ้นห้องซะตั้งแต่ตอนนี้จริงๆ...
"เลอะหมดแล้วครับ~"
เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวที่เอื้อมมาเช็ดวิปครีมที่ติดอยู่ที่มุมปากของตน เรียกใบหน้าหวานให้ขึ้นสีแดงก่ำ
จุนซูรู้สึกเขินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน .. ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่ใกล้ๆเจ้าของรีสอร์ตที่ชื่อปาร์คยูชอนคนนี้ทีไร
หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นอย่างผิดปกติ หรือจะเป็นเพราะสายตาเจ้าชู้ที่มองมาอย่างเปิดเผยความรู้สึกนั่น
ที่ถึงเขาจะแกล้งไม่เข้าใจความหมาย แต่เมื่อเผลอสบตาทีไร หัวใจก็พลันเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่ทุกที
กับอีวานที่เพิ่งคบกันได้สามเดือน เขายังไม่เคยเป็นได้ถึงขนาดนี้ หรือเป็นเพราะถึงอีวานจะดูแลเทคแคร์เขาดีมากแค่ไหน
แต่นานๆครั้งเท่านั้น ที่ชายหนุ่มจะกอดหรือจูบเค้ายิ่งถ้าทำต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้ยิ่งไม่มีทางเพราะอีวานรู้ว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วเขาจะเขินมากขนาดไหน
อีวานนิสัยดีในแบบที่ทุกคนฝันอยากจะให้คนรักเป็น จะไม่เคยฝืนใจเขาเลยถ้าไม่พร้อมหรือบังคับเขาให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากจะทำ
อีวานเป็นสุภาพบุรุษมากๆ ซึ่งนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจคบกับอีวาน
แต่ที่พูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าคุณยูชอนไม่ใช่สุภาพบุรุษหรอกนะที่มาเช็ดปากกับส่งสายตาหวานให้เขาเล่นแบบนี้
นั่นเป็นเพราะคุณยูชอนเป็นคนอัธยาศัยดีต่างหาก เรื่องที่คุณยูชอนเล่าก็น่าตื่นเต้นทั้งนั้น
..เอ๊ะ! แล้วนี่เขาจะเข้าข้างคุณยูชอนไปทำไมกัน >///< ...
.
.
.
หลังจากที่บอกลาอีวานกับจุนซูแล้ว ร่างสูงจึงรีบสาวเท้ากลับเข้ามาในห้อง
ก่อนใช้เวลาทั้งหมดไปกับการจับจ้องภาพความเคลื่อนไหวของคู่รักในจอสี่เหลี่ยม
อีวานกับจุนซูเดินเข้ามาในห้อง นั่งคุยกันบนเตียงกันได้ซักพัก
อีวานก็เดินถือผ้าเช็ดตัวไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งจุนซูให้นอนดูการ์ตูนอยู่บนเตียง
RRrrrrrrr...
เสียงโทรศัพท์มือถือราคาหลายหมื่นที่วางอยู่ตรงหัวเตียงดังขึ้น เรียกความสนใจของร่างสูงให้ละสายตาจากหน้าจอ
ยูชอนรับสาย ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเนื้อความจากปลายสายที่พูดคุยถึงธุระสำคัญเกี่ยวกับรีสอร์ต
ร่างสูงพูดคุยอย่างเคร่งเครียดจนแทบลืมเวลา จนเมื่อประเด็นสำคัญของใจความที่ตกลงกันได้คลี่คลายลง
สายตาคมจึงได้มีโอกาสละจากกองเอกสารไปที่จอสี่เหลี่ยม
"ชิบหาย!"
ปากหนาเผลอสบถออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเห็นภาพของคนตัวเล็กที่เขาได้เล็งไว้ กำลังนอนระทวยอยู่ใต้ร่างสูงของคนรักตัวจริง
ถึงแม้เสื้อผ้าจะยังอยู่ครบทั้งสองฝ่ายแต่ริมฝีปากที่พัวพันกันลึกซึ้งกว่าที่เขาเคยเห็นกับมือหนาที่ลูบไล้เข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวบางของคนน่ารัก
ทำเอาปาร์กยูชอนรู้สึกอยากจะกระชากคนตัวสูงออกมาแทบจะเดี๋ยวนั้น ร่างสูงตัดบทวางสายจากลูกค้ารีสอร์ตคนสำคัญอย่างไร้เยื่อใย
ก่อนกดเบอร์โทรออกไปยังอีกหมายเลข เพื่อขอตัวช่วยในการขัดขวางเวลาส่วนตัวของคู่รักที่ยังนัวเนียอยู่ตรงหน้า
ณ วินาทีนี้ ผลประโยชน์ทางธุรกิจพันล้าน ยังไงก็ไม่สำคัญเท่าเวอร์จิ้นของคิมจุนซู !!
"อื้ออ..อืม...พี่อีวาน"
เสียงหวานที่ร้องครางอยู่ใต้ร่าง ทำให้อีวานหัวใจแทบจะหลุดจากอก
ทั้งที่ในใจไม่คิดจะลวนลามคนตรงหน้าหรือทำเกินเลยมากไปกว่านี้
แต่ผิวเนียนละเอียดและร่างนุ่มนิ่มที่นอนระทวยอยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น กลับฉุดรั้งสติของเขาให้เตลิดไปไกลเกินกว่าจะรั้งกลับ
ริมฝีปากหนาถอนออกมา ก่อนกดลงจูบที่ซอกคอขาว พลางเลื่อนมือลงไปไล้วนเวียนอยู่แถวต้นขาเนียนภายใต้กางเกงยีนส์เข้ารูป
ดวงตาคมมองสบตาร่างเล็กที่เบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายจนแทบอยากจะหายตัวไปเสียในตอนนี้
หัวใจดวงน้อยเต้นถี่กับสัมผัสที่ไม่เคยได้รับจนแทบลืมหายใจ ก่อนหลับตาลงรับสัมผัสลึกซึ้งจากริมฝีปากอุ่นที่แนบลงมาอีกครั้ง
...Knock!..Knock!...
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เรียกความเคลื่อนไหวของคนภายในห้องให้หยุดชะงัก
อีวานแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่เสียงเคาะประตูก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะเร่งเร้าให้เขาต้องลุกไปเปิด
"พะ..พี่อีวาน ลุกไปเปิดดีมั้ยฮะ"
เสียงหวานเอ่ยขึ้นออกมา เมื่ออีกฝ่ายยอมถอนริมฝีปากออกไปบวกกับเสียงเคาะที่ทั้งหนักและดังขึ้นจนหนวกหูทำให้อีวานต้องจำใจลุกขึ้นไปเปิดอย่างช่วยไม่ได้
"Happy Birthday คร้าบ !!!!"
*ปัง*
*ปัง*
*ปัง*
เสียงกรวยริบบิ้นหลายอันถูกดึงขึ้น พร้อมกับเค้กก้อนโตที่ยื่นมาตรงหน้า
ปาร์กยูชอนเดินนำพนักงาน 2-3 คน แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ ก่อนส่งยิ้มให้คนตัวเล็กที่เพิ่งลุกขึ้นจากเตียง
"Happy Birthday นะครับ คุีณจุนซู! ขอให้มีความสุขมากๆ คิดอะไรก็สมหวังทุกประการนะครับผม"
ร่างสูงเอ่ยคำอวยพรแก่ร่างเล็กที่ดูเหมือนจะยังงงๆอยู่ ก่อนจะลอบยิ้มอย่างสมใจเมื่อเขายังกู้เวอร์จิ้นของจุนซูไว้ได้ทัน
"เอ่อ..นี่มันอะไรกันครับ"
อีวานถึงกับงงเต๊กกับการเซอร์ไพร์ตวันเกิดของคนรักในเวลาที่เขาไม่ต้องการ
เขารู้ว่าหลังเที่ยงคืนนี้จะเป็นวันเกิดของจุนซู แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีรีสอร์ตที่ไหน จัดเค้กมาเซอร์ไพร์ตถึงขอบเตียงกันแบบนี้
"เพื่อเป็นการขอบคุณและขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อเย็นนี้ไงครับผม พอดีเห็นในประวัติผู้เข้าพักว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณจุนซู
ทางรีสอร์ตจึงตั้งใจจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้คุณจุนซูแบบบริการถึงที่เลยนะครับผม"
ยูชอนอธิบาย ก่อนเรียกพนักงานสองคนเข้ามาจัดโต๊ะสังสรรค์ขนาดย่อมภายในห้องพักของทั้งคู่อย่างถือวิสาสะ
"ชอบมั้ยครับคุณจุนซู เห็นเมื่อตอนเย็นคุณบอกว่าอยากทานชีสเค้ก ผมเลยให้เด็กรีบทำให้เลยนะครับ"
ร่างสูงเอ่ยถามคนตัวเล็ก ซึ่งจุนซูก็ตอบรับอย่างดีใจ เมื่อเห็นขนมเค้กน่าอร่อยที่วางล่ออยู่ตรงหน้า
"ขอบคุณมากนะครับคุณยูชอน"
ด้วยรอยยิ้มและสีหน้าที่ดูดีใจจนปิดไม่มิดนั้น ทำให้อีวานต้องเลิกหงุดหงิดกับการถูกขัดจังหวะ ก่อนจะหันไปอวยพรวันเกิดให้คนรัก
พร้อมๆกับที่งานปาร์ตี้วันเกิดเล็กๆจะเริ่มขึ้นอย่างสนุกสนาน ภายใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของปาร์คยูชอนที่ทำตามแผนได้สมใจ
... Mission complete !! ...
.
.
.
"ต้องขอบคุณคุณยูชอนมากเลยนะฮะ สำหรับเรื่องวันเกิดของผม~ผมไม่เคยมีคนเซอร์ไพร์ตวันเกิดให้แบบนี้เลยล่ะครับ..ก็เลยตื่นเต้นแล้วก็ดีใจมากๆ"
เสียงเล็กเอ่ยขอบคุณอีกฝ่าย ขณะกำลังรอคนรักไปเช่าอุปกรณ์สกีอยู่หน้ารีสอร์ท โดยมียูชอนคอยเทคแคร์อยู่ไม่ห่าง
"ไม่เป็นไรครับ ผมอยากทำให้คุณ ... ผมดีใจนะครับที่คุณจุนซูชอบ"
สายตาเจ้าชู้มองมาอย่างหวานเชื่อม เรียกให้แก้มใสต้องแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นถี่ จนต้องเฉไฉหาทางเปลี่ยนเรื่อง
"ไม่ต้องเรียกว่าคุณหรอกฮะ ผมกับคุณยูชอน อายุคงไล่เลี่ยกัน เรียกผมว่าจุนซูเฉยๆก็ได้"
"งั้น จุนซูก็ต้องเรียกผมว่ายูชอนเฉยๆเหมือนกันนะคับ สัญญานะ"
ร่างสูงชูมือขึ้นตรงหน้า พลางยื่นนิ้วก้อยให้อีกฝ่ายเกี่ยวเพื่อทำสัญญา
ความจริงยูชอนก็ไม่อยากจะแอ๊บแบ๊วทำอะไรแบบนี้ แต่ถ้าหลอกแต๊ะอั๋งจุนซูได้นิดๆหน่อยๆ มันก็คุ้มไม่ใช่เล่น
"สัญญาครับ ... ยูชอน" จุนซูยิ้มเขิน ก่อนยกมือเล็กขึ้นมาเกี่ยวก้อยสัญญา
เสียงของคนตัวเล็กที่เรียกชื่อเขาเพียงสั้นๆ หวานซะจนแทบจะอยากกระชากเข้ามาจูบซะให้รู้แล้วรู้รอด
.....ปาร์กยูชอนสาบานกับตัวเองในใจ คืนนี้เค้าต้องได้คิมจุนซู !!!
.
.
.
"อืมม...ช่วยหน่อยนะมีโซ"
ยูชอนกดตัดสาย ก่อนจับตาดูพนักงานคนใหม่ที่ตอนนี้กลายเป็นลูกน้องคู่ใจกำลังเดินเข้าไปเสริฟชาร้อนภายในห้องพักหมายเลข 1512
โดยอ้างว่าเป็นเซอร์วิสของทางรีสอร์ตที่ต้องการให้ผู้มาพัก ได้จิบชาร้อนๆก่อนนอน แก้หนาว
จากนั้นอีกไม่นาน ทั้งจุนซูและอีวานก็สลบไปอาการคล้ายกับโดนวางยา (อันที่จริงก็โดนวางยาจริงๆนั่นแหละ)
และเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่ได้วางไว้ ยูชอนจึงรีบเข้าไปในห้องพักของคู่รักที่เขากำลังจะทำให้เลิกรา
ก่อนอุ้มคนตัวเล็กที่สลบไม่ได้สติ ไปยังห้องนอนของตน โดยไม่ลืมให้ทิปพนักงานดีเด่นอย่างแทมินเป็นรางวัลอย่างงาม
.
.
.
นิ้วเรียวไล้ลงบนใบหน้าหวานที่ยังคงหลับพริ้มไม่ได้สติอย่างหลงใหล ปาร์กยูชอนยิ้มกระหยิ่มในใจเมื่อทุกอย่างสำเร็จตามแผนไปได้ด้วยดี
ที่เหลือก็รอแค่ร่างเล็กตื่นขึ้นมา แล้วละครฉากใหญ่ก็จะเริ่มขึ้น และจบลงที่เขาจะได้จุนซูมาครอบครองอย่างง่ายดาย
นั่นไง! ว่าที่แฟนคนใหม่ของปาร์กยูชอนกำลังจะตื่นแล้ว....
"อืออ..."
แพขนตาหนากระพริบขึ้นเผยให้เห็นสภาพภายในห้องที่ดูไม่คุ้นตาร่างเล็กพยุงตัวเองขึ้นนั่งก่อนจะสบตาเข้ากับยูชอนที่แกล้งทำเป็นหันมามองเห็นพอดี
"จุนซูตื่นแล้วเหรอครับ"
ร่างสูงปราดเข้าไปประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นนั่งอย่างเป็นห่วงเป็นใย เนียนโอบเอวบางให้เอนหลังลงพิงกับอกของตน
"ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะฮะ" จุนซูยกมือขึ้นกุมหัว ก่อนสะบัดศีรษะเล็กไปมาเพื่อคลายความมึนงง
"ผมไปเจอคุณนอนสลบอยู่หน้าห้องพัก .. แล้ว...." ยูชอนแต่งเรื่องโกหกเล่าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักสร้างความน่าเชื่อถือเพื่อให้ร่างเล็กรู้สึกว่าเขาลำบากใจที่จะพูด
"แล้วทำไมเหรอฮะ" ดวงตาใสซื่อมองสบกับอีกฝ่ายเป็นเชิงถาม เขาจำอะไรที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ได้เลยซักนิด
"แล้ว...พอผมพยุงคุณขึ้น กำลังจะเคาะประตูห้องเรียกคุณอีวาน ผมก็ได้ยินเสียง......" ร่างสูงแกล้งเงียบไป พลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
"เสียงอะไรเหรอฮะ" จุนซูเริ่มวิตก เมื่อเห็นท่าทางอึกอักของอีกฝ่าย
".........."
"ผมว่า.. จุนซูดูเอาเองดีกว่าครับ" ยูชอนลุกขึ้น ไปเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงปลายเตียง
ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้ร่างเล็กแทบจะหยุดหายใจ ไม่ใช่เพราะ่เห็นว่าภายในห้องพักของตัวเองถูกแอบถ่ายไว้จนเห็นทุกซอกทุกมุม
แต่กลับกลายเป็นภาพของคนรักที่กำลังนัวเนียอยู่กับหญิงสาวหุ่นดีในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยต่างหาก
"ทำไม..."
หยดน้ำตาใสร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว จุนซูรู้สึกเหมือนโดนหักหลังในหัวก็คิดแต่ว่าทำไมอีวานถึงได้ทำแบบนี้ แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมาจากไหน ความคิดในหัวตีกันวุ่นวายไปหมด
น่าเสียดายที่จุนซูมองภาพนั้นแค่แวบเดียว ไม่ได้มองลึกลงไปในรายละเอียด เพราะถ้้ามองดูดีๆแล้วจะเห็นว่าเป็นหญิงสาวต่างหากที่เป็นฝ่ายนัวเนียกับร่างของอีวานที่ยังไม่ได้สติ
"อย่าร้องไห้เลยนะครับจุนซู"
พระเอกขี่ม้าขาวเข้ามาตามบทที่ตัวเองได้เขียนขึ้น มือหนาถือโอกาสรั้งคนตัวเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นมากอดไว้แนบอก
"..ทำไมพี่อีวานทำแบบนั้น..ฮึกก..."
ร่างเล็กร้องไห้คร่ำครวญด้วยความไม่เข้าใจอีวานที่เขารู้จักไม่ได้เป็นคนแบบนั้น แต่ภาพมันก็ฟ้องอยู่ตรงหน้าถึงจะปฏิเสธยังไงมันก็คือความจริง
"ผมไม่รู้ว่าทำไมเค้าทำแบบนั้น แต่ถ้าเป็นผม ... ผมจะไม่มีวันทำให้จุนซูร้องไห้แบบนี้แน่"
มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าหวานพลางกดจูบประทับลงไปอย่างอ่อนโยนตรงหน้าผากมนเอ่ยถ้อยคำหวานซึ้งในแบบที่เจ้าตัวยังคิดว่ามันน้ำเน่า
"ผมชอบคุณนะจุนซู .. ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น...... แต่พอรู้ว่าคุณมีเค้า ผมก็เลยต้องตัดใจ..."
สายตาคมที่ทอดมองมาอย่างเว้าวอน ทำให้จุนซูรู้สึกหวั่นไหว ถ้อยคำบอกรักและอ้อมกอดอันอบอุ่นของอีกฝ่ายทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
สองวันมานี้ ความรู้สึกของเขาที่มีต่อยูชอนพัฒนารวดเร็วจนน่าตกใจอาจเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นคนคุยสนุกเวลาที่อยู่ด้วยกันก็ไม่เคยทำให้รู้สึกเบื่อ
ถึงแม้จะรักอีวาน แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาเองก็หวั่นไหวไปกับสายตาเจ้าชู้ที่มองมาตลอดเวลาอยู่ไม่น้อย
"แต่ถ้าเค้าทำให้คุณต้องร้องไห้แบบนี้ ก็เลิกรักเค้าเถอะนะครับ เลิกรักคนที่ทำให้คุณเสียใจ ... แล้วให้โอกาสผมได้รักคุณ"
ดวงตาคมสอดประสานเข้ากับนัยน์ตาใสของคนตัวเล็กที่อายหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก..ริมฝีปากอิ่มถือโอกาสไล้ไปตามพวงแก้มใสก่อนจะประกบเข้ากับริมฝีปากบาง...
ดวงตากลมใสเบิกกว้างด้วยความตกใจพร้อมกับพยายามขืนตัวออกจากร่างสูงอย่างกล้าๆกลัว...
มือใหญ่คว้าท้ายทอยเล็กไว้แล้วบดคลึงริมฝีปากแดงฉ่ำนั้นอย่างเอาใจ เอนตัวอีกฝ่ายที่อ่อนระทวยลงกับพื้นเตียงนุ่ม...
และแล้วก็ถึงเวลาที่ปาร์กยูชอนตัวจริงจะได้ออกโรง !!!
“ อื๊อ.... อ๊ะ.....”
เรียวลิ้นร้อนไล้เลียกอดรัดสร้างความเสียวซ่านให้คนตัวเล็กอย่างชำนาญจนจุนซูได้แต่ครางประท้วงเสียงอ่อย.. ทำเอาคนตัวโตอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้...
ก่อนที่ยูชอนจะละริมฝีปากออกมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์....แต่กลับเรียกให้คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงนั้นหน้าขึ้นสีเพราะมองว่าเป็นรอยยิ้มกระชากใจเสียนี่....
“ รักผมแทนได้มั้ยครับ ? ”
ถ้อยคำหวานเรียกให้ใบหน้าหวานนั้นซับสีเลือดมากขึ้นอีก.....ดูน่ารักจนอยากจะพุ่งเข้าไปกดให้รู้แล้วรู้รอด !!!
“ ผมไม่รู้ฮะ..แต่เวลาอยู่ใกล้ยูชอน หัวใจมันก็เต้นแปลกๆ..”
เสียงหวานๆที่ตอบเขานั้นจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของปาร์กยูชอนให้เพิ่มเลเวลมากขึ้นอีกเท่าตัว...มือเรียวไล้ไปทัดผมสีอ่อนนั้นขึ้นก่อนจะจูบไล้ไปตามใบพวงแก้มนิ่มอย่างอ่อนโยน
คนตัวเล็กห่อไหล่ด้วยความจักกะจี้ก่อนจะหัวเราะคิกเรียกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กว้างขึ้นอีกด้วยความเอ็นดู..
ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ...
“ อ๊า...อย่าสิฮะ.... ”
เรียวลิ้นอุ่นไล้ไปตามใบหูชะงัดเสียงหัวเราะแสนน่ารักได้ทันที...ร่างเล็กที่เมื่อครู่ดิ้นขยุกขยิกด้วยความจักกะจี้นั้นระทวยลงอ้อมกอดแข็งแรง
ใบหน้าหวานใสนั้นแดงระเรื่อพร้อมกับหดคอหนีสัมผัสเปียกชื้นที่ลามเลียต่ำลงตามลำคออย่างจาบจ้วง.....
ยูชอนมองปฏิกิริยานั้นอย่างหิวกระหาย ....อยากจะกลืนกินนายเสียเลยตรงนี้นะเบบี๋....~~
“แผล่บ......อืม.....จุนซูเนี่ยหวานจังเลยนะครับ...”
เรียวลิ้นตวัดไล้ซอกซอนตามใจปรารถนาอย่างซุกซน มือเรียวลูบไล้ไปตามเรือนร่างเว้าโค้งอย่างเอาใจ..
ใบหน้าหวานที่มุ่ยลงเล็กน้อยด้วยความวาบหวิวนั้นส่ายไหวน้อย ๆแต่ก็แหงนขึ้นต้อนรับปลายจมูกโด่งที่เลื้อยเข้ามาสูดดมความหอมพร้อมประทับรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้ด้วยริมฝีปากอุ่น...
เสื้อแขนยาวสีหวานถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นผิวนวลเนียน... หน้าท้องแบนราบขยับขึ้นลงน้อย ๆอย่างไร้เดียงสาแต่กลับกระตุ้นคนบนร่างได้อย่างไม่น่าเชื่อ...
ยูชอนจัดการถอดเสื้อสีหวานแต่น่ารำคาญออกไปเรียกให้ใบหน้าหวานของคนน่ารักซับสีเลือดขึ้นมาทันที..
“ อ๊ะ..... ยูชอน.... ...อ๊า ~..”
เขาหยุดมองนานไม่ได้หรอก....ทั้งขาว...ทั้งเนียน...ร่างกายส่วนบนของจุนซูภายใต้เนื้อผ้าบางเบานั้นกระตุ้นให้เลือดในกายของเขาสูบฉีดแทบจะไม่เป็นจังหวะ... อกเนียนนุ่ม....ยอดอกอิ่มสีหวาน...อืมมมม...
สายตาคมมองโลมเลียคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังทำเอาคนน่ารักหน้าแดงกว่าเดิม...จนในที่สุดร่างเล็กก็ทนไม่ไหวต้องยกมือขึ้นมาปิดยอดอกของตัวเองที่โดนสายตาหื่นกระหายนั้นมองจนแทบจะทะลุอยู่แล้ว...
“ ...ผม...มองอย่างนั้นผมก็อายเป็นนะ....”
คำพูดน่ารักนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากคนตัวโตได้ในทันที..มือใหญ่จัดการดึงมือเล็ก ๆนั้นออกให้พ้นทางก่อนจะวาดลิ้นครอบครองยอดอดสีหวานทันที
ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อยามที่เรียวลิ้นอุ่นดูดดึงยอดอกของตนอย่างหิวกระหาย...เสียงหวานครางไม่เป็นภาษาด้วยความเสียวซ่านที่ได้รับแบบไม่ทันตั้งตัว..
“ อืมมม...อืมมม ...”
“อ๊าาา~ .....ยูชอน....ฮึก...... ” มือเรียวฟ่อนเฟ้นนวดคลึงรอบฐานทับทิมสีสวยประกอบกับกวาดเรียวลิ้นเก็บเกี่ยวความหอมหวานเรียกเสียงครางหวานหูได้ไม่ขาด
ฟันคมลากไล้ไปตามยอดอกอิ่มตูมที่กำลังแข็งชันตามแรงอารมณ์...เรียกให้ร่างเล็กๆดิ้นเร่าด้วยความเสียวซ่าน...ชายหนุ่มทอดมองอย่างเพ้อๆกับความน่ารักของคนตรงหน้า....เพ้อจนจะคลั่งตายอยู่แล้ว...!!
“ จุนซู... กางเกงของจุนซูน่ารักจังเลยนะ.....แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้.....ถอดเลยดีมั้ยครับ”
“ อ๊ะ ! ////// ”
ใบหน้าหวานแดงแปร๊ดขึ้นมาทันทีด้วยความอาย...แต่ทว่ากว่าจะได้ทันห้ามอะไรกางเกงสีหวานก็ถูกมือคนเจ้าเล่ห์ดึงไปกองอยู่ที่เท้าพร้อมกับชั้นในแล้ว...
เรียวขาขาวปรากฎสู่สายตา... ผิวกายนวลเนียนนั่นเปล่งปลั่งเสียจนอยากจะฝากรอยเอาไว้...ร่างสูงไม่ปล่อยให้มันเป็นเพียงความคิด...
เรียวปากอิ่มรีบพุ่งเข้าระดมจูบอย่างเอาใจตามเรียวขาด้านในก่อนจะวาดมือแยกขาเรียวออกจากกัน...
จุนซูมองใบหน้าของร่างสูงที่อยู่ระหว่างขาของตนได้ไม่นานก็ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอาย.... พวงแก้มใสๆแดงระเรื่ออย่างน่ารัก. .
“ อ๊ะ !! อ๊าา ยูชอนฮะ...... ตรงนั้น.. ”
ขาเรียวอ้าออกตามแรงของฝ่ามือหนา...เรียวนิ้วยาวดันให้ขาเนียนพาดบนบ่าแกร่งก่อนจะก้มหน้าลงไปคลุกเคล้าปลายลิ้นกับปากทางที่เต้นระริกอย่างไม่คุ้นเคย...
เรียวลิ้นสอดเข้าออกพร้อมกับบดริมฝีปากเปิดทางให้อย่างชำนาญ จุนซูร้องครางเสียงดัง... ก่อนที่เขาจะสอดนิ้วเข้าไปขยายช่างทาง..
ร่างเล็กดิ้นไปมาด้วยความเจ็บ...น้ำใสๆไหลลงมาทางหางตาเรียกให้ร่างสูงรี่เข้าไปจูบซับไว้ทันที... เสียงทุ้มกระซิบริมใบหูราวจะปลอบโยน..
“ ไม่ต้องกลัวนะครับจุนซู...”
คนตัวเล็กพยักหน้าตอบรับอย่างกล้าๆกลัวๆ ดวงตากลมใสช้อนมองคนตัวโตอย่างขอความมั่นใจ....เรียกรอยยิ้มจากยูชอนได้ในทันที......
มือเรียวช้อนคางเล็กให้หันมองตนอย่างอ่อนโยน...ก่อนจะส่งยิ้มละลายใจไปให้ทำเอาคนตัวเล็กระทวยในทันที...
“ อาา.....ยูชอน... ”
แขนเรียวยกขึ้นพาดบนไหล่แกร่งที่โถมกายเข้ามากอดเขาไว้พร้อมกับสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปในช่องทางที่ยังคงสอดนิ้วค้างไว้....
แกนกายสีสดถูกช่องทางสีหวานนั้นดูดกลืนเข้าไปอย่างช้า ๆ ดวงตากลมใสช้อนมองยูชอนอย่างเขินอายระคนคำถามว่าจะเจ็บมากไหม...
ทำเอาคนตัวโตอมยิ้มให้อย่างเอ็นดู...น่าจะเป็นจุนซูที่เจ็บมากกว่า แต่ร่างเล็กก็น่ารักเกินไปที่มัวแต่ห่วงเขา
“ อ๊ะ !! อ๊ะ !! อื๊ออ...ยูชอน...น น.. เจ็บ... ฮึก...”
ร่างสูงกระดกสะโพกครั้งเดียวแกนกายก็จมหายเข้าไปในตัวของจุนซูจนหมด..จุนซูนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่พุ่งเข้ามาในประสาทสัมผัสอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
เสียงหวานครางระบายความเจ็บปวดก่อนที่ร่างสูงจะก้มลงมาจูบไปตามใบหน้าน่ารักนั้นเพื่อเบนความสนใจ.....ปลายจมูกโด่งกับใบหน้าหวานคลอเคลียกันอย่างเผลอไผล..
ปลายสุดของความเป็นชายของยูชอนหลั่งสารหล่อลื่นออกมาจนแฉะจากการกระตุ้นของนิ้วเรียว....ปลายนิ้วหฤหรรษ์ถอนออกจากช่องทางปล่อยให้ความเป็นชายครอบครองพื้นที่ในกายของจุนซูเพียงอย่างเดียว....
ผิวเนื้อเรียบภายในกายของจุนซูหดตัวบีบรัดสิ่งแปลกปลอมอย่างเต็มใจ...ความอบอุ่นที่กลืนกินกายของเขาไว้นั้นทำเอายูชอนกระอักด้วยความพึงพอใจ...
“ จุนซูครับ... อั่ก....อ่าาาห์ ~ ”
สะโพกแกร่งแนบทับสะโพกกลมกลึงจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกันเริ่มขยับโยกเรียกเสียงครางจากคนตัวเล็กได้ในทันที...มือใหญ่รั้งให้สะโพกกลมขยับตามอย่างอ่อนโยน..
ก่อนที่คนตัวเล็กที่ดูจะเรียนรู้ได้เร็วนั้นขยับสะโพกตามอย่างน่ารัก....ยูชอนยิ้มกริ่มก่อนจะอ้าขาเรียวนั้นออกอีกแล้วโยกกายเข้าออกเร็วขึ้น....
ความอึดอัดระคนเจ็บปวดในช่วงแรกนั้นถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่าน...ใบหน้าหวานนั้นสะบัดส่ายไปมาอย่างอ่อนไหว....โดยมียูชอนที่คอยโยกกายเข้าออกเติมเต็มความสุขสมให้คนตัวเล็กไม่ขาด...
“ อ๊าาา...ฮ๊า.... า.....ยู..ชอ ..น อ๊าาา~!!”
สองร่างที่มอบความสุขให้แก่กันนั้นขยับไปตามจังหวะของกันและกันอย่างพึงพอใจ....
ก่อนที่จะปลดปล่อยความใคร่ออกมาจนหมด..ท่ามกลางเสียงเหนื่อยหอบแทบจะขาดใจของคนทั้งคู่...
“ อืมม... จุนซู...รักผมได้มั้ยครับ เป็นของผมได้มั้ย~”
เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหูนิ่ม ไม่รู้ว่าทำไมต้องถามย้ำแบบนี้ซ้ำๆแต่เค้าอยากได้ยินจากปากจุนซูชัดๆมาทั้งร่างกายและหัวใจของคิมจุนซูเป็นของปาร์กยูชอนคนนี้แล้วอย่างสมบูรณ์
"อืออ... รักฮะ ผมเป็นของยูชอน ของยูชอนคนเดียว"
ไม่รู้ว่าเพราะสัมผัสที่ลูบไล้ไปทั่วกายหรือเพราะอะไร แต่ตอนนี้ในหัวของจุนซูมีแต่ปาร์คยูชอนอยู่ทุกพื้นที่ไปเสียแล้ว
คนเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่มอย่างสมใจ ก่อนขยับกายที่ยังคงค้างคาอยู่เพื่อเริ่มต้นบทรักใหม่กับร่างเล็กที่เขาได้มาครอบครองสมใจ
"อ๊ะ..ไม่เอาแล้วฮะยูชอน ไม่เอาแล้วนะ.."
จุนซูร้องขอพลางส่งสายตาเว้าวอน แต่อีกฝ่ายกลับก้มลงประทับจูบร้อนแรง ก่อนผละออกโน้มตัวลงกระซิบข้างหู
“ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดละกันนะครับ~ที่รัก”
-END-
Fz*Talk :: โฮกก เกือบไม่ทันวันเกิดน้อง อีก 4 นาทีละเลยไปเสียแล้ว 555
เป็น SF ที่ใช้เวลาเขียนนานมาก เพราะไม่ได้เขียนนานเวลาแต่งก็ติดๆขัดๆ
ไปไม่เปนมั่ง เคาะบรรทัดขาดๆเกินๆมั่ง โฮกกก *สนิมขึ้นทั้งตัว* T T
แถมยังงานเข้ามากมายก่ายกอง ถึงกับต้องยกคอมไปนั่งพิมพ์กันในห้องเรียน 55 (จิงๆนะ)
พลอตนี้ปาร์กโรคจิตมากกกก แถมยังต้องมี NC
พอมี NC ก็คิดถึงน้องมีนก่อนเลยเป็นคนแรก (เห็นนู๋เปนอะไร/มีน) 55
ขอบคุณมีนมากมายที่ช่วยกันปั่นจนทันวันเกิดน้องเนอะ
ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดให้กับจุนซูจากเราทั้งคู่แล้วกันนะคับผม
หวังว่าจะชอบกัน ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยน้าค้าบ
sinssth Talk :: ไม่ได้แต่งNCยูซูมานานมากกกกกก แล้วอ่ะ...
บางทีมันแปลกๆไปบ้างก็ออกตัวขออภัยอย่างแรงก่อนเลยนะคะ ฮี่ย์ ~
เรื่องนี้ก่อนแต่ง NC เนี่ยอ่านของพี่โปแล้วกรี๊ด 55 คจซ.น่ารักเว่ออออออออร์ อ้ะ !
ปาร์กก็น่าหมั่นไส้เหลือเกิน 55 โรคจิตอีกต่างหาก
หวังว่าจะชอบกันน้าค้า แล้วพบกันใหม่โอกาสหน้าค่ะ 55
Tags: fiction, xiah, yoosu16 Comments
